ΟΛΟΙ της Χ.Κ.Τ. ΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΤΟΝ ΟΑΕΔ

Ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά; **

– Τι προβλέπει ο ΟΑΕΔ – δικαιολογητικά/διαδικασία

– Περίπτωση Alter & «Απόφασης» – πως το πήραν οι πρώτοι και όχι οι δεύτεροι

Παροχή λόγω Αφερεγγυότητας του Εργοδότη

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ  
Σκοπός του «λογαριασμού προστασίας εργαζομένων από την αφερεγγυότητα του εργοδότη» είναι η πληρωμή ανεξόφλητων, λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη, αποδοχών μέχρι  τριών (3) μηνών, που προέρχονται από σύμβαση ή σχέση εξαρτημένης εργασίας και εμπίπτει στο χρονικό διάστημα έξι (6) μηνών που προηγείται της υποβολής της αίτησης ή της δήλωσης για κήρυξη της πτώχευσης, εφόσον εκδοθεί απόφαση που κηρύσσει τον εργοδότη σε πτώχευση ή από τη δημοσίευση της προβλεπόμενης, από τη νομοθεσία ιδιωτικής ασφάλισης, υπουργικής απόφασης περί ασφαλιστικής εκκαθάρισης ή από τη δημοσίευση της απόφασης, με την οποία τίθεται σε εκκαθάριση ο εργοδότης ή διαπιστωθεί ότι η επιχείρηση έκλεισε οριστικά και ότι λόγω ανεπάρκειας του ενεργητικού δεν δικαιολογείται η έναρξη διαδικασίας πτωχεύσεως.

Ένας εργοδότης θεωρείται ότι ευρίσκεται σε κατάσταση αφερεγγυότητας όταν:
α) έχει περιέλθει σε κατάσταση παύσεως ή αναστολής των πληρωμών του και είτε κηρύσσεται σε πτώχευση με απόφαση του αρμόδιου δικαστηρίου είτε διαπιστωθεί ότι η επιχείρηση έκλεισε οριστικά και ότι λόγω ανεπάρκειας του ενεργητικού δεν συντρέχει λόγος κινήσεως της διαδικασίας πτωχεύσεως. Ως ημερομηνία επέλευσης της αφερεγγυότητας, θεωρείται η ημερομηνία υποβολής της αίτησης για την κίνηση της πτωχευτικής διαδικασίας.
β) η επιχείρηση (προβληματική) που υποβάλλεται στην ειδική εκκαθάριση των άρθρων 9 του ν.1386/1983 (ΦΕΚ 107/Α’), 46 του ν.1892/1990 (ΦΕΚ 101/Α’) και 14 του ν. 2000/1991 (ΦΕΚ 206/Α’), όπως ισχύουν,
γ) η ασφαλιστική επιχείρηση της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε με απόφαση του αρμοδίου υπουργού λόγω παράβασης διατάξεων της ασφαλιστικής νομοθεσίας και τίθεται σε ασφαλιστική εκκαθάριση (αναγκαστική) σύμφωνα με το άρθρο 12α του ν.δ. 400/1970 (ΦΕΚ 10/Α’), όπως ισχύει,
δ) η επιχείρηση του τέθηκε ύστερα από προβλεπόμενη από το νόμο διαδικασία, σε εκκαθάριση με σκοπό την ικανοποίηση των απαιτήσεων των δανειστών του και με αποτέλεσμα τη λύση των σχέσεων εργασίας με τους μισθωτούς του.
Το ύψος των παροχών αυτών δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υπερβεί τις αποδοχές 3 μηνών, όπως αυτές προβλέπονται από τις αντίστοιχες συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Στην έννοια των «αποδοχών», που δύνανται να καλυφθούν από το ταμείο Αφερεγγυότητας, εμπίπτουν πλην του (νόμιμου) μισθού του εργαζόμενου, τυχόν απλήρωτα δώρα εορτών, Πάσχα ή Χριστουγέννων και άδεια ή επίδομα αδείας, εφόσον αυτά εμπίπτουν στο κρίσιμο   χρονικό   διάστημα   που   ορίζει   ο  νόμος.   Δεν   καταβάλλεται   η αποζημίωση λόγω απόλυσης, καθόσον δεν θεωρείται αποδοχές.
Ο Ο.Α.Ε.Δ. υποκαθιστά τον εργοδότη στα αντίστοιχα δικαιώματα των εργαζομένων, ενώ για τις αποδοχές αυτές καταβάλλει τις ανάλογες εισφορές κοινωνικής ασφάλισης. Οι τυχόν ανεξόφλητες αποδοχές που καταβάλλονται στους δικαιούχους πρέπει να εμπίπτουν μέσα στο χρονικό διάστημα των τελευταίων έξι μηνών. Το εξάμηνο αυτό (αν πρόκειται για την επιχείρηση που πτώχευσε) έχει αφετηρία την ημερομηνία υποβολής της αίτησης ή δήλωσης για κήρυξη της επιχείρησης σε πτώχευση, ενώ για τις λοιπές περιπτώσεις έχει αφετηρία την ημερομηνία δημοσίευσης της Υπουργικής Απόφασης για την ανάκληση (αν πρόκειται για εκκαθάριση επιχείρησης).

ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΙ
Δικαιούχοι των παροχών λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη είναι οι εργαζόμενοι: α) επιχείρησης που κηρύχθηκε σε πτώχευση μετά από δικαστική απόφαση είτε που διαπιστώθηκε ότι η επιχείρηση έκλεισε οριστικά και ότι λόγω ανεπάρκειας του ενεργητικού δεν συντρέχει λόγος κινήσεως της διαδικασίας πτωχεύσεως, ή β) επιχείρησης που τέθηκε σε εκκαθάριση ή γ) επιχείρησης (ασφαλιστικής) της οποίας ανακαλείται η άδεια λειτουργίας, λόγω παράβασης των διατάξεων της ιδιωτικής ασφαλιστικής νομοθεσίας.

ΠΡΟΘΕΣΜΙΕΣ 
Το δικαίωμα για πληρωμή ανεξόφλητων αποδοχών στον εργαζόμενο από το “Λογαριασμό προστασίας εργαζομένων από την αφερεγγυότητα του εργοδότη” ασκείται με έγγραφη αίτηση του εργαζομένου προς την αρμόδια, Υπηρεσία του ΟΑΕΔ, το αργότερο μέσα σε ένα εξάμηνο α) από τη δημοσίευση της απόφασης για την κήρυξη του εργοδότη σε κατάσταση πτώχευσης ή β) από την ημερομηνία που η επιχείρησης τέθηκε σε εκκαθάριση ή γ) από την ημερομηνία που η επιχείρηση (ασφαλιστική) της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας, λόγω παράβασης των διατάξεων της ιδιωτικής ασφαλιστικής νομοθεσίας.
Μετά την πάροδο της εξάμηνης προθεσμίας, το δικαίωμα για τις παροχές αυτές αποσβέννυται.

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ 

1)Βεβαίωση του συνδίκου της πτώχευσης ή του Γραμματέα του πτωχευτικού δικαστηρίου στην περίπτωση που η επιχείρηση κηρύχθηκε σε πτώχευση ή βεβαίωση του οικείου εκκαθαριστή για τις λοιπές περιπτώσεις από την οποία να προκύπτει το ύψος των ανεξόφλητων αποδοχών που αναγγέλθηκαν προς επαλήθευση ή ικανοποίηση καθώς και ο χρόνος στην οποία ανάγονται αυτές.

2) Υπεύθυνη δήλωση του Ν. 1599/86 για το ύψος των ανεξόφλητων αποδοχών και την περίοδο στην οποία αναφέρονται.

3) Δικαιολογητικό από το οποίο να προκύπτει ο ΑΜ ΙΚΑ του ενδιαφερομένου.

4) ΙΒΑΝ λογ/σμού ΕΤΕ στον οποίο ο ενδιαφερόμενος πρέπει να εμφανίζεται ως πρώτος δικαιούχος.

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ
•    Άρθρο 16 του Ν. 1836/89
•    Π.Δ. 1/1990
•    Άρθρο 44 του Ν. 2648/1998
•    Π.Δ. 151/1999
•    Π.Δ. 40/2007

Πηγή: ΟΑΕΔ

-1-

Για βεβαίωση του συνδίκου της πτώχευσης ή του Γραμματέα του πτωχευτικού δικαστηρίου

κτίριο 11, αίθουσα 108

ΚΤΙΡΙΟ 11:

ΔΙΑΤΑΓΕΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ, ΠΤΩΧΕΥΣΕΙΣ, ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ (ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΕΣ)

Ισόγειο: Ακροατήρια Μισθωτικών Διαφορών

Α΄ όροφος : Γραμματεία-Δικαστές Διαταγών Πληρωμής, Πτωχεύσεις

Β΄ όροφος : Γραμματεία Ειδικών Διαφορών, Αίθουσες Ακροατηρίων Εργατικών κλπ., Γραμματεία Πιστωτικών Τίτλων

ΚΤΙΡΙΟ 11

Γρ. Έδρας Ειδ. Διαδ.    γρ. 204  210 8841415

Πιστωτικοί Τίτλοι           γρ. 102  210 8841416

Πτωχεύσεις (Γραμ.)     γρ. 104  210 8841417

Πτωχεύσεις (Εισηγ.)    γρ. 105  210 8826669

Πηγή: ΔΣΑ & ΔΣΒ

-2-

Το Έντυπο της Υπεύθυνης δήλωσης του Ν. 1599/86 σε pdf &word (Έντυπα & ΓΓΠΣ)

Σχετικά

(περίπτωση Alter)

18/02/2014

Εγκρίθηκε από τον ΟΑΕΔ το επίδομα αφερεγγυότητας για τους δημοσιογράφους του ΑΛΤΕΡ

Με σημερινή του απόφαση το Διοικητικό συμβούλιο του ΟΑΕΔ ενέκρινε την χορήγηση επιδόματος αφερεγγυότητας για τους δημοσιογράφους του τηλεοπτικού σταθμού ΑΛΤΕΡ. …Η απόφαση αυτή ήρθε μετά τη θετική εισήγηση του προέδρου του οργανισμού κ. Αμπατζόγλου … Ο πρόεδρος του οργανισμού κ. Αμπατζόγλου έδωσε άμεσα εντολή στο υποκατάστημα του ΟΑΕΔ στο Περιστέρι να ξεκινήσουν οι διαδικασίες έτσι ώστε το αργότερο έως τα μέσα Απριλίου να έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία δείχνοντας έμπρακτα το ενδιαφέρον του αλλά την ευαισθησία που θα έπρεπε να έχουν οι δημόσιες υπηρεσίες σε παρόμοιες περιπτώσεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη φορά που χορηγείται το επίδομα αφερεγγυότητας σε δημοσιογράφους , μέλη της ένωσης συντακτών , αν και προβλέπεται από το νόμο

Τρίτη 25 Φεβρουαρίου 2014

«… ο ΟΑΕΔ με την αρ. 508/7/18-2-2014 απόφασή του δέχεται την καταβολή του επιδόματος αφερεγγυότητας σε όλους του πρώην εργαζόμενους δημοσιογράφους στον τηλεοπτικό σταθμό “ALTER”.

…Το επίδομα αφερεγγυότητας πρόκειται να καταβληθεί άμεσα στους δημοσιογράφους που έχουν ήδη προσκομίσει στον ΟΑΕΔ τα σχετικά δικαιολογητικά». (& Τυπολογίες)

7 Αυγούστου 2014

Μην ξεχνάμε το ΑΛΤΕΡ. Μια συζήτηση με τον Βασίλη Τζήμτσο

Ο Βασίλης Τζήμτσος, εργασιακός εκπρόσωπος των δημοσιογράφων του Alter και Μέλος της Επιτροπής Πιστωτών διορισμένος απ” το πτωχευτικό δικαστήριο ως εκπρόσωπος των εργαζομένων, μίλησε στη Δανάη Κισκήρα-Μπαρτσώκα και το rebuke.gr για τα προβλήματα και τον αγώνα που δίνουν ο ίδιος και οι συναδελφοί του.

O Κώστας Γιαννίκος, πρώην διευθυντικό στέλεχος του τηλεοπτικού σταθμού Alter και κάτοχος του 25% των μετοχών της εταιρείας, ο οποίος κρατούνταν προσωρινά στις φυλακές για χρέη προς το Δημόσιο που προέρχονταν από τη μη καταβολή ΦΠΑ, αποφυλακίστηκε, με απόφαση του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου.

Τo δικαστήριο (Μονομελές Εφετείο Αθηνών) αντικατέστησε τη χρηματική εγγύηση των 150.000 ευρώ που του είχε επιβληθεί, με τους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και της τακτής εμφάνισης στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής όπου διαμένει.

Η υπόθεση του Alter είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους. Τα προβλήματα ξεκίνησαν το 2011 όπου οι απλήρωτοι εργαζόμενοι του τηλεοπτικού σταθμού προέβησαν σε επίσχεση εργασίας από τις 21 Απριλίου έως τις 30 Μαΐου.

Η δεύτερη επίσχεση ξεκίνησε στις 11/11/11 με τους εργαζόμενους να κόβουν τις διαφημίσεις από το κανάλι και να εκπέμπουν δικά τους τρέιλερ και απεργιακά δελτία για περίπου 2 μήνες μέχρι που τους έκοψε η digea, στην οποία ο Γιώργος Κουρής είναι ακόμα μέτοχος. Κάπου εκεί έπεσε το μαύρο και το κανάλι δεν έχει λειτουργήσει από τότε. Οι εργαζόμενοι όμως ακόμα αγωνίζονται και ζητούν τη δικαίωση.

