ΟΙ ΕΣΩ ΠΟΛΕΜΟΙ

ΟΙ ΕΣΩ ΠΟΛΕΜΟΙ – Συγγραφέας: Jill Lepore

injury

Η αρχή ενός τέλους είναι δύσκολο να ιδωθεί: η στιγμή που ένας γάμος άρχισε να καταρρέει, η μισή φράση άκαρδης περιφρόνησης, ένα μη αναστρέψιμο κόψιμο, η ώρα που εγκαθιδρύονται τα πρώτα συμπτώματα μιας μοιραίας ασθένειας, ζαλάδα, μια απλή θολούρα της όρασης, μια σχετική βραχνάδα, η εποχή που ένα είδος σπουργιτιού, που προσπαθεί να πετάξει βόρεια, πέφτει, αποδυναμωμένο από τη ζέστη, και η μέρα που οι άνθρωποι ενός έθνους άρχισαν να χάνουν την πίστη τους στον τρόπο διακυβέρνησης τους. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, όπως όλες οι εκλογές, είναι ένα τέλος, το τέλος μια Προεδρίας και η αρχή μιας άλλης. Αλλά σε αντίθεση με τις περισσότερες εκλογές, η εκλογή του Τραμπ είναι κάτι διαφορετικό: οριοθετεί το τέλος μιας εποχής Αμερικάνικου ιδεαλισμού, υψηλοφροσύνης της ρητορικής, αν όχι πάντα της δράσης, που χαρακτήρισαν το μεγαλύτερο μέρος του 20ού και του 21ου αιώνα. Αμερικανικές Προεδρίες από τον Φ.Ντ.Ρούζβελτ στον Αϊζενχάουερ, από τον Ρήγκαν στον Ομπάμα, από το Νιού Ντίαλ μέχρι τη μακρινή εποχή των πολιτικών δικαιωμάτων.

Η αρχή ενός άλλου, πολύ διαφορετικού τέλους εδράζει σχετικά πολύ πίσω στην Αμερικάνικη ιστορία. «Η μοίρα της πιο ένδοξης όλων των σύγχρονων Δημοκρατιών τρέμει στην ισορροπία» είπε ο Φρέντερικ Ντάγκλας σε μια ομιλία που έδωσε στη Φιλαδέλφεια το 1862 με τίτλο «Οι Αιτίες των Δεινών Μας». Γεννημένος στη σκλαβιά, ο Ντάγκλας είχε αποδράσει το 1838. Αυτό που τον εντυπωσίασε καθώς μαίνονταν ο Εμφύλιος Πόλεμος, ήταν το πόσο τυφλοί ήταν οι Αμερικανοί στα προγονικά του. «Σε ποιαν αιτία μπορούμε να εντοπίσουμε την τωρινή θλιβερή και αξιοθρήνητη κατάστασή μας;» ρώτησε. Οι Αμερικανοί των ημερών του Ντάγκλας κατηγορούσαν την εκλογή του Αβραάμ Λίνκολν, τους ρεφορμιστές και τους πολιτικούς του Νότου για τον διχασμό του έθνους. Ο Ντάγκλας κατηγορούσε τη δουλεία: «Προσπαθήσαμε να κόψουμε τις αλυσίδες της δουλείας στα άκρα του μαύρου άντρα, χωρίς να σκεφτούμε ότι στο τέλος θα έπρεπε να βρούμε το άλλο άκρο αυτής της μισητής αλυσίδας γύρω από το δικό μας λαιμό».

