Απορρίπτοντας τη θυματοποίηση: η περίπτωση της Παλαιστινιακής αντίστασης

(Αναρτήθηκε στο fb στις 16 Ιουλίου 2014, για κάποιο μυστήριο λόγο υπάρχει στο activity, αλλά έχει εξαφανιστεί από το timeline)

Της Rana Baker* 14 Ιουλίου 2014

Βλέποντας την εξαπόλυση ρουκετών από τη Γάζα ως αντίλογο. Αυτή η μέθοδος αντίστασης σχετίζεται λιγότερο με τις απώλειες και περισσότερο με την υπονόμευση των προνομιακών δομών μέσα σ’ ένα αντιαποικιοκρατικό πλαίσιο.

Αναρωτιέμαι αν, όταν ο εποικο-αποικιοκρατικός στρατός του Ισραήλ σφυροκοπεί τη Γάζα, οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει να πιάνουν κιθάρες, πιάνα και λευκές κορδέλες, να κοιτούν τους καταπιεστές τους να πετούν πάνω από τα κεφάλια τους με απάτσι και F16 και να τραγουδούν το νανούρισμα της ειρήνης. Ίσως τότε να μπορέσουμε να εντυπωσιάσουμε τους «ειδικούς» της Μέσης Ανατολής και τις πεταλούδες της «μη-βίαιης αντίστασης» – προσέξτε χρησιμοποιώ το γράμμα Β. Αναρωτιέμαι επιπλέον ποια αρμοδιότητα, που ορίζεται από ποια εμπειρία, δίνει το δικαίωμα σε αυτούς τους ειδικούς και τις πεταλούδες να ζητούν από μας, τους Παλαιστινίους, να αφήσουμε τα όπλα μας. Ανοησίες.

Το ζήτημα εδώ είναι για το προνόμιο, ένα προνόμιο που πρέπει να καταπολεμηθεί και να διαλυθεί μέχρι τον εσώτατο πυρήνα του.. Όπως οι Γιακωβίνοι της Γαλλικής Επανάστασης, τα «ριζοσπαστικά» αιτήματα των οποίων δεν περιλάμβαναν το αίτημα της απελευθέρωσης των μαύρων σκλάβων στην Αϊτή και αλλού στις γαλλικές αποικίες, οι Γιακωβίνοι του σήμερα υποστηρίζουν μια εκδοχή ελευθερίας που εμπεριέχει το να ζητείται από τους Παλαιστινίους –ουσιαστικά να εντέλεται- να καθήσουν ήσυχοι και όχι μόνο να τραγουδούν για την ειρήνη την ώρα που λιντσάρονται, αλλά και επιπλέον να αποκηρύξουν τον ένοπλο αγώνα.

Για να μη θεωρηθεί ότι δεν αντιμετώπισα δίκαια τους Γάλλους Ιακωβίνους, ζήτησαν ισότητα, αλλά μόνο για να ελευθερώσουν τους μιγάδες ιδιοκτήτες των μαύρων σκλάβων. Ειρωνικά, αυτή η τελευταία απαίτηση για ισότητα προσομοιάζει, με περισσότερους από έναν τρόπους, με εκκλήσεις από «προοδευτικά» στοιχεία στην Ισραηλινή Εβραϊκή κοινωνία και σε όλο τον κόσμο να «ανυψωθούν» οι δεύτερης κατηγορίας πολίτες του Ισραήλ, η Παλαιστινιακή μειονότητα, στην προνομιακή θέση των Εβραίων συμπολιτών τους. Αυτή η ανύψωση ή ενσωμάτωση, την οποία προτιμώ να αποκαλώ αφομοίωση, αντιλαμβάνεται το κράτος ως τον απόλυτο προστάτη των πολιτών του, ως πηγή δικαιοσύνης, αντί ως το σημείο γένεσης της ρατσιστικής αποικιοκρατικής ιδεολογίας και πρακτικής, όπως συμβαίνει πολύ ξεκάθαρα στο αποικιοκρατικό Κράτος του Ισραήλ. Με άλλα λόγια, αυτή η πρόταση παίρνει ως δεδομένο ότι το πρόβλημα της Παλαιστινιακής κοινωνίας είναι με τους νόμους του κράτους αντί με το ίδιο το κράτος. Για την ακρίβεια, η φιλελεύθερη διάκριση ανάμεσα στο «κράτος» και το «νόμο» είναι η ίδια αμφισβητήσιμη.