Κάπου ανάμεσα στο Αργοστόλι και στο λιμάνι της Κεφαλονιάς κάθισα δίπλα στο Βασίλη. Ο Βασίλης Τζήμτσος είναι εργασιακός εκπρόσωπος των δημοσιογράφων του Alter και Μέλος της Επιτροπής Πιστωτών του Alter διορισμένος από το πτωχευτικό δικαστήριο ως εκπρόσωπος των εργαζομένων και εν γένει όλων των πιστωτών του τηλεοπτικού σταθμού.

Βρισκόταν στο Alter από την πρώτη ημέρα λειτουργίας του, από το Σεπτέμβρη του 2000 ενώ παράλληλα από το 1994 ήταν στην εφημερίδα «Αυριανή» – επίσης του Γ. Κουρή. Μου μίλησε με μεγάλη προθυμία και μου εξήγησε τα προβλήματα και τις κατακτήσεις των απολυμένων εργαζόμενων του τηλεοπτικού σταθμού, από την αρχή του αγώνα τους μέχρι και σήμερα.

Η κουβέντα μας ξεκίνησε με τα χρηματικά παιχνίδια της εργοδοσίας και την αρχή των προβλημάτων.

«Το βασικό πρόβλημα στα οικονομικά του Alter, πέρα από τα δάνεια των 300.000.000 ευρώ ήταν χρέη που είχαν δημιουργηθεί, από τις λεγόμενες τριγωνικές σχέσεις. Ο Κώστας Γιαννίκος ως διευθύνων σύμβουλος αγόραζε ταινίες από την εταιρεία Modern Times η οποία συμπτωματικά είναι του ίδιου. Τα χρήματα έβγαιναν από τη μία τσέπη και έμπαιναν στην άλλη. Κύριος πιστωτής της εταιρίας φέρεται αυτή τη στιγμή να είναι η Morden Times δηλαδή ο ίδιος ο Γιαννίκος. Όλα αυτά ήταν εικονικά, το πρόβλημα  είναι ότι τα χρήματα των δανείων (300.000.000) έφυγαν από το ταμείο του Alter.  Ο Γ. Κουρής, ο οποίος είχε το 51% των μετοχών της εταιρείας είναι απίθανο να μην ήταν ενήμερος.

Βασικοί δανειστές του καναλιού ήταν ο Μιχάλης Σάλας (Πειραιώς) ο Ανδρέας Βγενόπουλος (Μαρφίν) και ο Γιάννης Κωστόπουλος (Αlpha Bank), με τον πρώτο να του αναλογεί το 70% των δανείων. Ούτε αυτή η περίπτωση είναι τυχαία αν σκεφτείς ότι ο Γιαννίκος νοίκιαζε από τον Σάλα τα ακίνητα στα οποία εγκατέστησε θέατρα του, άλλη μια τριγωνική σχέση.»

Η συζήτηση συνεχίστηκε για τον τρόπο που έφτασαν στην πτώχευση και τις προσπάθειες που κατέβαλε ο Γ. Κουρής να τα βρει με τους εργαζόμενους και να επαναλειτουργήσει το κανάλι χωρίς ουσιαστικά να δίνει τίποτα.

«Το Νοέμβριο του 2012 (ενώ τον Ιανουάριο είχε γίνει ήδη μια προσέγγιση από τη μεριά της εργοδοσίας για να επαναλειτουργήσει ο σταθμός, χωρίς καμία εγγύηση προς τους εργαζομένους ) κάποιοι συνδικαλιστές  -Οι τεχνικοί και ο διοικητικός εκπρόσωπος- ήρθαν σε συμφωνία με τον Γ. Κουρή να επιστρέψουν στη δουλειά 300 από τους 600 απολυμένους και να πάρουν κάποια χρήματα. Το ποσό που αναλογούσε στον καθένα είχε να κάνει με την αγωνιστική του δράση, όσο πιο πολύ αντιδράς τόσο περισσότερα χρήματα. Εμένα μου έδιναν 20.000 για να τα βρω με τον Κουρή. Είπα Όχι. Τότε βρήκαμε έναν δικηγόρο, ιδιώτη όχι από σωματείο, και ζητήσαμε να πληρωθούμε όλοι αλλιώς θα υποβάλλαμε αίτηση πτώχευσης. Μαζί με μένα ήρθαν άλλα 200 άτομα και την υποβάλλαμε. Όταν έφτασε το δικαστήριο το Μάρτιο του 2013, και ο Κουρής δεν είχε πληρώσει κανέναν τελικά ήρθα και κατέθεσαν υπέρ μας άλλοι 250.

Παρόλα αυτά, πέρυσι το καλοκαίρι προσπάθησε ξανά να έρθει σε συμφωνία μαζί μας, πάλι με 200 άτομα και πάλι δέχθηκαν. Τότε  κάναμε την εξής πρόταση: Να μας πληρώσει όλους, τα μισά των μισών που μας χρωστάει σε μετρητά. Δεν δέχθηκε, δεν πλήρωσε και πτώχευσε. »

Ο Βασίλης με τη βοήθεια συναδέλφων του κατάφερε μέσα από την πτώχευση να επιτύχει 2 πολύ σημαντικά επιτεύγματα για τον κλάδο των δημοσιογράφων.

«Με την πτώχευση πετύχαμε 2 πολύ σημαντικά πράγματα, 2 αποφάσεις που αποτελούν σταθμό για τους Δημοσιογράφους.

1ον Καταφέραμε με πολλές ενέργειες να εξασφαλίσουμε, από το ΕΤΑΠ ΜΜΕ, τη συντάξιμη ασφάλιση μέχρι και την ημέρα πτώχευσης του Alter, γιατί ήμασταν ασφαλισμένοι μόνο τους 6 πρώτους μήνες της επίσχεσης, ενώ εμείς κάναμε επίσχεση 2 χρόνια. Καταφέραμε λοιπόν, όποια εταιρία πτωχεύσει στα media οι εργαζόμενοι της να ασφαλίζονται μέχρι την ημέρα της πτώχευσης.

2ον Όλοι οι Δημοσιογράφοι υπαγόμαστε το ΕΤΑΠ ΜΜΕ και παίρνουμε επιδόματα μόνο από κει και όχι από τον ΟΑΕΔ. Το ΕΤΑΠ ΜΜΕ μας έδινε μόνο επίδομα ανεργίας για ένα χρόνο, ενώ οι τεχνικοί επιδοτήθηκαν δύο χρόνια από τον ΟΑΕΔ με επίδομα επίσχεσης και ανεργίας. Ψάχνοντας, βρήκα στο μισθολόγιο, ότι πληρώνουμε ένα 3,66% στο ΙΚΑ υπέρ ΟΑΕΕ. Αυτό περιλαμβάνει διάφορα επιδόματα, βλ. οικογενειακό επίδομα, ανάμεσά τους και το επίδομα Αφερεγγυότητας. Αυτό το επίδομα το δικαιούνται όλοι οι εργαζόμενοι αν πτωχεύσει η εταιρία που δουλεύουν, οι δημοσιογράφοι όμως δεν το είχαν πάρει ποτέ, αφού ο ΟΑΕΔ αποποιούταν τις ευθύνες του και τις επίρριπτε στο ΕΤΑΠ ΜΜΕ. Εμείς κερδίσαμε τρείς μηνιαίες αποδοχές, με απόφαση ΔΣ του ΟΑΕΔ το Μάρτιο του 2014 και διασφαλίσαμε ότι σε όποιο media πτωχεύσει οι εργαζόμενοι του θα πάρουν τουλάχιστον και 3 μισθούς ως επίδομα. Οι περισσότεροι από εμάς, σήμερα, ζούμε με αυτά τα χρήματα»

Η αφορμή για να μιλήσουμε ήταν η αποφυλάκιση του Κώστα Γιαννίκου, έτσι κάπου προς το τέλος της διαδρομής άρχισε να μου αναλύει την ποινική διάσταση του θέματος, που αφορά την εργοδοσία.

«Όταν άρχισαν οι διώξεις από το Δημόσιο και το ΣΔΟΕ δεν υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία. Μάρτυρας υπεράσπισης της εργοδοσίας ήταν ο Χατζηνικολάου (Συνέταιρος με του Ανδρέα Κουρή με ποσοστό 50% στο ραδιοφωνικό σταθμό Real fm και στην Εφημερίδα Real news) και διάφοροι άλλοι.

Έπρεπε να βρεθεί ένας μάρτυρας που να πει την αλήθεια, την εκδοχή των εργαζομένων και όχι μόνο την εκδοχή του Κουρή. Αυτό το έκανα εγώ και ήρθαν μαζί μου και άλλοι εργαζόμενοι. Πρότεινα να κάνουμε παράσταση πολιτικής αγωγής στη δίκη για το κακούργημα που προφυλακίσθηκαν και οι Κουρίδες και ο Γιαννίκος. Μας απέρριψαν ως πολιτική αγωγή, αλλά παρόλα αυτά πήγαμε αυθορμήτως και αυτοβούλως, χωρίς κλήση και καταθέσαμε στην ανακρίτρια  αυτά που ξέρουμε για το κακούργημα που αφορούσε τη μη καταβολή του φόρου μισθωτών υπηρεσιών.

Η εργοδοτική πλευρά και οι μάρτυρες υπεράσπισής τους, υποστήριζαν ότι δεν είχαμε λάβει χρήματα το 2011 άρα δεν υπήρχε το αδίκημα μη καταβολής φόρου μισθωτών υπηρεσιών, εμείς όμως, είχαμε πάρει χρήματα, άρα θα έπρεπε να καταβληθεί ο φόρος που μας είχαν παρακρατήσει. Εν τέλει, κατέθεσα εγώ και άλλοι 10-20 εργαζόμενοι και έτσι στηρίξαμε την υπόθεση. Η δίκη έγινε αλλά επειδή δεν είχε γίνει σωστή δικογραφία- κατά την άποψη των συνηγόρων υπεράσπισης των κατηγορουμένων- αναβλήθηκε και έχει πάει τώρα για το Δεκέμβριο.

Ο τελευταίος δικαστής έκρινε ότι πρέπει να αντικατασταθεί η προσωρινή κράτηση του Γιαννίκου  με περιοριστικούς όρους, ενώ παράλληλα ήρε και την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα που είχε επιβληθεί στον Ανδρέα Κουρή. Δεν μπορώ να καταλάβω πως διασφαλίζεται με αυτή την απόφαση η παρουσία του στη δίκη, όπως και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι προηγούμενοι δικαστές τον έκριναν προφυλακιστέο και επικίνδυνο να διαπράξει νέα αδικήματα ή να διαφύγει στο εξωτερικό και τώρα αυτός, ο ένας δικαστής, δεν το κρίνει. Μάλιστα, η Εισαγγελέας της έδρας, που διαφώνησε, αλλά ο δικαστής το ενέκρινε, πρότεινε την παραπομπή του αιτήματος στο συμβούλιο πλημμελειοδικών και όχι σε έναν μόνο δικαστή.

Την επόμενη ημέρα από τη δίκη ο Γιώργος Κουρής, με επιστολή του προς τον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά , υμνούσε τον συγκεκριμένο δικαστή. Ο Γιώργος Κουρής που έχει ανεβοκατεβάσει πολλές κυβερνήσεις… »

Με την ευκαιρία της επιστολής Γιώργου Κουρή στον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, o Βασίλης Τζήμτσος μας παραθέτει μια άλλη επιστολή προς τον Πρωθυπουργό που είχαν στείλει οι εκπρόσωποι των εργαζομένων του Alter λίγες ώρες πριν από την εκδίκαση στα δικαστήρια της υπόθεσης του Alter στις 9-10-2012.

ΥΓ Τα δεδομένα έχουν αλλάξει μετά την παραπάνω επιστολή καθώς το Άλτερ δεν υπήχθη στο άρθρο 99 και πτώχευσε με τελεσίδικη δικαστική απόφαση μετά από αίτηση πτώχευση πτώχευσης της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων του τηλεοπτικού σταθμού
Όμως η ουσία παραμένει. Το πάρτι τελείωσε; Θα πληρώσει κανείς για τα δάνεια εκατομμυρίων ευρώ που δόθηκαν; Που πήγαν τα λεφτά; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΑ ΕΦΑΓΑΝ, ΕΝΩ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΕΧΑΣΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ;
ΓΙΑΤΙ ΠΛΗΡΩΝΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΜΕ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ, ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΤΑ ΘΑΛΑΣΣΟΔΑΝΕΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ;
ΑΝ ΜΗ ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΥΡΙΕ ΣΑΜΑΡΑ…ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟ ΟΣΟΥΣ ΦΕΣΩΣΑΝ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ, ΕΒΑΛΑΝ ΛΟΥΚΕΤΑ ΚΑΙ ΑΦΗΣΑΝ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ…

(περίπτωση τεχνικών Απόφασης)

Δικαίωση μετά από 7 χρόνια για τους τεχνικούς τύπου της “Απόφασης”

20/07/2014

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με την υπ΄αρθμόν 18396/2013 Απόφαση του Τριμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, οι απολυμένοι Τεχνικοί Τύπου της εφημερίδας “ΑΠΟΦΑΣΗ” δικαιώθηκαν ως προς το ζήτημα της καταβολής των επιδομάτων του ΟΑΕΔ λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη (πτώχευση της επιχείρησης).

Σημειωτέον ότι ο ΟΑΕΔ είχε απορρίψει τις αιτήσεις των εργαζομένων για την χορήγηση του επιδόματος λόγω εκπρόθεσμης υποβολής, όμως το Δικαστήριο έκρινε ότι αυτές υποβλήθηκαν πέραν της εξάμηνης προθεσμίας για λόγους που δεν ανάγονται σε υπαιτιότητά τους και ότι δικαιούνται το επίδομα το οποίο προέρχεται από αυτοτελή λογαριασμό προστασίας των εργαζομένων από την αφερεγγυότητα του εργοδότη.