truth

Η ρήξη στην Αμερικανική δημοκρατία, ο διχασμός του Αμερικανικού λαού, του οποίου αποτέλεσμα είναι η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, δεν μπορεί να αποδοθεί στον Ντόναλντ Τραμπ. Ούτε μπορεί να αποδοθεί στον Τζέιμς Κόρνεϊ και το FBI ή στους λευκούς άνδρες που ψήφισαν σε μεγάλα νούμερα τον Τραμπ, ή στην πλειοψηφία των λευκών γυναικών που, απροσδόκητα, έκαναν το ίδιο, ή στους Αφροαμερικανούς και Λατίνους ψηφοφόρους που δεν έδωσαν στη Χίλαρι Κλίντον το προβάδισμα που έδωσαν στον Μπαράκ Ομπάμα. Δεν μπορεί να αποδοθεί στην απροθυμία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος να αποκηρύξει τον Τραμπ, ή στην προθυμία του Δημοκρατικού Κόμματος να προωθήσει την Κλίντον, ή στα μίντια που περιήλθαν σε κατάσταση χάους. Υπάρχουν πολλές αιτίες για τα δεινά μας. Αλλά η βαθύτερη αιτία είναι η ανισότητα: οι μορφές πολιτικής, πολιτισμικής και οικονομικής πόλωσης, μια ψαλίδα που άνοιγε αντί να κλείνει εδώ και δεκαετίες. Η ανισότητα, όπως και η δουλεία, είναι μια αλυσίδα που σκλαβώνει και στις δύο άκρες.

exist_resist

Η εκλογή του Τραμπ δεν σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής πολιτικής ειρήνης: καμία πολιτεία δεν αποσχίστηκε, ούτε πρόκειται. Αλλά, αν το έθνος δεν είναι στα όπλα, είναι σε πόλεμο με τον εαυτό του και με τα ιδανικά του. Στον καιρό του Ντάγκλας, ο πόλεμος που μαίνονταν για το νόημα των λέξεων «ελευθερία» και «ισότητα» διεκδίκησε τη ζωή τριών τετάρτων του ενός εκατομμυρίων Αμερικανών. Αλλά τερμάτισε τη δουλεία. Όταν ο Λίνκολν υπέγραψε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, τον Ιανουάριο του 1863, ο Ντάγκλας ήταν στη Βοστώνη με «μια τεράστια συνέλευση» κυρίως μαύρων αποσχιστών. «Περιμέναμε ν’ ακούσουμε σαν από έναν ουράνιο κοχλία, που θα ήρε τα δεσμά τεσσάρων εκατομμυρίων σκλάβων» θυμάται ο Ντάγκλας. Το πλήθος έψελνε τον ύμνο «Φύσηξε τρομπέτα, Φύσηξε». «Οι πένθιμες ψυχές, ν’ αγαλλιάσουν».

Πολλοί Αμερικανοί, έχοντας απωλέσει την πίστη σε μια κυβέρνηση που απέτυχε ν’ αντιμετωπίσει τη διευρυνόμενη ανισότητα, και στους πολιτικούς και τους ακαδημαϊκούς και τους δημοσιογράφους που ελάχιστα το παρατήρησαν, βλέπουν τον Τραμπ ως ελευθερωτή. Ψηφίζουν με σκοπό. Πολλοί από τους ψηφοφόρους του Τραμπ, τους οποίους γνώρισα σ’ αυτή την εκλογική περίοδο, συνέκριναν τον Τραμπ με τον Λίνκολν: έναν απελευθερωτή. Το τι μπορεί και δεν μπορεί να προσφέρει ο Τραμπ να προσφέρει, από άποψη πολιτικής, μένει να ιδωθεί, οι δικές μου αμφιβολίες είναι βαθιές. Εν τω μεταξύ, ωστόσο, προσέθεσε βάρος στο φορτίο που εμείς, ο καθένας από μας, κουβαλάμε στις πλάτες μας, το βάρος του παλιού μίσους. Ο Φρέντερικ Ντάγκλας, ένας άνθρωπος της εποχής του Λίνκολν και, αναπόδραστα, όχι της δικής μας, προσπάθησε να άρει εκείνα τα δεσμά με τη δύναμη των ιδανικών του.