Οι ρουκέτες της αντίστασης που εξαπολύονται από τη Λωρίδα της Γάζας παρέχουν έναν αναγκαίο αντίλογο. Η Ισραηλινή Εβραϊκή κοινή γνώμη πρέπει να κατανοήσει ότι δεν πρόκειται να υπάρξει ασφάλεια μέχρι να στρέψει την οργή και τη δυσαρέσκειά της στο ίδιο της το προνόμιο υπεροχής και στο ιδεολογικό σύστημα που είναι ενσωματωμένο/ενσαρκωμένο στην Ισραηλινή κυβέρνηση, αριστερή, κεντρώα, ή δεξιά. Κανένας δεν τους ζητάει να φύγουν, αλλά θα πρέπει να αποδεχτούν την Παλαιστινιακή αντίσταση στο βαθμό που αποδέχονται την αλαζονεία που χαρακτηρίζει τη Σιωνιστική ιδεολογία. Η ριζοσπαστική δυναμική των Παλαιστινιακών ρουκετών, των σειρήνων που ξεσπούν, βρίσκεται στην ικανότητα αυτών των ρουκετών να διασαλεύουν ένα σύστημα προνομίων το οποίο απολαμβάνουν οι Ισραηλινοί Εβραίοι εις βάρος των αποικισθέντων και εκτοπισθέντων Παλαιστινίων. Οι ρουκέτες, με άλλα λόγια, είναι μια ριζοσπαστική διακήρυξη ύπαρξης και μια αδιαμεσολάβητη έκφραση αυτοκυριαρχίας. Οι Γιακωβίνοι, επίσης, πρέπει να μάθουν να το κατανοούν αυτό.

Οι Γιακωβίνοι του σήμερα, μερικοί εκ των οποίων είναι Παλαιστινιακές ελίτ οι οποίες πιθανώς υποφέρουν από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης, χρησιμοποιούν –συνειδητά ή όχι- πολύ παρόμοια ρητορική με την επίσημη γραμμή του Ισραήλ, η οποία χρησιμοποιείται για να στρέψει τον πληθυσμό εναντίον της αντίστασης. Η Χαμάς, λένε, είναι υπεύθυνη για τις ανθρώπινες απώλειες στη Λωρίδα της Γάζας. Οι ρουκέτες της Χαμάς, αποφαίνονται, είναι μάταιες και μόνο προκαλούν την ανταπόδοση του Ισραήλ, η Χαμάς ακμάζει σε βάρος του πληθυσμού τον οποίο αφήνει να σφυροκοπείται μέχρι θανάτου ενώ οι ηγέτες της κρύβονται πίσω τους.

Πρόκειται για ένα μη-επιχείρημα, ακριβώς επειδή χάνει την ουσία. Το Ισραήλ δεν μπορεί να προβεί σε αντίποινα. Η ανταπόδοση από το Ισραήλ είναι μία Καντιανή απιθανότητα. Το Ισραήλ γεννήθηκε τον Μάιο του 1948 μετά από ένα μαζικό κύμα εθνοκάθαρσης που οδήγησε στην απέλαση πάνω από του μισού γηγενούς Παλαιστινιακού πληθυσμού. Αυτή είναι η επίθεση στην οποία απαντά κάθε Παλαιστινιακή ρουκέτα, διαδήλωση και καμμένο λάστιχο. Μέχρι να απελευθερωθεί η Παλαιστίνη, και με τον όρο Παλαιστίνη εννοώ την ιστορική Παλαιστίνη, η Παλαιστινιακή αντίσταση δεν γίνεται να αναμένεται να υποχωρήσει/μειωθεί. Για να είμαστε ξεκάθαροι, οι Παλαιστίνιοι εξαπολύουν ρουκέτες σ’ αυτό που εξαρχής τους ανήκει.