Αναμένουμε τη στάση της Διοίκησης του ΟΑΕΔ έναντι της δικαστικής απόφασης και των εργαζομένων.

Καλούμε όλες τις συνδικαλιστικές παρατάξεις του κλάδου και όχι μόνο, πρωτίστως δε την Διοίκηση της ΕΤΗΠΤΑ, να εξαντλήσουν όλα τα μέσα προκειμένου να εκτελεστεί άμεσα η απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου και να δοθεί τέλος στην μακροχρόνια ταλαιπωρία των εργαζομένων, η πλειονότητα των οποίων είναι άνεργοι!

Παραθέτουμε κατωτέρω το πλήρες κείμενο της απόφασης.

Apιθμός απόφασης 18396/2013

Γ.Α.Κ 49346/2007

TO ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΜΗΜΑ 24ο ΤΡΙΜΕΛΕΣ

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 14 Μαρτίου 2013, με την εξής σύνθεση: Δήμητρα Γεωργιοττούλου, Προεδρεύουσα Πρωτοδίκη Δ.Δ., λόγω κωλύματος του Προέδρου Πρωτοδικών Δ.Δ., Νικόλαος Δρόσος (εισηγητής) και Μαρία Καπουράλου Πρωτοδίκες Δ.Δ.. Γραμματέας η Φιλιτπτία Θωμοπούλου, δικαστική υπάλληλος, για να δικάσει την προσφυγή με χρονολογία καταθέσεως 28-12-2007, των:

…οι οποίοι παραστάθηκαν με τον δικηγόρο Αναστάσιο Μάνοκατά του ν.π.δ.δ. με την επωνυμία «Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού» (Ο.Α.Ε.Δ.), το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Διοικητή του και δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο, αλλά παραστάθηκε με την υποβολή της από 12-3-2013 δήλωσης του πληρεξουσίου του δικηγόρου Περικλή Αγγελίδη, βάσει του άρθρου 133 παρ. 2 Κ.Δ.Δ..

Κατά τη συζήτηση, οι διάδικοι που εμφανίσθηκαν και παραστάθηκαν, ανέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους και ζήτησαν όσα αναφέρονται στα πρακτικά.

Μετά τη συνεδρίαση το Δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη.

Η κρίση του είναι η εξής:

  1. Επειδή, με την κρινόμενη προσφυγή, για την οποία καταβλήθηκε το νόμιμο παράβολο (σχετικά τα 2643174, 499574, 232348 και 3033728 Σειράς Α’ ειδικά έντυπα), επιδιώκεται η ακύρωση της 1934/19-6-2007 απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου του Ο.Α.Ε.Δ., με την οποία απορρίφθηκε τελικώς αίτημα των προσφευγόντων για καταβολή ανεξόφλητων αποδοχών λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη τους.

  1. Επειδή, στο άρθρο 16 του Ν. 1836/1989 “Προώθηση της απασχόλησης και της επαγγελματικής κατάρτισης και άλλες διατάξεις” (Α’ 79), όπως ίσχυε κατά το κρίσιμο διάστημα, ορίζεται ότι: «1. Στον Ο.Α.Ε.Δ. συνιστάται αυτοτελής λογαριασμός με τον τίτλο “Λογαριασμός προστασίας εργαζομένωναπό την αφερεγγυότητα του εργοδότη”, με αποκλειστικό σκοπό την άμεση ικανοποίηση ανεξόφλητων απαιτήσεων εργαζομένων λογω αφερεγγυότητας του εργοδότη. 2. … 4. Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται με πρόταση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και ύστερα από γνώμη του Δ.Σ. του Ο.Α.Ε.Δ., καθορίζονται η λειτουργία και η διαχείριση του λογαριασμού της παραγράφου 1, ο τρόπος είσπραξης των εσόδων του, ο χρόνος έναρξης της ικανοποίησης των απαιτήσεων των εργαζομένων, η έκταση των ικανοποιούμενων απαιτήσεων, ο τρόπος ικανοποίησης των απαιτήσεων και των κεκτημένων δικαιωμάτων ή των δικαιωμάτων προσδοκίας των εργαζομένων και προσώπων που έχουν αποχωρήσει από την επιχείρηση την ημέρα που επήλθε η αφερεγγυότητα του εργοδότη, που προέρχονται από υφιστάμενα συστήματα επαγγελματικής ή διεπαγγελματικής επικουρικής ασφάλισης που λειτουργούν έξω από την υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια.

    5. Αφερέγγυος εργοδότης είναι: α) το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που περιέρχεται σε κατάσταση παύσεως ή αναστολής των πληρωμών του και κηρύσσεται σε πτώχευση με απόφαση του αρμόδιου δικαστηρίου. Αν η επιχείρηση αυτού του εργοδότη συνεχίζει να λειτουργεί παρά την κήρυξη σε πτώχευση, τότε ο εργοδότης δεν θεωρείται αφερέγγυος

    , β) …», Περαιτέρω, στο μεν άρθρο 1 του π.δ/τος 1/1990 “Περί προστασίας των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη τροποποιήσεως και συμπληρώσεως διατάξεων τινών νόμων” (Α’ 1), όπως ίσχυε κατά το κρίσιμο διάστημα, ορίζεται ότι: «1. Σκοπός του “λογαριασμού προστασίας εργαζομένων από την αφερεγγυότητα του εργοδότη”, είναι η πληρωμή ανεξόφλητων, λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη, αποδοχών μέχρι τριών (3) μηνών, που προέρχονται από σύμβαση ή σχέση εξαρτημένης εργασίας και εμπίπτουν στο χρονικό διάστημα έξι (6) μηνών, που προηγείται της υποβολής της αιτήσεως ή της δηλώσεως για κήρυξη της πτώχευσης, εφόσον εκδοθεί απόφαση που κηρύσσει τον εργοδότη σε πτώχευση, …

    2. Για την εφαρμογή του παρόντος διατάγματος, ένας εργοδότης θεωρείται ότι ευρίσκεται σε κατάσταση αφερεγγυότητας όταν: α) έχει περιέλθει σε κατάσταση παύσεως ή αναστολής των πληρωμών του

    και είτε κηρύσσεται σε πτώχευση με απόφαση του αρμόδιου δικαστηρίου είτε διαπιστωθεί ότι η επιχείρηση έκλεισε οριστικά και ότι λόγω ανεπάρκειας του ενεργητικού δεν συντρέχει λόγος κινήσεως της διαδικασίας πτωχεύσεως. Ως ημερομηνία επέλευσης της αφερεγγυότητας, θεωρείται η ημερομηνία υποβολής της αίτησης για την κίνηση της πτωχευτικής διαδικασίας….», στο δε άρθρο 5 του ίδιου π.δ/τος, όπως ίσχυε κατά το κρίσιμο διάστημα, ορίζεται ότι: «1. Η πληρωμή των ανεξόφλητων αποδοχών προς τους εργαζόμενους, που προβλέπεται από το άρθρο 1 του παρόντος, είναι ανεξάρτητη από την εκπλήρωση ή όχι της υποχρέωσης που βαρύνει τον εργοδότη για την καταβολή της εισφοράς υπέρ του Λογαριασμού. Ενεργείται από την αρμόδια με βάση την έδρα της επιχείρησης ή εκμετάλλευσης Τοπική Υπηρεσία ή, αν αυτή δεν υπάρχει, Υπηρεσία Νομού του ΟΑΕΔ, στην  οποία οι εργαζόμενοι οφείλουν να προσκομίσουν: α. Βεβαίωση του συνδίκου της πτώχευσης ή του Γραμματέα του πτωχευτικού δικαστηρίου, για την περίπτωση α’ της παραγράφου 2 του άρθρου 1 του παρόντος, ή βεβαίωση του οικείου εκκαθαριστή για τις λοιπές περιπτώσεις, από την οποία να προκύπτει το ύψος των ανεξόφλητων αποδοχών που αναγγέλθηκαν προς επαλήθευση ή ικανοποίηση καθώς και ο χρόνος στον οποίο ανάγονται αυτές, β) Υπεύθυνη Δήλωση Νόμου 1599/1986 για το ύψος των ανεξόφλητωναποδοχών, γ) Τα ασφαλιστικά τους βιβλιάρια. … 3. Η πληρωμή των ανεξόφλητων αποδοχών που καταβάλλονται στους εργαζόμενους απο τον “Λογαριασμό προστασίας εργαζόμενων από την αφερεγγυότητα του εργοδότη” σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υπερβεί τις αποδοχές 3 μηνών, όπως προβλέπονται απο τις αντίστοιχες συλλογικές συμβάσεις εργασίας. 4. Το δικαίωμα για πληρωμή ανεξόφλητων αποδοχών στον εργαζόμενο από το “Λογαριασμό προστασίας εργαζομένων από την αφερεγγυότητα του εργοδότη” ασκείται με έγγραφη αίτηση του εργαζομένου προς την αρμόδια, σύμφωνα με την παρ. 1 του άρθρου αυτού, Υπηρεσία του ΟΑΕΔ, το αργότερο μεσα σε ένα εξάμηνο από τη δημοσίευση της απόφασης για την κήρυξη του εργοδότη σε κατάσταση πτώχευσης…».