via Toni

Ο Ντάγκλας μάχονταν για τα δικαιώματα των γυναικών από το Σενέκα Φολς, το 1848, και αγωνίστηκε για τη γυναικεία ψήφο. Περίμενε οι γυναίκες να ηγηθούν του έθνους μιλώντας εκ μέρους αυτών, διακηρύσσοντας «Δεν πιστεύω ότι κανένας άντρας, όσο προικισμένος κι αν είναι στη σκέψη και την ομιλία, μπορεί να φωνάξει τα λάθη και να παρουσιάσει τα αιτήματα των γυναικών με την ικανότητα και το αποτέλεσμα, με την ισχύ και την εξουσία της ίδιας της γυναίκας». Πολλοί Αμερικανοί επί των ημερών του Ντάγκλας πίστευαν ότι είδαν στα ίσα δικαιώματα για τους μαύρους άντρες και ακόμη και γυναίκες, την αρχή του τέλους του Αμερικανικού πειράματος. «Πιστεύουν πολλοί και λένε ορισμένοι ότι αυτή η Δημοκρατία έχει ήδη διανύσει τις καλύτερές της μέρες, ότι ο ιστορικός μπορεί τώρα να γράφει την ιστορία της κατάρρευσης και πτώσης» είπε ο Ντάγκλας σε μια ομιλία με τίτλο «Σύνθετο Έθνος» το 1869. Σ’ εκείνους που προέβλεπαν την καταστροφή, ο Ντάγκλας επανέλαβε αυτό που είχε πει όταν ξεκινούσε ο πόλεμος: «Το πραγματικό μας πρόβλημα, ουδέποτε ήταν το σύστημά μας ή η μορφή Διακυβέρνησης, ή οι αρχές που τα διέπουν, αλλά η ιδιαίτερη σύνθεση του λαού μας, οι ενυπάρχουσες μεταξύ τους σχέση και το πνεύμα συμβιβασμού που ήλεγχε την άρχουσα εξουσία της χώρας». Για τον Ντάγκλας, το επιμύθιο της μάχης για τον τερματισμό της δουλείας ήταν ένα μάθημα σχετικά με την επιμονή της ανισότητας: είχε ήδη αρχίσει να παίρνει νέα μορφή, σε προτάσεις να απαλειφθούν οι συνταγματικές προστασίες στους Κινέζους μετανάστες. Το μίσος για τους Κινέζους, ιδιαίτερα από εκείνους που ήθελαν να εκμεταλλευτούν την εργατική τους δύναμη, ήταν, πρέσβευε ο Ντάγκλας, νέο κρασί σε παλιά μπουκάλια, σκλαβιά με διαφορετική ονομασία. Και την καταδίκαζε: «Θέλω εδώ ένα σπίτι όχι μόνο για τις φυλές των μαύρων, τους μούλων και των Λατίνων, αλλά θέλω οι Ασιάτες να βρουν ένα σπίτι εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες και να αισθάνονται σαν το σπίτι τους, τόσο για το δικό τους όσο και για το δικό μας καλό. Το σωστό δεν αδικεί κανέναν άνθρωπο».

hamilton

Hamilton, New Zealand 1981. Struggle against the South African Apartheid.

Ο Ντάγκλας είχε τα τυφλά του σημεία. Όλοι έχουν. Τα δικά μου με τρελαίνουν, απλώς γνωρίζοντας πως υπάρχουν. Ο Τραμπ εξελέγη επειδή κατάλαβε κάτι σωστά, σχετικά με το άχθος των Αμερικανών και την αλαζονεία των πολιτικών, των ακαδημαϊκών και του Τύπου. Αυτό που κατάλαβε λάθος μπορεί να αποδειχθεί μόνο από τις δυνάμεις της ταπεινότητας, της καθαρότητας και της ειλικρίνειας.

Πότε εκκινεί ένα τέλος; Ο Ντάγκλας είδε ότι το τέλος μιας δημοκρατίας ξεκινά την ημέρα που ο ηρωισμός και ο αγώνας για ισότητα υποτάσσεται στην ανανδρία της μνησικακίας. Αυτή η μέρα δεν έχει έρθει. Πιστεύεται από πολλούς και λέγεται από ορισμένους ότι η δημοκρατία διένυσε τις καλύτερες μέρες της και ότι μένει στον ιστορικό να καταγράψει την ιστορία της κατάρρευσης και πτώσης της. Διαφωνώ. Τα σπουργίτια μπορούν ακόμη να διασχίσουν τον ουρανό.

Πηγή: The New Worker

 

Advertisements

Hit the box !

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s