Κάνοντας μια λίγο διαφορετική, αλλά σχετική, σημείωση, οι παρατηρήσεις σχετικά με τη «ματαιότητα» της εξαπόλυσης ρουκετών είναι κοντόφθαλμες, η Παλαιστινιακή αντίσταση δεν ξεκίνησε χθες και δεν θα τελειώσει αύριο. Η πορεία προς την απελευθέρωση, όπως υπονοεί η «πορεία», είναι περισσότερο μια διαδικασία παρά ένα μοναδικό/μεμονωμένο σημείο. Η εξαπόλυση ρουκετών, όπως και η κοινωνική ανυπακοή, είναι αναπόσπαστο τμήμα αυτής της διαδικασίας η οποία ξεκίνησε πολύ πριν δημιουργηθεί το Ισραήλ. Οι Ταραχές της Γιάφας το 1921, ο Μεγάλος Ξεσηκωμός του 1936-1939 και η πρώτη και η δεύτερη Ιντιφάντα είναι όλα συμβάντα μιας ευρύτερης διαδικασίας, την οποία το Ισραήλ, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ, προσπαθεί λυσσαλέα να εξαλείψει από την Παλαιστινιακή πολιτική συνείδηση.

Ο ηττοπαθής και ο απολογητικός λόγος επανακάμπτει κάθε φορά που το Ισραήλ βομβαρδίζει τη Λωρίδα της Γάζας ή εξαπολύει μια στρατιωτική επιχείρηση στη Δυτική Όχθη, συνήθως επικαλούμενος τους θανάτους πολιτών ως ηθικό έδαφος για την καταδίκη της αντίστασης. Αυτός ο λόγος τελεί στην καλύτερη περίπτωση σε σύγχυση και στην χειρότερη είναι υποκριτικός. Όπως κάθε αποικιοκρατική δύναμη, το Ισραήλ δεν χρειάζεται κανένα λόγο για να επιτεθεί στους πολίτες. Πράγματι, είτε οι Παλαιστινιακές ένοπλες οργανώσεις εξαπολύουν ρουκέτες είτε όχι, το αποικιοκρατικό κράτος του Ισραήλ δέρνει, δολοφονεί, συλλαμβάνει και κάνει διακρίσεις εις βάρος των Παλαιστινίων σε καθημερινή βάση. Για παράδειγμα, ο Tariq Abu Khdair, ένας 15χρονος Παλαιστίνιος έφηβος που υπέστη σοβαρό ξυλοδαρμό από εποικο-αποικιοκράτες στρατιώτες, στη συνέχεια συνελήφθη, τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό και εξαναγκάστηκε να πληρώσει πρόστιμο ύψους 900 δολαρίων, όλα τα παραπάνω χωρίς απαγγελία κατηγοριών ή διεξαγωγή δίκης, επειδή, βασικά, δεν έκανε τίποτα. Ο Mohammad al-Durra που δολοφονήθηκε στα χέρια του πατέρα του στις 30 Σεπτεμβρίου του 2000 στη Γάζα είναι ένα ακόμη παράδειγμα της αδίστακτης επιθετικότητας που ασκεί μια αποικιοκρατική δύναμη η οποία συστηματικά αποκτηνώνει τα υποκείμενά της.