  2. Επειδή, στην προκείμενη περίπτωση, από τα στοιχεία της δικογραφίας, προκύπτουν τα εξής: Οι προσφεύγοντες απασχολούνταν με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου στην ανώνυμη εκδοτική εταιρεία με την επωνυμία «ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΝΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» έως τις 7-8-2006, οπότε και δημοσιεύθηκε η 926/2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα Πτωχεύσεων), με την οποία η προαναφερόμενη εταιρεία κηρύχθηκε σε κατάσταση πτώχευσης. Στις 14-3-2007 υπέβαλαν στην Τοπική Υπηρεσία του Ο.Α.Ε.Δ. Ν. Κόσμου αιτήσεις για χορήγηση των προβλεπόμενων στο άρθρο 16 του ν. 1836/1989 και του κατ’ εξουσιοδότηση αυτού εκδοθέντος π.δ/τος παροχών λόγω αφερεγγυότητας της πτωχεύσασας εργοδότριας εταιρείας, καταθέτοντας προς τούτο, μεταξύ άλλων, την από 6-3-2007 βεβαίωση της προσωρινής συνδίκου της πτώχευσης Σταυρούλας Γιαννακοπούλου, από την οποία προέκυπτε, ανάμεσα σε άλλα, το ύψος των  ανεξόφλητων αποδοχών που διατηρούσαν οι προσφεύγοντες. Με τις 677, 682, 683, 681, 685 και 678/2-4-2007 αποφάσεις του Διευθυντή της προαναφερόμενης υπηρεσίας απορρίφθηκε το αίτημά τους, με την αιτιολογία ότι οι οικείες αιτήσεις τους κατατέθηκαν μετά την πάροδο της εξάμηνης προθεσμίας που θέτει η διάταξη της παρ. 4 του άρθρου 5 του π.δ/τος 1/1990. Κατά των αποφάσεων αυτών οι προσφεύγοντες άσκησαν αιτήσεις θεραπείας ενώπιον της Επιτροπής Ε.Α.Δ. αρμοδιότητας Περ/κής Δ/νσης Αττικής και Νήσων υποστηρίζοντας ότι δεν ευθύνονται για την καθυστέρηση κατάθεσης των σχετικών αιτήσεών τους. Ένσταση των προσφευγόντων ενώπιον του Διοικητικού Συμβουλίου του Ο.Α.Ε.Δ. κατά της απορριπτικής απόφασης της παραπάνω Επιτροπής δεν ευδοκίμησε. Ήδη, οι προσφεύγοντες με την κρινόμενη προσφυγή ζητούν την ακύρωση της 1934/19-6-2007 απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου του Ο.Α.Ε.Δ., προβάλλοντας εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των σχετικών διατάξεων και παράβαση της αρχής της χρηστής διοίκησης, αφού, όπως υποστηρίζουν, η κατάθεση των αιτήσεών τους – οι οποίες συνοδεύονταν με τα απαραίτητα δικαιολογητικά για την καταβολή των ανεξόφλητων αποδοχών τους -στις 14-3-2007, αντί της κατά νόμο καταληκτικής ημερομηνίας της 8ης Φεβρουαρίου 2007, δεν οφειλόταν σε υπαιτιότητά τους. Ειδικότερα, ισχυρίζονται ότι ο αρχικός διορισθείς ως προσωρινός σύνδικος της πτώχευσης Θωμάς Καναβέλης, δικηγόρος Αθηνών, ευθύς αμέσως υπέβαλε την παραίτησή του και ουδέποτε άσκησε τα καθήκοντα που του είχαν ανατεθεί. Η αντικατάσταση του ανωτέρω δικηγόρου από την Σταυρούλα Γιαννακοπούλου, δικηγόρο Αθηνών, πραγματοποιήθηκε στις 19-1-2007 δυνάμει της 51/2007απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κατ’ αποδοχή της 1750/12-9-2007 έκθεσης του Εισηγητή της πτωχεύσεως. Με βάση αυτά τα δεδομένα, ήταν αδύνατο να συγκεντρωθούν εγκαίρως τα απαιτούμενα δικαιολογητικά (λ.χ. βεβαίωση του συνδίκου της πτώχευσης ως προς το ύψος των ανεξόφλητων αποδοχών), ώστε να τηρηθεί η προβλεπόμενη από το άρθρο 5 παρ. 4 του π.δ/τος 1/1990 εξάμηνη προθεσμία, αφού οι συνταχθείσες την 20-2-2007 καταγγελίες των ατομικών συμβάσεων εργασίας επιδόθηκαν στους ίδιους την 22η και 26η Φεβρουαρίου 2007, ενώ η αρμόδια Τοπική Υπηρεσία του Ο.Α.Ε.Δ. Καισαριανής, σε σχετική (6362/11-12-2006) αίτησή τους αναφορικά με το αν έχουν καταγγελθεί μονομερώς οι συμβάσεις τους με την πτωχεύσασα επιχείρηση, με το από 27-3-2007 απαντητικό της έγγραφο γνωστοποίησε ότι δεν είναι εφικτή η παροχή των ζητηθέντων στοιχείων. Προς επίρρωση των ισχυρισμών τους αυτών προσκομίζουν, μεταξύ άλλων, την 51/2007 (δημοσιευθείσα την 19-1-2007) απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το 6362/27-3-2007 απαντητικό έγγραφο της Τοπικής Υπηρεσίας του Ο.Α.Ε.Δ. Καισαριανής στο οποίο αναφέρεται ότι απαιτείτο να διευκρινίζεται η ακριβής ημερομηνία απόλυσης ή οικειοθελούς αποχώρησης των εργαζομένων για να παρασχεθούν τα στοιχεία που ζητήθηκαν, την από 6-3-2007 βεβαίωση της προσωρινής συνδίκου της πτώχευσης Σταυρούλας Γιαννακοπούλου, η οποία κατατέθηκε στην Τοπική Υπηρεσία Ο.Α.Ε.Δ. Ν. Κόσμου την 14-3-2007, καθώς και τις από 20-2-2007 καταγγελίες συμβάσεων εργασίας των προσφευγόντωνμετά των οικείων αποδεικτικών επίδοσής τους. Αντιθέτως, ο καθού Οργανισμός με το από 12-3-2013 υπόμνημα και την από 8-3-2013 έκθεση των απόψεών του ζητεί την απόρριψη της ένδικης προσφυγής ενόψει του ρητού και δεσμευτικού χαρακτήρα των οικείων διατάξεων, που θεσπίζουν αποσβεστική προθεσμία αναφορικά με την εκπρόθεσμη κατάθεση των οικείων αιτήσεων.
  3. Επειδή, με τα δεδομένα αυτά, ενόψει των προαναφερθέντων διατάξεων, λαμβάνοντας ειδικότερα υπόψη ότι: α) από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι οι προσφεύγοντες δεν βαρύνονται με οποιουδήποτε είδους υπαιτιότητα για τη μη εμπρόθεσμη υποβολή των αιτήσεών τους για καταβολή ανεξόφλητων αποδοχών λόγω αφερεγγυότητας της πτωχεύσασας εργοδότριάς τους και β) η εκπρόθεσμη κατάθεση των επίμαχων αιτήσεων οφειλόταν – σύμφωνα με τα προσκομιζόμενα έγγραφα στοιχεία – αποκλειστικά στην μη έγκαιρη κατάρτιση τηςαπό 6-3-2007 βεβαίωσης από την διορισθείσα την 19-1-2007 προσωρινή σύνδικο της πτώχευσης, η κατάθεση της οποίας -κατά τα οριζόμενα στις προπαρατεθείσες διατάξεις – ήταν αναγκαία για την ευδοκίμηση των υποβληθεισών αιτήσεων των προσφευγόντων, το Δικαστήριο κρίνει ότι συνέτρεξε λόγος ανώτερης βίας (αδυναμία έγκαιρης συγκέντρωσης των απαιτούμενων δικαιολογητικών εξαιτίας λόγων που δεν ανάγονταν στη σφαίρα ευθύνης των προσφευγόντων) και δεδομένου ότι από το υπάρχον αποδεικτικό υλικό δεν προκύπτει ότι οι τελευταίοι καθυστέρησαν να υποβάλλουν τις επίμαχες αιτήσεις μετά την περιέλευση σε αυτούς των απαιτούμενων δικαιολογητικών, μη νόμιμα απορρίφθηκαν οι οικείες αιτήσεις τους για καταβολή ανεξόφλητων αποδοχών λόγω αφερεγγυότητας της πτωχεύσασας εργοδότριας εταιρείας. Συνεπώς, το Διοικητικό Συμβούλιο του Ο.Α.Ε.Δ., που έκρινε αντιθέτως, εσφαλμένως εκτίμησε τα πραγματικά περιστατικά και εσφαλμένως ερμήνευσε και εφάρμοσε τις σχετικές διατάξεις, και για το λόγο τούτο πρέπει να ακυρωθεί η απόφασή του κατά παραδοχή ως βάσιμης της κρινόμενης προσφυγής.
  4. Επειδή, κατ’ ακολουθίαν αυτών, πρέπει να απορριφθεί τύποις η προσφυγή καθ’ ο μέρος αφορά στους προσφεύγοντες Μαρία Στεργιανού του Γεωργίου (3η), Παναγιώτη Αναγνώστου του Εμμανουήλ (5°) και Αικατερίνη Ευθυμίου του Γεωργίου (6η), ενώ πρέπει να γίνει δεκτή η προσφυγή καθ’ ο μέρος αφορά στους λοιπούς προσφεύγοντες και να ακυρωθεί ως προς αυτούς η προσβαλλόμενη απόφαση. Το παράβολο, που καταβλήθηκε από τους προσφεύγοντες, πρέπει, κατ’ άρθρο 277 παρ. 9 Κ.Δ.Δ., να τους αποδοθεί. Τέλος, κατ’ εκτίμηση των περιστάσεων, κρίνεται ότι πρέπει να απαλλαγεί ο καθού Οργανισμός από τα δικαστικά έξοδα των προσφευγόντων.

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Απορρίπτει τύποις την προσφυγή καθ’ ο μέρος αφορά στους προσφεύγοντες Μαρία Στεργιανού του Γεωργίου (3η), Παναγιώτη Αναγνώστου του Εμμανουήλ (5°) και Αικατερίνη Ευθυμίου του Γεωργίου (6η).

Δέχεται την προσφυγή καθ’ ο μέρος αφορά στους λοιπούς προσφεύγοντες.

Ακυρώνει την 1934/19-6-2007 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ν.π.δ.δ. με την επωνυμία «Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού» (Ο.Α.Ε.Δ.) κατά το αντίστοιχο τμήμα αυτής, που αφορά τους Αλφρέδο – Μάγδη Αλοσκόφη του Ουίλιαμ (1°), Αγγελική Σγούρου του Παναγιώτη (2η), Παναγιώτη Κουτσό του Αντωνίου (4°), Αθανασία Θεοδωροπούλου του Αντωνίου (7Π), Κλεάνθη Καρεκλά του Κωνσταντίνου (8η) και Αιμιλία Κραβτσόβα του Κωνσταντίνου (9η).

Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου στους προσφεύγοντες.

Απαλλάσσει τον καθού Οργανισμό από τη δικαστική δαπάνη.

Η διάσκεψη του Δικαστηρίου έγινε στην Αθήνα στις 28-11-2013 και η απόφαση δημοσιεύθηκε στο ακροατήριο του στον ίδιο τόπο, κατά την έκτακτη δημόσια συνεδρίαση της 12-12-2013.
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΕΩΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Ο ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΡΟΣΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΦΙΛΙΠΠΙΑ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΥ

Εναντίον των απολυμένων της “Απόφασης” ο ΟΑΕΔ!

26/09/2014

Εναντίον των απολυμένων της “Απόφασης” στράφηκε ο …ΟΑΕΔ. Σύμφωνα με πληροφορίες ο οργανισμός υπέβαλε έφεση στις 17-9-2014, μία ημέρα πριν την λήξη της προθεσμίας, στην Απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου, που δικαίωνε Τεχνικούς Τύπου, μετά από 7 ολόκληρα χρόνια και τον υποχρέωνε να καταβάλει τα οριζόμενα από τον νόμο σχετικά με την πτώχευση της εφημερίδας “Η Απόφαση”. Εκτιμάται πως  μοναδικός σκοπός της είναι η καθυστέρηση στην εκτέλεση της απόφασης.

**

Ποιός τη ζωή μου – 1974

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη
Άλλες ερμηνείες: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

Ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά
να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;
ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά
σαν ψάρι μ’ έχουν πιάσει μες στα δίχτυα

Για κάποιον μες στον κόσμο είν’ αργά
ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά;

Ποιός τη ζωή μου, ποιός παραφυλά
στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει;
πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά
που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;

Advertisements

Ομιλία Νετανιάχου στη ΓΣ του ΟΗΕ: Εξίσωσε τη Χαμάς με την ISIS για να δικαιολογήσει τον πόλεμο εναντίον των Παλαιστινίων

netanyahu_warcriminalstickerΚατά την ομιλία του στη ΓΣ του ΟΗΕ τη Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου εξίσωσε τη Χαμάς με την ISIS (το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε/ ΙΚΙΛ) παρουσιάζοντας τον πόλεμο εναντίον των Παλαιστινίων ως πόλεμο εναντίον της Χαμάς και ως τμήμα του πολέμου των δυτικών χωρών εναντίον του πολεμικού Ισλάμ, που «όπου κι αν κοιτάξουμε προελαύνει» και θέτει «τις ελπίδες του πλανήτη για ειρήνη σε κίνδυνο». Επιπλέον, κατηγόρησε το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ για στηρίξη των τρομοκρατών και «αντισημιτισμό» και μίλησε για νέες συμμαχίες του Ισραήλ με κράτη του Αραβικού Κόσμου. Αναλυτικά: Continue reading

Αποκαλυπτική συνέντευξη της υπ. Δικαιοσύνης του Ισραήλ, Τζίπι Λίβνι

Απίστευτο κι όμως αληθινό... Η υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ καταστρέφει ιδιοχείρως, πανό αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης στις 3 Σεπτεμβρίου 2014

Απίστευτο κι όμως αληθινό… Η υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ καταστρέφει ιδιοχείρως, πανό αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης στις 3 Σεπτεμβρίου 2014. Πηγή φωτογραφίας : Visinokipos & Mondoweiss.

Η 56χρονη υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ Τζίπι Λίβνι, πρώην πράκτορας της Μοσάντ και δικηγόρος, που ήταν μέχρι πριν από πέντε χρόνια επικεφαλής του τότε ισχυρού κόμματος Καντίμα και σήμερα είναι επικεφαλής του μικρότερου συνασπισμού κομμάτων Hatnua ξεδίπλωσε σε μια συνέντευξη-ποταμό στην εφημερίδα “Times of Israel” στις 23 Σεπτεμβρίου τις απόψεις της εφ’ όλης της ύλης. Η Λίβνι εμφανίζεται εναντίον της εποικιστικής δραστηριότητας, επειδή βλάπτει την ασφάλεια του Ισραήλ, διαχωρίζει μεν το Παλαιστινιακό από το ΙΚΙΛ/ISIL αλλά θεωρεί τη Χαμάς εχθρό και οραματίζεται συνεργασίες με τις μετριοπαθείς αραβικές ηγεσίες εναντίον των κοινών εχθρών τους και δηλώνει ότι πάντοτε ήταν ξεκάθαρο πως οποιαδήποτε συμφωνία για παλαιστινιακό κράτος δεν θα περιλάμβανε πλήρη και ολοκληρωτική κυριαρχία, καθώς  και ότι θέλει το Ισραήλ να παραμείνει Σιωνιστικό, Εβραϊκό και δημοκρατικό. Αναλυτικά: Continue reading

Why a sporting BDS on Israel is long overdue – a compilation of sources

There can be no normal sport

in an abnormal society”.

 

Hamilton, New Zealand 1981. Struggle against the South African Apartheid.

Hamilton, New Zealand 1981. Struggle against the South African Apartheid.

 

Racism and apartheid in Israel’s sports:

The case of Beitar Jerusalem and Bnei Sakhnin, Anti-Arab league, Survey

Israeli politics and Sports:

Patriot games, Maccabi and Sayeret Matkal share the same spirit, Ranking the “sports ambassadors” of Israel

Palestinian  football  in the Occupied Territories:

Palestine national football team, Restrictions of movement, Arrests and killings, Women’s Football team, Joint hotline and sleeping quarters, FIFA’s Task Force Israel-Palestine

Sport boycott movement of South Africa apartheid

 

Racism and apartheid in Israel’s sports:

The case of Beitar Jerusalem and Bnei Sakhnin

Beitar football club was founded in 1936 by a nationalist youth movement affiliated with what is now the Likud party of Prime Minister Benjamin Netanyahu. It is the only leading soccer team in the country never to have signed an Arab player since its founding until 2013, because of fan pressure. Arab players have starred on other premier league clubs and on Israel’s national squad. The club’s owner is Arkadi Gaydamak, the controversial Russian-born billionaire with political ambitions. He also gives money to keep Bnei Sakhnin afloat.

Bnei Sakhnin was formed in 1996 and is the team of the “20”: Israel’s Arab Muslims that make up 20 per cent of the population. The small, 25,000-strong town of Sakhnin lies in the northern Galilee region where the Arab population is centered. Unemployment and poverty are worse here than in the rest of the country – a product, many Arab Israelis say, of a latent anti-Muslim racism. For many Israeli Arabs, Bnei Sakhnin is one of the only symbols of Arab Israeli identity. Sakhnin fans see themselves as marginalized outsiders disliked by their fellow countrymen, not to mention their Arab neighbors who view them with suspicion for not going into “noble exile”.

Beitar fans see themselves as the true sons of Israel, and consider Israel’s “20” an aberration, as fifth columnists. Israel’s Arabs, after all, are the most visible example of the oft-quoted demographic time-bomb. The 20 will soon be the 22; the sector is growing at a faster rate than Israel’s Jewish population.

“The rivalry is clearly based on the Arab-Israeli conflict,” explains Jeremy Last, sports editor for the Jerusalem Post. “Beitar is a club whose fans have always had strong links to right-wing political groups and who have a deep distrust, and in some cases hatred, of the Arabs. Sakhnin is the one Arab club which has had success in recent years, and their prominence in Israeli football has fuelled the rivalry.”

One man intimately acquainted with the rivalry is Abbas Suan. Suan was Sakhnin’s talisman and captain until 2006, and led the team to victory through its most successful period. He came to worldwide prominence after scoring the late, late equalising goal against Ireland in the qualifiers for the 2006 World Cup. The goal briefly kept alive Israel’s chances, transforming him overnight to a hero for the whole country. It even got him a nomination as a Time “Man of the Year”. He came to earth with a bump a week later when Sakhnin travelled to Beitar for the next league match. The fans unfurled a banner that proclaimed “Suan, you are not one of us” before singing that they “hoped he would die of cancer soon”. After one derby, he was attacked.

Oddly, Suan almost signed for Beitar in 2006. The club’s owner, Arkadi Gaydamak, sounded out Suan about a move to the Teddy. When the fans heard of this treachery, there were demonstrations and riots. Unsurprisingly, the move fell through and he went to Maccabi Haifa instead.

On 2008 writer James Montague, who spent three years studying Middle East Soccer, writes:

“Beitar Jerusalem … more than any other club in Israel, they possess a large hard core of violent, Arab-hating, right-wing supporters. They are Israel’s most populist club, have strong links to the Likud party and can count the likes of Ariel Sharon, Ehud Olmert and Binyamin Netanyahu as staunch fans. It is said that any politician who can win over Beitar’s notorious fans can win a million votes – quite a prize in a country of only seven million”.

On January 26, 2013, at a Premier League game, Beitar Jerusalem supporters held a banner reading “Beitar will always remain pure” protesting against its owner’s intention Russian-born Russian-Israeli oligarch billionaire Arkady Gaydamak to have two Muslim Chechen players join, Zaur Sadayev and Dzhabrail Kadiyev, from Russian premier league club Terek Grozny, later in the week. A Muslim player, Nigerian defender Ibrahim Nadalla, was on the team briefly in 2005 but left after experiencing consistent hostility from its supporters. Some critics say these actions evoke the banning of Jews from German sports clubs by the Nazis.

The signing of the two Chechen players triggered an outburst of violent protest from the club’s hard-core followers. A group of fans later jeered the Muslim newcomers at a team practice, and on other occasion, arsonists torched the Beitar offices. In March 2012, a crowd of Beitar fans emerging from a game surged through a mall near the stadium, chanting “Death to Arabs!” and beating Arab employees.

On the game in February 2013, when Muslim Dzhabrail Kadiev, would take the field for the first time inside the stadium, the Beitar management had put up a large banner that said: “Violence and racism? Not on our field.” With 10 minutes left to play, Dzhabrail Kadiev, took the field for the first time for Beitar Jerusalem. A chorus of catcalls went up from the stands, quickly drowned out by a welcoming ovation, yet every kick of the ball by the newly signed player was met with jeers and whistles.

“We’re a nationalist club,” said Lior Cohen, a student who wore Beitar’s colors of yellow and black. “Arab Muslims have been trying to kill us for a hundred years, and we’ve gone through plenty of terror attacks. When I cheer my team I don’t want to see someone who represents the other side. Next year they’ll bring an Arab.” “Beitar Jerusalem,” Cohen added, “is not just soccer. We have our ideology and we fight for our principles.” Mai Mitrani, 15, had a similar view. “Beitar has its own special character,” she said. “It represents our identity, which is solely Jewish.”

“Imagine, just imagine what would have happened if (soccer) clubs in England and Germany had announced that a Jew cannot join their teams. We, the Jewish people, who should lead the fight against racism and fascism; we, who will bear the scars of these phenomena on our bodies for generations to come, cannot and must not stay silent in the face of these calls,” Israeli Knesset speaker and a senior ruling Likud member, Reuven Rivlin said on Sunday during an event marking international Holocaust Day in Tel Aviv.

Itzik Kornfein, Beitar’s general manager told Israel Radio that he had been battling fan racism for years, and that these events “have broader implications for Israeli society, and for the way we look to the outside world.” Eli Abarbanel, a deputy state prosecutor and a Beitar fan, said in a separate radio interview that many cases of racist speech he had encountered in his work showed that racism was “unfortunately a broad phenomenon in the Israeli public” and that “soccer is the symptom.” There are raising concerns that the diehard Beitar fans, with their trademark racist taunts and anti-Arab chants, reflect attitudes more prevalent than commonly acknowledged about racism in Israeli society.

From 1976 to 1986 Beitar Jerusalem’s fans had shown “wanton racism”. The Israel Football Association (IFA) said it would take disciplinary action against the club. In a ruling against the team in 2012, an IFA court said that Beitar Jerusalem “had not made an honest effort to combat fans’ racist chants”. There have been calls on the IFA to take firm action against the club. In 2013 Beitar Jerusalem was in fourth place in the Premier League, a position that could earn it a place in European club play next season.

Bnei Yehuda, the Beitar of Tel Aviv

Bnei Yehuda is the Beitar of Tel Aviv: their supporters are largely of Mizrahi (Middle Eastern) descent, vote Likud and are avowedly nationalistic. They have grasped a nettle that Beitar fans refuse to. “We didn’t have any Arabs play for us until four years ago [2004], and the one we signed wasn’t very good,” explains Avi, a member of Bnei Yehuda’s Parliament fan group. “As long as he’s good, we don’t care now. Beitar hate the Arabs, but we are a little more realistic. After all, if someone comes and f***s me in the a***, it hurts, sure. But the second time he does it, it doesn’t hurt so much. We’ve had an Arab [Muslim] player once, next time it’ll hurt a little bit less.”

Anti-Arab league

Every week, 50 observers from New Israel Fund, an über-liberal institution for promoting democratic values, go to the premier league grounds and file reports on racist chanting. All those chants are calculated by a complicated mathematical equation based on the severity of the events, their length and the number of fans taking part; they end up negative points published in a league table.

Anti-Arab chants are the most common. In the stands of Teddy Stadium in Jerusalem the fans of Beitar, can be heard singing songs about the prophet Mohamed that can’t be quoted without the risk of causing another international crisis, and songs championing Yigal Amir, murderer of dovish Israeli Prime Minister Yitzhak Rabin.

The Beitar fans are the most politicised and follow the team in relatively big numbers, but almost every ground is subjected to fans glorifying Dr Baruch Goldstein (a Jewish terrorist who massacred 29 Palestinians in Hebron), monkey chants at black players and the cries of “terrorist” towards Israeli-Arab players, even if they are part of Israel’s national team.

Only one team’s fans avoid the nationalistic chants. Hapoel Tel Aviv was formed by the main trade union body and their fans still boast a socialist image (although the team is owned by a Russia-born oligarch). Instead, their preferred field is the Holocaust and pet hates are Maccabi Tel Aviv and Beitar fans. “May a Holocaust come upon Maccabi” is their song of choice. Meanwhile, Maccabi Tel Aviv’s shambolic performance in a Europa League tie against Stoke in 2012 was accompanied by their fans’ anti-Arab chants, including “may your village burn” and “let the Israeli army win”.

The racism index is regarded as no more than a pathetic joke by racists and many liberals alike. It’s not clear what constitutes racism and chants such as “make us coffee” towards Sakhnin fans, or songs about unemployment directed at fans from poor regions, are also taken into account as well as any attempt at wit or harmless hostility. For the ultràs, making the top of the index is a badge of honor – every week fans’ websites call for greater effort. Others are raising topics that can only be found in Israel, such as justifying anti-Arab racism by claiming it is a response to Arab fans chanting Allahu akbar (God is great).

Survey

“Israeli fans – Who is really the country’s team? [21/03/2012]

The study was conducted by Dr. Avichai Shuv-Ami, head of marketing and publicity at the Business School of the College of Management on the basis of a survey featured 1,350 fans. Maximum margin of error is 2.7 percent.

Who is the country’s team? The first groups is Maccabi Haifa (28 percent) of football fans dream of green because of outgoing state champions in recent years, which is a symbol of excellence in the sport. The second group is the most popular Maccabi Tel Aviv (23 per cent), followed by face Beitar Jerusalem (19 percent) and Hapoel Tel Aviv (19 per cent).

 

Israeli politics and Sports:

Patriot games

In 2012, with general elections expected next year, there had been a deluge of law proposals by Knesset members designed to limit the freedom and integrity of the Supreme Court, press, human rights organizations and top non-Jewish footballers. Knesset member Michael Ben Ari of the right-wing National Union Party proposed that all members of the Israeli national team will have to sing the national anthem HaTikva and sign a declaration of loyalty to the state, its symbols, and its Jewish and democratic values. “This proposal was born in response to the large numbers of talented players from minorities and those who don’t recognize Israel as a Jewish state but take part in international competition and represent Israel,” he said. “It is unacceptable that such players won’t sing the national anthem.”

A storm broke immediately. “It is a populist proposal,” said a spokesman for the Israeli football association. “It is not the duty of the Knesset to pass laws regarding football – that is the role of UEFA and FIFA.” Leading Israeli Arab players joined in the criticism. “It is an unnecessary proposal,” said Celtic midfielder Beram Kayal. Marwan Kabha, of Maccabi Petah Tikva and the Under-21 national team said: “Arab players give their all to the national team and score crucial goals. They play their hearts out just like the Jewish players.” Another Arab player in the domestic league commented anonymously in a website interview: “Arab and Muslim players will not sing this anthem until it changes and mentions our values. If necessary we will not play for the national team.”

For all its faults and weaknesses, Israeli football is still meritocratic. Talented players can progress to the best teams and the national side irrespective of their backgrounds. Since Rifaat Turk, an Arab from Jaffa, led the way and played for Israel in the 1976 Olympics, non-Jewish players have been a constant presence in the national squad.

Muslims and Christian Arab players have been joined by other players from various communities and sects, including Druze, Circassians and Bedouin, as well as immigrants from countries including Argentina and Nigeria. At a recent youth international against Belarus, Israel had seven Arab players. Maccabi Haifa, the leading Israeli club over the last 30 years, has often fielded more Arab and foreign players than Jewish Israelis. In many cases, scouts from the Israeli football association have unearthed Arab players in small lower league teams and launched their careers.

The issue reflects the complexities of Israeli society. Wiyam Amashe, Maccabi Haifa’s leading goal scorer, is a Druze from the Golan Heights, which previously belonged to Syria. The Druze population there is still loyal to Syria. Amashe refuses to take an Israeli passport and so cannot play for the national team. In contrast, his team-mate Sari Falah, a Druze from Galilee, is a soldier in the Israeli army.

Ben Ari received the publicity he was looking for and has been widely supported by website commenters. Even if his proposal does not pass this time, the ground has been laid for another try later. But Israel needs its top non-Jewish players as one of the last shreds of normality. In 2013, when Beitar funs rioted against the joining of Muslim players in the team, Netanyahu said at the weekly meeting of his cabinet, hours before the game: “The last thing we want, and which we absolutely reject, is violence, racism and boycotts. They must be uprooted from the public sphere, and, of course, from the world of sports.”

 

Maccabi and Sayeret Matkal share the same spirit  

When Maccabi Tel Aviv returned to Israel after winning the Euro league championship in May 2014, Prime Minister Binyamin Netanyahu hosted an evening for the members at the Defense Ministry in Tel Aviv.

When Maccabi Tel Aviv Chairman Shimon Mizrahi took the stand he said: “I think that in what you said there are also things relevant to policy, i.e. the power of patience and tolerance, persistence, dedication and team spirit, which is the fighting spirit in units that you are familiar with and, to our sorrow, your late brother as well [He is referring to the elite Israeli army commando unit Sayeret Matkal]. Like you said, we don’t have here stars like we once had. We have David and Guy’s team, and the assistant coaches and the trainers and also Alon Stein, who forged a small fighting unit. They express the spirit of the team. I recall what the late President Chaim Herzog said, that Maccabi is the State of Israel’s best ambassador. We try to do this and will continue to do so and you will continue to lead us for many years to come,” said Mizrahi.

When the then coach of Maccabi Tel Aviv David Blatt spoke, he said, among other that “Part of our mission at Maccabi is to represent the nation”. Perhaps this is exactly what he was doing in the first days of August 2014, when, asked about the Israeli offensive in the Gaza Strip he replied “I absolutely support it”. Surprisingly enough the same person when asked back in 2013 about politics, he replied “Politics? No.” But then added that he had represented Israel as an individual and as a personality through high coaching positions in Russia, Turkey, Greece and Italy and he could see himself working in some capacity in the diplomatic field.

Furthermore, it should be noted that both Macabi Tel Aviv and Macabi Haifa are affiliated with the Jewish Agency and the United Israel Appeal through their “social work” partners, E4E, Appleseeds and Jewish Federation of Greater MetroWest New Jersey, respectively. As stated in United Israel Appeal’s website, “it has been at the forefront of Israel’s growth and progress. Its history has been inextricably intertwined with that of the State of Israel and the Zionist movement”.

In 2014 Maccabi Haifa will be hosted by four NBA teams for a North American tour from 15 to 22 October. During the NBA preseason tour, Maccabi Haifa will hold charity basketball clinics for children in each city through it’s charity program, “Haifa Hoops for Kids”, a joint initiative with the Jewish Federation of Greater MetroWest New Jersey.

During the British Mandate period, the Israeli Football Association representative team competed under the title of Eretz Israel/Palestine, operating as a virtually all-Jewish combination. During this period Jewish teams took international tours in order to promote both football in Mandatory Palestine and the Zionist cause. Such tours include Maccabi Haifa tour of the USA in 1927, Maccabi Eretz Israel tour of Australia in 1939 and Hapoel Tel Aviv tour of the USA in 1947. In return, many internationally famed clubs visited Mandatory Palestine and played Jewish and British clubs.