Οι Παλαιστίνιοι ένοπλοι μαχητές πρέπει να ειδωθούν μέσα σ’ αυτό το ευρύτερο πλαίσιο, είναι αποικιοκρατικά υποκείμενα του Ισραήλ, που, όπως ο Sans Souci της Αϊτής, το FLN της Αλγερίας, ο IRA της Ιρλανδίας, απορρίπτουν την υποταγή του λαού τους στην αποικιοκρατία. Το να κατηγορούνται οι καταπιεσμένοι, στους οποίους ανήκουν οι Παλαιστίνιοι μαχητές, επειδή μάχονται τους καταπιεστές τους είναι ένα ηθικό ζήτημα το οποίο αποτυγχάνουν να αντιμετωπίσουν οι ειρηνιστές, οι ηττοπαθείς και οι απολογιτές. Οι δολοφονίες πολιτών δεν πρόκειται να σταματήσουν όταν η Παλαιστινιακή αντίσταση απόσχει από τις μάχες του λαού της, αλλά όταν το Ισραήλ τερματίσει την αποικιοκρατία της Παλαιστίνης.

Τέλος, οι Ταξιαρχίες αλ-Κασάμ της Χαμάς ποτέ δεν ήταν η μοναδική ένοπλη οργάνωση στην Παλαιστίνη. Οι Ταξιαρχίες των Μαρτύρων του Αλ-Ακσά της Φατάχ, οι Ταξιαρχίες του Αμπού Αλί Μουσταφά του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) και οι Ταξιαρχίες αλ-Κουντς της Ισλαμικής Τζιχάντ, αν και σε διαφορετικούς βαθμούς, παραμένουν ενεργές στον αντιαποικιοκρατικό αγώνα στην Παλαιστίνη. Η ομογενοποίηση της Παλαιστινιακής αντίστασης ως «Ισλαμιστικής» είναι, επομένως, αναληθής και απλώς επιτρέπει στο Ισραήλ να τροφοδοτεί το Ισλαμοφοβικό μίσος που ρέει ήδη αχαλίνωτο μεταξύ των Εβραίων πολιτών του.

Επιστρέφοντας στην Αϊτή, κάποιος Jean-Baptiste Sans Souci, που αναφέρθηκε νωρίτερα, ήταν ένας μαύρος σκλάβος υπό την γαλλική αποικιοκρατία. Κατά τη διάρκεια της Αϊτινής Επανάστασης του 1791, ο Σαν Σουσί, μετά την εγκατάλειψή του από τον Toussaint Louverture, έναν Κρεολό επαναστάτη ηγέτη που ενέδωσε στους Γάλλους, εξεγέρθηκε ενάντια στην υποταγή του Louverture, πήρε τα όπλα και πολέμησε λυσσαλέα τους Γάλλους. Βλέποντας τον ηθικό ζήλο του Σαν Σουσί και των στρατευμάτων του, ο Louverture, που προσδέθηκε στους Γάλλους μετά την ήττα του, επέστρεψε ξανά στις επαναστατικές γραμμές. Αν και ο Σαν Σουσί δολοφονήθηκε το 1803, η Αϊτή κέρδισε την ανεξαρτησία της έναν χρόνο αργότερα, το 1804. Υπάρχουν πολλά περισσότερα που θα έπρεπε να γραφτούν για την Αϊτινή επανάσταση απ’ όσο ο χώρος εδώ μου επιτρέπει να κάνω, αλλά σ’ αυτήν την εξαιρετικά σύντομη αναφορά θέλω να υπογραμμίσω ένα-δυο σημεία. Πρώτον, η Αϊτή κέρδισε την ανεξαρτησία της όχι συνάπτοντας μια ειρηνευτική συμφωνία με τη Γαλλία όπως είχε κάνει ο Louverture, αλλά μέσω της ηθικής δύναμης των όπλων που ανάγκασε τους Γάλλους να υποταχθούν στη θέληση του λαού που είχαν υποδουλώσει. Δεύτερον, τα όπλα του Σαν Σουσί κατάφεραν κάτι περισσότερο από μια στρατιωτική νίκη εναντίον του πολύ ανώτερου στρατού της Γαλλίας, η ηθική του σκοπού για τον οποίο μάχονταν ο Σαν Σουσί εξάλειψε τα αισθήματα κατωτερότητας -παραδειγματικά ενσαρκωμένα στον Louverture- και υπονόμευσε τις προνομιακές δομές.