3 22 January 1938  Greece L 1–3 Tel AvivMandatory Palestine 1938 World Cup Qualifier
4 20 February 1938  Greece L 0–1 AthensGreece 1938 World Cup Qualifier

 

Ranking the “sports ambassadors” of Israel

 

Israel 78th in FIFA Ranking position Last Updated 08 May 2014

Israel 68th in FIFA/Coca-Cola World Ranking Updated 14 August 2014

 

 Maccabi Electra Tel Aviv BC

European competitions

Euroleague Winners (6): 197719812001200420052014

Worldwide competitions

Intercontinental Cup Winners (1): 1980

 

Maccabi Haifa FC

European competitions

UEFA Europa League Group stage (2): 2011–122013-14

UEFA Champions League Group stage (2): 2002–032009–10

UEFA Cup Round of 16 (1): 2006–07

UEFA Cup Winners Cup Quarter Finalists (1): 1998–99 Round of 16 (1): 1993–94

UEFA Intertoto Cup Winners (1): 1985

 

Maccabi Tel Aviv FC 96th UEFA ranking  2014  in

 

Rugby – Israel ranked 46th as of 23 April 2014 IRB World Rankings.

Israeli National Ice Hockey Team 39th as of 2013 by the International Ice Hockey Federation.

(Sources: one, wsc, wiki, alarabiyawp, thejc, wsc2, motaded, wsc3, mundodeportivo, haaretz, maccabi-tlv, uja, jewishpress)

 

Palestinian football in the Occupied Territories

Palestine national football team

The Palestine national football team represents the country in international football. A football federation in Mandatory Palestine was founded in 1928. However, a team for a future Arab state to be called Palestine was first recognized by FIFA in 1998, after the creation of the Palestinian National Authority. Following their recognition by FIFA, the team played no official fixtures in the Palestinian territories due to Israeli security concerns until a match on 26 October 2008 against Jordan in the newly renovated Faisal Al-Husseini International Stadium in Al-Ram north of Jerusalem, which finished in a 1–1 draw. Palestine has not yet qualified for the World Cup, but did qualify for the Asian Cup in May 2014. The team reached an all-time high position of 94th in the FIFA ranking in June 2014 after winning the 2014 AFC Challenge Cup. The previous high the team reached on FIFA ranking was in April 2006 when they were ranked at 115th place. In recognition of their efforts the Palestinian Football Federation was awarded FIFA’s inaugural Development Award.

 

Restrictions of movement

Because of travel restrictions placed by Israel upon people in the West Bank and Gaza Strip and the difficulty in obtaining an exit visa from Israel, many players in the team are drawn from the Palestinian diaspora, from as far away as Chile and the USA. Because of Israeli security restrictions, members of the Palestinian national team are often unable to travel between the West Bank and Gaza for matches. Foreign players and officials have also encountered problems in entering the separate Palestinian territories.

In 2006 (the last match of 2007 AFC Asian Cup qualification group stage is scheduled), all players based inside the West Bank and Gaza Strip were denied exit visas. The AFC cancelled the match since both teams had been eliminated from the competition by virtue of their previous results against China and Iraq. A filmGoal Dreams, was made about the team attempting to overcome obstacles in the qualification for the 2006 World Cup, who were also featured on the BBC documentary series Frontline Football.

In 2007, the second leg of a crucial 2010 World Cup qualifier between Palestine and Singapore was not played because Israel denied exit permits to 18 players and officials from Gaza and they failed to field a full team. The AFC and FIFA decided not to reschedule the match despite protests from the PFA, and Singapore was awarded a 3–0 win in a walkover match.

In May 2008, the team was not allowed to travel to the 2008 AFC Challenge Cup.

After a 2011 World Cup qualifier against Thailand, two starters, Mohammed Samara and Majed Abusidu, were refused entry to the West Bank and therefore could not travel back with the team from Thailand.

 

Arrests and killings

In 2008-2009, during the Operation Cast Lead (27 December 2008 – 18 January 2009) Tariq al Quto was killed by the IDF and three Palestinian footballers Ayman Alikurd, Shadi Shbakhe and Wajeh Moshtahe were among the Palestinian casualties. Striker Ziyad Al-Kord was banned from traveling and had his house destroyed.

In July 2009, Mahmoud Sarsak was administratively detained by Israel as an alleged member of Islamic Jihad. Following a hunger strike and international pressure he was released in July 2012.

In 2012, Olympic Team goalkeeper Omar Abu Rois, 23, was arrested by Israeli security forces. Ahmad Khalil Ali Abu El-Asal, a player for the Aqabat Jaber Palestinian refugee camp soccer team, was detained the day after.

Palestine Football Association (PFA) president Jibril Rajoub, a former Palestinian security chief, in a letter to world soccer body FIFA president Sepp Blatter copied to Asian Football Confederation (AFC) president Zhang Jilong and International Olympic Committee (IOC) president Jacque Rogue, said Mr. Abu Rois was arrested on February 20 and Mr. El-Asal on February 21 in what he described as “another Israeli transgression against Palestinian players.” Mr. Rajoub said the two players had been “abducted” by Israeli occupation authorities. The Palestinian soccer boss asked Mr. Blatter to intervene on behalf of the two players, charging that it “was in total disregard of all agreements signed by the Israeli side and in direct violation to the simplest right of our players.” In an emailed response, FIFA official Guy-Phillipe Mathieu said FIFA would take “adequate steps.”

In April of 2014 Samah Fares Muhamed Marava was arrested after returning with his team from training in Qatar. The Shin Bet accused Marava of exploiting his status as a Palestinian football player to act as a courier for Hamas.

In the summer of 2014, during the recent Israeli war on Gaza, Ahed Zaqqut, a 49-year old Palestinian soccer legend, who once played a French team captained by European football governing body UEFA president Michel Platini, died when his home in Gaza was bombarded. Days after, soccer players Ahmed Mohammed al Qatar and Udai Jaber’s were shot dead by Israeli forces in the West Bank during a protest against the war in Gaza.

 

Women’s Football team

In 1994 some athletes set up a female football team for the first time in Palestinian history in the city of Jericho. The sport movement had started to come back to life in 1994, supported by the Palestinian National Authority but the idea did not receive adequate attention or support because it was novel and froze. In 1996 there are reports for the first football team for women in Gaza. Palestinian journalist Nelly Ismail Yassin Almasry, the daughter of Ismail Almasry, the Football Coach of the National Football Team in Gaza and a sport journalist joined the team in 1996 when she was a student.

She said back in 2009 : “Football is considered by many in Gaza as an unusual field for women, but strangely enough, most of the members of the Gaza women’s soccer team came from conservative Palestinian families, the majority of the members lived in the refugee camps, but still they have proved that they are able to commit themselves to this sport in a way that changed the society’s perception of women football players, and accept the idea to a point that the players started to receive support from the International Federation and the Arab federation, besides the FIFA and other unions.”

The Arab and International Federation of Football encouraged activating the Arab women’s football teams by allocating 10% of its financial support to the union to support the Palestinian women’s football teams.

The Palestinian union adopted the idea of forming a female soccer team and this decision was formally adopted by the International Football Federation. The nucleus of the team started forming at Bethlehem. At the same time another team was forming in the Directorate of Youth and Sports, the two teams were merged into one sponsored team, supervised and trained by Bethlehem University. In 2003 was established the first Palestinian all womens football team. The Gaza women’s soccer team faced many obstacles: limited resources, absence of properly built stadiums, absence of security and the continuous closures of checkpoints by the Israeli occupation forces thus hindering them from practicing or travelling to play against other teams, even though the team wanted badly to represent Palestine on an international, level they were deprived of this dream as they were of many other dreams.

The Palestinian women’s football team participated for the first time ever in a tournament held in Jordan 2004 along with 10 other Arab womens teams. The Palestinian team was formed from a number of players from the teams of Ramallah, the Evangelical Friends, Gaza, and Saryeat Ramallah group. The created team participated again in another event held in April 2005 in Jordan. The following participation was in the 2005 West Asia Championship for Women’s Football in Jordan ( 23th of September – 1st of October), during which the Palestinian team played against Jordan, Syria, Iran and Bahrain. From 14-28 April 2006 the Gaza team participated in the Arab Championship for women’s soccer in Alexandria, Egypt, playing against Syria, Tunisia and Egypt. Unfortunately all forms of sports in Gaza now are totally paralyzed [refers to 2009, still true in 2014].

Journalist Iqbal Tamimi says Israels policies are aimed at killing any hope of Palestinians participating in any sport where they can represent their country on international level.

 

Joint hotline and sleeping quarters

In 2011 Palestine Football Association (PFA) president Jibril Rajoub -a former Palestinian security chief who also heads the Palestinian Olympic Committee– reached an agreement with his counterparts at the Israeli soccer association and Olympic committee on ways to overcome Israeli security obstacles facing Palestinian players and athletes. They agreed to set up a telephone hotline so that Israeli sports bodies could intervene to ease the movement of Palestinian athletes, coaches, and officials if and when they encountered problems at checkpoints or in requests to travel. The effort has so far produced limited results. Palestinian officials say that FIFA shipments are often still delayed at Ben Gurion Airport customs, which incurs storage and other costs that can amount to a multi-fold of the value of the goods shipped.

Though Mr. Rajoub as well as other soccer officials and players conceded that crossing checkpoints had become somewhat easier, another revealing reality is that the PFA has created sleeping quarters in the Faisal Hussein Stadium so that players can get together to train without worrying whether they will be able to return home. The easing of travel also has meant that the Palestinian team had been able to host and travel for Olympic and World Cup qualifiers even though it failed to qualify for the London Olympics.

 

FIFA’s Task Force Israel-Palestine

In May 2013 at the FIFA Congress in Mauritius, Jibril Rajoub, the president of the Palestine Football Association, argued at the event for sanctions against Israel. Later, he called the travel restrictions a “siege on Palestinian sport.”

The same year, more than 60 prominent European players, including Chelsea’s Eden Hazard, Arsenal’s Abou Diaby and Paris Saint-Germain’s Jeremy Menez, protested against Israel’s hosting of the UEFA Under-21 championship. They warned that it would be “seen as a reward for actions that are contrary to sporting values… We, as European football players, express our solidarity with the people of Gaza who are living under siege and denied basic human dignity and freedom,” the players said in a statement.

In July 2013 FIFA’s president Sepp Blatter said Israel has promised to help solve one of Palestinian football’s biggest problems: Travelling in and out of the Palestinian territories. After meeting Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu on Tuesday, Blatter said the Palestinian travel problem was “of national interest” to Israel and Netanyahu agreed to help solve it. “I have asked the prime minister to help me and to help football to try to solve this problem and he said, ‘Yes, I will help you,”‘ Blatter said in a media conference. Neither he nor Netanyahu provided any details on potential Israeli government plans to solve the problem. The meeting between Blatter and Netanyahu also underlined the political value of football. Netanyahu defended the Israeli bombing of a football stadium in Gaza City during Israel’s incursion into Gaza last year, displaying posters of images he said showed the stadium being used to launch rockets at Israel from a civilian neighborhood. Blatter said that while Netanyahu had offered to help, he has requested “that football shall not be used as a leverage of any other activities than football, especially not political movements.”

Blatter said he intends to create a taskforce to find a solution to the travel problem. He suggested Rajoub and Israeli Football Association chief Avi Luzon, along with the heads of football’s European and Asian governing bodies, meet before the next FIFA executive committee meeting in October 2013. He also cautioned that FIFA could not overcome political deadlock. “There are some constraints that we, FIFA, cannot open. We need the help of the authorities,” Blatter said.

However, Israeli Football Association chief Avi Luzon denied there was any problem. He said government data showed that all of the Palestinians’ travel requests for 2013 had been approved. “If they have some claim, I don’t know what it is about,” Luzon said.

In September 2013 the FIFA’s Task Force Israel-Palestine held its first meeting.
Proposals were made. Both associations agreed on the principle of a mechanism under the umbrella of FIFA, including the appointment of two liaison officers between the two federations to the relevant authorities on each side, who shall report to FIFA in order to facilitate the movement of persons and goods. FIFA confirmed that it will act as the intermediary body between the PFA and the IFA in any future challenges facing Palestinian football, in close cooperation with the AFC and UEFA. Furthermore, it was decided that the IFA and the PFA will meet to agree on a memorandum of understanding between both associations to facilitate the movement of persons and goods for football purposes in and out of and within Palestine. This meeting will be staged in Jordan. The signing of the memorandum of understanding was due to the 2014 FIFA Congress.

In February 2014, during the meeting for an evaluation session of the Task Force Israel-Palestine, both associations provided progress reports and agreed on the fact that the new mechanism had improved communication between them while accelerating the decision-making process concerning the movement of football representatives. The commission is scheduled to report back to the FIFA executive committee in December 2014.

Israeli restrictions on travel out of the West Bank and between the West Bank and Gaza appear to have become more stringent since the Gaza war. Israel has barred thousands of Palestinians in recent weeks from leaving the West Bank.

Rajoub, widely believed to be positioning himself as a candidate in Palestinian presidential elections, has stopped short in recent interviews of reviving his call for FIFA suspension of Israeli membership. “We need to try to develop and invest in football in Palestine, despite the difficulties we face… We believe football should remain a tool to build bridges between people. Personally, I’ve been very saddened by the loss of Palestinian life in the conflict,” he said.

In August 11th 2014, Red Card Israeli Racism appealed to UEFA to exclude (West) Jerusalem from hosting EURO 2020. The decision on venues for the 13th EURO 2020 will be taken on 19 September 2014. The letter of the appeal had this Information Sheet attached.

The RCIR is also petitioning FIFA to SUSPEND the Israeli Football Association’s membership, gathering signatories for the appeal through Change.org. So far 17,057 people have signed, 2,943 are still needed.

(Sources: palthinktank, hurriyet, cbc, fifa, fifa2, fifa3, huffingtonpost)

 

 

Sports boycott movement of South Africa apartheid

 There can be no normal sport in an abnormal society”.