Το Παλαιστινιακό επαναστατικό μοντέλο πρέπει να είναι η Αϊτή του 1791, όχι η Γαλλία του 1789.

*Η Rana Baker είναι φοιτήτρια μάστερ Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του London School. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γάζα. Twitter: @RanaGaza
Πηγή: Open Democracy

 

Update στο fb 23.45

Είναι απ’ αυτά τα περίεργα που συμβαίνουν. Το μεσημέρι κοίταξα το μέιλ του Open Democracy που είχα λάβει και μου τράβηξε την προσοχή το άρθρο της Rana Baker με τίτλο Rejecting victimhood: the case for Palestinian resistance με ημέρα δημοσίευσης 14 Ιουλίου 2014 και αποφάσισα να το μεταφράσω (δύο αναρτήσεις πιο κάτω). Είχα προσέξει ότι η αρθρογράφος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γάζα και τώρα ζει στο Λονδίνο. Για τα 4 παιδιά που δολοφονήθηκαν σήμερα στην παραλία της Γάζας έμαθα αργότερα (η αμέσως από κάτω ανάρτηση). Είναι τόσο σοκαριστικό το γεγονός και η φωτογραφική αλληλουχία που δεν πρόσεξα τα ονόματα των παιδιών. Διαβάζοντας στη συνέχεια το άρθρο της Washington Post για τους δημοσιογράφους που είδαν τη δολοφονική επίθεση (και μερικοί έτρεξαν να βοηθήσουν) από το πολυτελές παράπλευρο ξενοδοχείο, πρόσεξα ξανά τα ονόματα. Ahed Atif Baker 10 χρονών – Zakaria Ahed Baker 10 χρονών – Mohamed Ramiz Baker 11 χρονών – Ismael Mohamed Baker 9 χρονών. Και τρόμαξα. Η κοπέλα που έγραψε το άρθρο λέγεται Baker, Rana Baker, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γάζα, είναι συγγενείς; Φυσικά δεν την ξέρω, ούτε είχα ξαναδιαβάσει κάτι δικό της, αλλά ο χρόνος που αφιέρωσα σκεπτόμενη και μεταφράζοντας αυτά που έγραφε μ’ έφερε μια τρίχα πιο κοντά της. Στο κομμάτι της δίνει το λογαριασμό της στο twitter, @RanaGaza. Μπήκα, μουδιασμένη, να δω. Γράφει ότι είναι συγγενείς με τα παιδιά που δολοφονήθηκαν, αλλά δεν τα είχε γνωρίσει από κοντά και ζητάει να μην κάνουν την ίδια και τις αδελφές της το κέντρο της ιστορίας Baker μόνο και μόνο επειδή εκείνες είναι στο twitter, ευχαριστώντας για το ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε παρ’ όλα αυτά. Έχει επίσης πολλές φωτογραφίες από τις διαδηλώσεις υπέρ της Παλαιστίνης στο Λονδίνο. Ένα από τα πράγματα που συνειδητοποιώ πιο έντονα αυτή τη φορά μέσα από την τελευταία επίθεση στη Γάζα είναι ότι τα θύματα βρίσκονται εν δυνάμει ένα κλικ μακριά μας. Δυνητικά είμαστε και είναι πολύ πιο μέσα στη ζωή μας/τους από κάθε άλλη φορά, όσο μακριά κι αν βρίσκονται.

Advertisements

One thought on “Απορρίπτοντας τη θυματοποίηση: η περίπτωση της Παλαιστινιακής αντίστασης

  1. […] εύστοχα σημείωσε η γεννημένη και μεγαλωμένη στη Γάζα Rana Baker, υπάρχει […]

    Like

Hit the box !

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s