 

As more African countries gained independence from their erstwhile colonial masters in the 1960s, the pressure increased dramatically both internally and externally against the racist sports policies of the South African government. The main form of resistance used was an international sports boycott, which became a rallying point for anti-apartheid activists worldwide. Internally, the protest consisted of demonstrations and the refusal to have any contact with those involved in racist sport. Together, these measures comprised the sports struggle. In an interview, former South African Council on Sport (SACOS) president Joe Ebrahim acknowledges the role the sports boycott had in finally ridding the country of apartheid:

“I don’t think one can place sport in such a high category as to say that it was instrumental in bringing about change, but I think what it did, it focused people’s attention on the fact that we couldn’t live almost a dual life in terms of which in everyday society we were denied basic rights, we were denied the opportunity to exercise our universal rights and then go and play sport as if it was a normal world”.

 

Timeline

 

1961 – South Africa was suspended from football’s world body FIFA. The suspension was lifted after a visit to the country by the English president of FIFA and South African football officials suggested they send an all-white team to the 1966 World Cup in England, and an all-black one to Mexico four years later. This idea was rejected and the suspension re-imposed.

1964 – South Africa was banned from Olympic competition of the Tokyo Games.

1968 – The UN General Assembly decided to call upon all States and organizations to suspend sporting exchanges with South African bodies which practice apartheid. The UN Special Committee against Apartheid began actively to promote the sports boycott all over the world. Action by anti-apartheid groups, Afro-Asian countries and the United Nations dealt severe defeats to apartheid sport. Apartheid became a major public issue in countries with which South Africa sought sports exchanges.

 1969 – A rugby tour of Britain in SA proved a disaster because of public demonstrations;

1970 – South Africa was formally expelled from the International Olympic Committee. SA was banned from the International Cricket Council. The British Government was obliged to prevent a cricket tour when Afro-Asian countries threatened to boycott the Commonwealth Games.

1971 – In Australia Massive demonstrations greeted the South African rugby tour. The South African team had to be transported in Australian Air Force planes because of trade union action. More than 700 demonstrators were arrested and many were injured because of police brutality. The State of Queensland declared a state of emergency during the tour, provoking a general strike by the trade unions. The Labour Party Government announced a boycott of apartheid sport.

While tours of South African teams in other countries could be disrupted by public action, it was much more difficult to prevent sports administrators in other countries from organizing tours to South Africa. To overcome the boycotts, South Africa began to send teams abroad with no advance publicity and to spend millions of rand to entice sportsmen and teams from abroad to play in South Africa. It announced “concessions” from time to time, none of which satisfied the Olympic principle of non-discrimination, but were meant to deceive the gullible.

1973 – The South African Council on Sport (SACOS) is established as a non-racial sports federation. Uncompromising on apartheid, it played a crucial role as a partner of South African Non-Racial Olympic Committee (SAN-ROC) in reinforcing the international boycott. Leaders of SACOS suffered persecution but refused to be intimidated. The passport of M. N. Pather was seized when he was preparing to go to New York for consultations at the invitation of the United Nations. The passport of Morgan Naidoo, President of the SA Amateur Swimming Federation, was withdrawn in 1973 to prevent him from attending the meeting of the International Swimming Federation; and he was banned after the apartheid swimming body was expelled by ISF. Sam Ramsamy – a sportsman, administrator and college lecturer in physical education from Durban – a founding member of SACOS, he joined SAN-ROC, linking internal and external resistance, became chairman of SAN-ROC in 1976 and executive chairman in 1978. He accepted an inviation in 1978 to work for three months as a consultant to the United Nations. While performing this assignment, he was able to establish contact with United Nations bodies and many governments. He proved to be ideally suited to lead the campaign in the new stage. A tireless campaigner, he was adept at bringing people together to work as a team. He established excellent relations with African, Indian, Caribbean and other sports federations, and secured recognition for SACOS from the Supreme Council for Sport in Africa. He maintained close contact with anti-apartheid groups around the world. He also developed personal contacts with many sports editors – and South African correspondents in London – so that the boycott received great attention. Above all, he was in constant consultation with colleagues in South Africa and secured close cooperation between SAN-ROC and the ANC leadership in exile.

1974New Zealand. A proposed rugby tour was also aborted because of public opposition and a threat by India and African countries to boycott the Commonwealth Games in Christchurch in 1974.

1976 – FIFA expelled the white Football Association of South Africa , after the Soweto massacre, when police shot and killed unarmed school pupils protesting the use of Afrikaans in schools. Soon after, the New Zealand Rugby Federation toured South Africa. The New Zealand Olympic Committee declined even to express regret. Tanzania led 22 African countries in a boycott of the Montreal Olympics because of the presence of New Zealand.

Concerned about possible disruption of Commonwealth Games, the white Commonwealth countries agreed to the “Gleneagles Agreement” of 1977 to discourage competition with South African teams;

1978 – Sports ministers of the Council of Europe adopt a similar declaration. There was thus the beginning of action at a governmental level in Western countries and of “third party boycott” (of teams and countries collaborating with apartheid sport). A United Nations committee began to draft an international convention against apartheid sport which would provide for action against those continuing to play with South Africa. Its task proved extremely difficult. Many governments which supported boycott of apartheid sport were concerned that the “third party boycott” might disrupt international sport.

1979 – Greece.  The Greek government banned South Africa from the Golf World Cup competition in Athens.

1980 – The UN Special Committee against Apartheid initiated a “Register of Sports Contacts with South Africa”, listing all sportsmen who participated in events in South Africa. Though the United Nations did not recommend specific action against these violators of the boycott, several governments prohibited them from entering or playing in their countries. Those who profited from apartheid, and showed contempt for the majority of the South African people, they said, would not be allowed to make money in their countries. Sam Ramsamy publicized the UN Registers, contacted many government and sports bodies to secure action against collaborators and persuaded scores of listed sportsmen to undertake not to play in South Africa again. The Special Committee also decided, on the suggestion of Sam, to commend sportsmen, sports administrators and others who made significant contributions to the boycott of apartheid sports. Most of the citations were, in fact, given on his recommendation. As revulsion against apartheid spread around the world, more countries began to take action against those on the Registers. Hundreds of city councils and local authorities in Britain and other Western countries denied them use of their sports facilities.

1981 – Focus on HART New Zealand

In 1969 the Halt All Racist Tours movement (HART) New Zealand is formed to oppose the 1970 tour of South Africa by the New Zealand national Rugby team, the All Backs. HART became New Zealand’s main anti-apartheid organization. It worked to end all sporting ties between NZ and SA. In 1980 HART merged with the National Anti-Apartheid Committee, becoming HART: the New Zealand Anti-Apartheid Movement. HART:NZAAM opposed all contact with apartheid South Africa, advocating the political, economic, social and cultural isolation of the regime. In the 1980’s HART also took a stand against racism in New Zealand. That year, 1980, New Zealand again attempted to bring the Springboks to New Zealand.

In 1981 protest against the tour of the South Africa rugby team, the Springboks, in New Zealand resulted in massive protests across the country.

The Springboks arrived on July 19, 1981. Though they were officially welcomed by the New Zealand government, there was a sense of dread and anticipation that surrounded their arrival – perhaps, some thought, the 1981 tour should have been cancelled like the tour in 1972 was. The government officials could not anticipate, however, that the country was about to fall into “near-civil war.” The Springboks played their first game on July 22 in Gisborne. An anti-Springbok rally took place that day, near the rugby pitch. When the campaigners arrived at the arena, they were confronted by pro-rugby demonstrators. The anti-Springbok protesters could not stop the match that day. On July 25, the Springboks were scheduled to play in Hamilton. Anti-Springbok planners had circulated a strategy that would hopefully allow them to tear down the fence, invade the field, and disrupt the match. Protesters had also secured more than 200 official tickets to the match, to make sure that their presence was felt, even in the event that they could not storm the pitch. Despite the presence of more than 500 police officers and a sizable pro-rugby contingent, the anti-Springbok march would prove unstoppable. 5,000 anti-Springbok protesters descended upon the Hamilton pitch, and more than 300 made it onto the field, forcing a match cancellation. Protesters chanted that the whole world was watching. Many of the demonstrators were arrested, and those on the pitch endured a constant bombardment of bottles and other objects from rugby fans in the stands. This entire situation was captured on live TV and shown around the world. Nelson Mandela recalled that when the game in Hamilton was cancelled, it was “as if the sun had come out”. The final match of the tour was in Auckland on September 12. Not only was the match important as a final chance for protesters to demonstrate their opposition to the Springboks, it was the deciding third meeting between the Springboks and the All Blacks. More memorably, Max Jones and Grant Cole commandeered a prop plane, and proceeded to drop flares and flour bombs on the pitch during play in an attempt to stop the game. Though the game continued, the actions of the protesters were again the primary news story in New Zealand and throughout the world. Although the protests failed to stop the tour, no more rugby matches took place between the two teams until the end of apartheid. The anti-Springbok protests were able to raise an incredible amount of awareness for the anti-Apartheid movement. HART would continue protesting until the fall of the Apartheid regime.

1985 – The international convention of the”third party boycott” against apartheid sport that provides for action against those continuing to play with South Africa was finally approved and signed by many countries.

These campaigns strengthened the anti-apartheid movements and provided tremendous publicity to the struggle for freedom in South Africa. But South Africa remained a member of many international sports federations with the help of its Western friends who enjoyed weighted voting in several codes of sport like tennis. The struggle had to be carried on each of these bodies. International boycott of apartheid sport was nearly complete in the 1980’s – South Africa was expelled from most international sports bodies.

1988 – The International Olympic Committee adopted a declaration against “apartheid in sport” for the total isolation of apartheid sport. Sport thus contributed towards the complete isolation of South Africa, which then in turn contributed towards the unbanning of black political organizations.

1994 – First democratic elections in South Africa. Sam Ramsamy was always firm that it was not enough to have mixed sports bodies or teams. The sports bodies must undertake to devote resources to provide facilities and training to the majority of the people who had, for too long, suffered from discrimination. That has been one of his main concerns as head of the national Olympic committee.

 

“Sporting boycotts are a useful weapon in forcing countries to address political issues they would otherwise likely ignore. I think one of the striking examples at the moment is Israel where you find that Israel is accepted internationally in the sports world and yet people don’t recognize that Israel is actually in many ways an oppressor in terms of Palestine and the Palestinian people”

Joe Ebrahim, former president of the South African Council of Sport (SACOS), the major anti-apartheid sporting organization in the country.

(Main source: Sports and the liberation struggle : a tribute to Sam Ramsamy and others who fought apartheid sport other sources: sahistory, mg.co.za, africanactivist, nvdatabase, indiaenews, pacbi)

 

G.M. member of the

Greek Association for Solidarity with the Palestinian People – INTIFADA 

 

 

 

Σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, τι συμβαίνει στο κόμμα με το Ισραήλ;

tsipras

Η προσφώνηση αφορά τους ανθρώπους με τους οποίους έχουμε σταθεί πλάι-πλάι σε πλείστους αγώνες, αφορά εκείνο το κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ που θεωρώ ότι αναφέρεται στην πραγματική Αριστερά και δρα σύμφωνα με τις επιταγές της. Με αφορμή τη διοργάνωση από τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ Τρίπολης ενός διήμερου δράσεων αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό στην Τρίπολη στις 20 και 21 Αυγούστου, που γίνεται με τη σειρά της με αφορμή τον αγώνα του Αστέρα Τρίπολης με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ τη δεύτερη μέρα στο γήπεδο του Αστέρα. Και με δεδομένο ότι στην εκδήλωση αυτή κλήθηκε και θα μιλήσει και εκπρόσωπος του Συλλόγου Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό Ιντιφάντα, στον οποίο και είμαι μέλος, θέλω να θέσω μερικά ζητήματα προς συζήτηση.

Δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, οι κ.κ. Μαντάς και Κοντονής είναι, εξακολουθούν και είναι, μέλη της Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-Ισραήλ της ελληνικής βουλής. Αυτό από μόνο του είναι πρωτοφανές και εξοργιστικό. Τόσο λόγω των τελευταίων γεγονότων, αλλά και γενικότερα. Θα έπρεπε να έχουν παραιτηθεί από καιρό. Δεν το έκαναν. Ωστόσο, ακόμη πιο προκλητικό και ακατανόητο είναι το περιεχόμενο της κοινής τους δήλωσης της 6ης Αυγούστου 2014, στην οποία, ως μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας-Ισραήλ, ζήτησαν «να συνεδριάσει η Ομάδα Φιλίας Ελλάδας-Ισραήλ της Βουλής των Ελλήνων και να καταδικάσει τα εγκλήματα πολέμου  που πραγματοποιούνται από τις δυνάμεις του Ισραήλ στην Γάζα. Να ζητήσει η Ομάδα την  άμεση κατάπαυση του πυρός στην μαρτυρική λωρίδα  της Γάζας κατά του παλαιστινιακού πληθυσμού  και τον άμεσο τερματισμό των ισραηλινών βομβαρδισμών σε βάρος του αμάχου πληθυσμού της περιοχής , ο οποίος  αποτελεί έγκλημα πολέμου σύμφωνα με την Συνθήκη της Γενεύης και τα λοιπά διεθνώς ισχύοντα. Να σταματήσει ο βομβαρδισμός αμάχων, σχολείων και νοσοκομείων από το Ισραήλ».

Να επισημανθεί πρώτον η τουφεκιά στον αέρα ενός ανέξοδου κοινοβουλευτισμού του να υποβάλεις ένα τέτοιο αίτημα σε μια Ομάδα Φιλίας με 29 μέλη, που πλην των δύο οι υπόλοιποι 27 είναι βουλευτές της συγκυβέρνησης και των συν-αυτώ (και μεταξύ αυτών Βούλτεψη, Ασημακοπούλου, Οικονόμου, Βαρβιτσιώτης). Αυτοί θα συνεδριάσουν, θα καταδικάσουν και θα ζητήσουν; Ποιόν κοροϊδεύουν; Εμάς ή τον εαυτό τους;

Το δεύτερο που πρέπει να επισημανθεί είναι ότι έστω και έτσι, όπως εύστοχα σημείωσε ο χρήστης Αλληλεγγύη Αλληλεγγύη σε σχόλιο στο facebook:

« Να σημειώσω βέβαια ότι στη δήλωση Μαντά-Κοντονή δεν υπάρχει ούτε λέξη για τον παράνομο και απάνθρωπο αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας, που αποτελεί άλλωστε και επίδικο στις διαπραγματεύσεις για εκεχειρία. Ίσως θα έπρεπε οι βουλευτές να συμβουλευτούν κανένα πιό σχετικό μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ (υποτίθεται υπάρχουν υπεύθυνοι εξωτερικής πολιτικής), ώστε η ανακοίνωση να απηχεί στοιχειωδώς τα αιτήματα όχι των Παλαιστινίων, αλλά ακόμα και των πολιτικά ουδέτερων οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων… Κατά τα άλλα, προσωπικά συνεχίζω να μην αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη βουλευτών μιας αριστεράς που θέλει να λέγεται μάλιστα και… “ριζοσπαστική” σε μια επιτροπή φιλίας με ένα κράτος-απαρτχάιντ. Σκεφτείτε μια επιτροπή φιλίας Ελλάδας – Νότιας Αφρικής, επί καθεστώτος απαρτχάιντ, στην οποία θα συμμετείχαν βουλευτες της Αριστεράς, και μάλιστα της “ριζοσπαστικής”. Θα το ανεχόμασταν; «

Θα το ανεχόμασταν; Ρωτάει ο φίλος. Όχι δεν θα το ανεχόμασταν. Και απορώ σύντροφοι, με την έννοια που προανέφερα, πώς το ανέχεστε.

Ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε μίλησε με τη συμμετοχή του στα καλέσματα που έγιναν από παλαιστινιακές οργανώσεις και οργανώσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, βγάζοντας και ο ίδιος κάλεσμα για τις 17 και τις 22 και η νεολαία του για τις 31 Ιουλίου 2014.

Επανερχόμενη στην αφορμή για την κατάθεση αυτών των προβληματισμών, το διήμερο δράσεων αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό στην Τρίπολη, επίσης καλείται από τη νεολαία ΣΥΡΙΖΑ Τρίπολης και όχι κάποιο ανώτερο όργανο, αλλά εδώ ίσως αυτό να μην είναι το σημαντικότερο. Εδώ, αναδύεται ένα άλλο ουσιώδες ζήτημα για μία αριστερά,  που θέλει να λέγεται μάλιστα και… “ριζοσπαστική”- όπως έγραψε ο φίλος. Αγνοεί ο ΣΥΡΙΖΑ την καθολική έκκληση των συλλογικών φορέων του παλαιστινιακού λαού για Μποϊκοτάζ, Απόσυρση Επενδύσεων και Κυρώσεις εις βάρος του Ισραήλ; Διότι στην ανακοίνωση-κάλεσμα της εκδήλωσης δεν υπάρχει καμία αναφορά σε αυτό. Απολύτως καμία.   

Δεν θέλω να κουράσω άλλο, νομίζω ότι οι προβληματισμοί μου ήταν σαφείς. Προς ενίσχυση αυτών παραθέτω αποσπάσματα από ένα κείμενο του PACBI για το αθλητικό μποϊκοτάζ καθώς και την ομιλία του πρώην διεθνή του ράγκμπι Ιρλανδίας Trevor Hogan κατά την Ημέρα Οργής στο Δουβλίνο, ο οποίος, μεταξύ άλλων, στηλιτεύει τη συμμετοχή βουλευτών και υπουργών της Ιρλανδίας σε Ομάδα Φιλίας με το Ισραήλ.

Αποσπάσματα για το αθλητικό μποϊκοτάζ:

 Η FIFA, απαγόρευσε τη Νότια Αφρική από το διεθνές πρωτάθλημα το 1963 και άλλοι αθλητικοί οργανισμοί ακολούθησαν σύντομα. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή απέσυρε την πρόσκλησή της  προς τη Νότια Αφρική για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’70, κρίκετ, τένις και άλλα αθλήματα έκαναν το ίδιο.

Ο λόγος που η Νότια Αφρική έγινε μία χώρα «non grata»-ανεπιθύμητη στον υπόλοιπο κόσμο στο χώρο του αθλητισμού ήταν λόγω της πολιτικής απαρτχάιντ της αποκλειστικά λευκής της κυβέρνησης. Το απαρτχάιντ στερούσε από τον γηγενή και κατά πλειοψηφία μαύρο πληθυσμό της χώρας θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα με θανατηφόρα αποτελέσματα.

Ο λόγος που η Νότια Αφρική έγινε ξανά αποδεκτή στην αρένα του παγκόσμιου αθλητισμού στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ήταν λόγω ενός ένοπλου αγώνα που διεξήγαγαν οι καταπιεσμένοι της χώρας, καθώς και της διεθνούς πίεσης, όπως από αθλητικούς οργανισμούς και των διαμαρτυριών, που κατέστησαν νεκρό το απαρτχάιντ.

Ένα αθλητικό μποϊκοτάζ θα μπορούσε σίγουρα να εντείνει την προσοχή του κόσμου στον τρόπο με τον οποίο το Ισραήλ αντιμετωπίζει τα κατεχόμενα εδάφη του, όπως έγινε στη Νότια Αφρική.

Στο κάτω-κάτω ο αθλητισμός υποτίθεται ότι προάγει και ανταμείβει το fair play-την ίση αντιμετώπιση όλων των παικτών. Δεν υπήρχε καμία ισότητα στον τρόπο που αντιμετώπιζε η πρώην κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής την πλειονότητα του πληθυσμού της. Ο κόσμος μίλησε και ένωσε τις δυνάμεις του με εκείνους που δέχονταν τις βολές και η νίκη που πέτυχε στη Νότια Αφρική ήταν μεγαλειώδης.

Η ομιλία του Trevor Hogan

Η ομιλία του Trevor Hogan, πρώην διεθνή του ράγκμπι της Ιρλανδίας, στο Δουβλίνο κατά την Ημέρα Οργής, το Σάββατο 9 Αυγούστου 2014. Χιλιάδες διαδηλωτές συμμετείχαν στην πορεία και συγκέντρωση αλληλεγγύης για τη Γάζα εκείνο το Σάββατο, την 5η κατά σειρά διαμαρτυρία στην Ιρλανδία από την έναρξη του πιο πρόσφατου πολέμου στη Γάζα τον Ιούλιο.

trevor2

Ο Trevor Hogan έμεινε κρατούμενος μία βδομάδα στη φυλακή Givon του Ισραήλ, όταν το ιρλανδικό πλοίο MV Saoirse –στο πλαίσιο της εκστρατείας 2011 Κύματα Ελευθερίας για τη Γάζα- εμποδίστηκε και σχεδόν καταστράφηκε από το ισραηλινό ναυτικό σε διεθνή ύδατα καθ’ οδόν προς τη Γάζα. Ο ίδιος και τα άλλα μέλη του πληρώματος στο Saoirse δημιούργησαν την ομάδα Gaza Action Ireland. Το επόμενο σχέδιο θα είναι να φέρουν παιδιά από τη Γάζα να παίξουν ποδόσφαιρο στην Ιρλανδία.

Η σύντομη ομιλία:

«Δεν μπορούμε να καθόμαστε και να επιτρέπουμε στο Ισραήλ να ξεκινά πάλι τη σφαγή… Δεν θα περιμένουμε να τους επιβάλουν έναν αργό θάνατο με την παράνομη πολιορκία. Δεν θα περιμένουμε. Δεν θα περιμένουμε…

Θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε στην κατοχή… θα αντισταθούμε στην εξόντωση του παλαιστινιακού λαού. Επειδή αυτό προσπαθούν να κάνουν και δεν θα τους αφήσουμε να το κάνουν ατιμώρητα…

Η Γάζα είναι κατεστραμμένη. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να πάνε πουθενά… και νιώθουν αβοήθητοι. Ακόμη χειρότερα, νιώθουν αβοήθητοι όταν βλέπουν την κυβέρνηση της Ιρλανδίας και τη δειλία και την απραξία της κυβέρνησής μας, των εκπροσώπων μας. Και κοιτώ ευθέως λίγα επίλεκτα μέλη της κυβέρνησής μας. Μέλη του κοινοβουλίου και υπουργούς. Charlie Flanagan [υπουργός Εξωτερικών]. Leo Varadkar. Joanna Tuffy. Σας ονοματίζω επειδή είστε μέλη μιας ομάδας που αποκαλείται «Oireachtas Φίλοι του Ισραήλ». Πρώτα απ’ όλα σας έχω ένα μήνυμα. Πρέπει να αλλάξετε τον τίτλο σας. Πρέπει να τον αλλάξετε σε «Oireachtas Φίλοι των Εγκληματιών Πολέμου». Πρέπει να τον αλλάξετε σε «Oireachtas Φίλοι του Απαρτχάιντ». Επειδή αυτοί είστε. Πώς μπορείτε να στέκεστε με το μέτωπο καθαρό σ’ αυτή την [ακατάληπτο στο ηχητικό] να συνδεόμαστε με αυτό;

Πρέπει να βροντοφωνάξουμε και να εκθέσουμε τα ψέματα της ισραηλινής πρεσβείας, της ισραηλινής προπαγάνδας και της σιωνιστικής αφήγησης που φαίνεται να γίνονται αποδεκτά λόγω «ονομαστικής αξίας». Πρέπει να εκθέσουμε πως πρόκειται για μια πολιτική που πρώτα σκοτώνει και μετά ψεύδεται γι’ αυτό, πρώτα σκοτώνουν και μετά ψεύδονται. Και ο αρχιψεύτης, ο κύριος πολεμοκάπηλος στην Ιρλανδία είναι ο Ισραηλινός πρέσβης στα δεξιά μου, εκεί μέσα, εκεί κατοικοεδρεύει.

 [το πλήθος φωνάζει: ΜΠOOOOΥΥΥΥ Έξω! Έξω! Έξω! Έξω! Έξω!]

Όπως το λέτε θέλουμε να φύγει, θέλουμε να φύγει από τη χώρα. Δεν θέλουμε να ανεχόμαστε εγκληματίες πολέμου, απολογητές εγκλημάτων πολέμου, υποκείμενα που δικαιολογούν τη διάπραξη γενοκτονίας. Είναι έξω από τη χώρα μας. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι , αφού δεν το κάνει η κυβέρνησή μας, αφού δεν το θεσπίζει, θα το κάνουμε εμείς οι ίδιοι.  

 [το πλήθος ζητωκραυγάζει]

Θα αποκλείσουμε, θα πολιορκήσουμε αυτή την πρεσβεία, κάθε βδομάδα θα ερχόμαστε ξανά και ξανά μέχρι να τον κάνουμε να φύγει απ’ αυτή τη χώρα! Έξω! Έξω!

 [το πλήθος φωνάζει: Έξω! Έξω! Έξω! Έξω! Έξω!  Έξω! Έξω!]

Όσο υπάρχει πολιορκία στη Γάζα, θα υπάρχει πολιορκία σ’ αυτή την πρεσβεία και δεν πρόκειται να αρθεί μέχρι να ελευθερωθεί ο λαός της Γάζας.

Κύριε Flanagan, είπες την προηγούμενη βδομάδα ότι μόνο υπό εξαιρετικές περιστάσεις μπορεί να απελαθεί ένας πρέσβης. Ε λοιπόν δεν είναι αυτές οι περιστάσεις αρκούντως εξαιρετικές για σένα;

Έξι δεκαετίες εθνοκάθαρσης, συνεχών εγκλημάτων πολέμου, βομβαρδισμού παιδιών και οικογενειών και αμάχων, δεν είναι αρκούντως εξαιρετικές περιστάσεις;

Δεν είναι το Απαρτχάιντ αρκούντως εξαιρετικό;!

Δεν είναι ο ρατσισμός και τα χυδαία ψέματα που διασπείρει αυτή η πρεσβεία κάθε βδομάδα, δεν είναι αρκούντως εξαιρετικά;

Απελάστε τον, απελάστε τον απ’ αυτή τη χώρα!

Πηγή: Mondoweiss

Διαβάστε επίσης άρθρο του Trevor Hogan που δημοσιεύτηκε στις 22 /7/2014 στον Irish Independent μεταφρασμένο στα ελληνικά:

Ενώ η εκεχειρία λήγει σήμερα τα μεσάνυχτα…

freedom flotilla1171

Σήμερα Δευτέρα 18 Αυγούστου, τα μεσάνυχτα, πρόκειται να λήξει η πενθήμερη εκεχειρία της ισραηλινής επίθεσης στη Γάζα. Την Κυριακή οι ομάδες της Παλαιστινιακής και της Ισραηλινής αποστολής μετέβησαν στο Κάιρο για να συνεχιστούν το βράδυ οι μη-απευθείας συνομιλίες. Αξιωματούχοι του Ισραηλινού Κράτους Κατοχής θέτουν το ζήτημα του αφοπλισμού της παλαιστινιακής αντίστασης ως προαπαιτούμενο της όποιας συμφωνίας. Εκπρόσωποι των Παλαιστινίων δηλώνουν ότι χωρίς άρση του οκτάχρονου αποκλεισμού της Γάζας δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε συμφωνία, ούτε «ησυχία». Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με τα αναθεωρημένα στοιχεία, από την πιο πρόσφατη ισραηλινή επίθεση στη Γάζα ο φόρος αίματος των Παλαιστινίων στον αγώνα για την απελευθέρωσή τους έφτασε τους 2.016 νεκρούς και τους 1.193 τραυματίες, καθώς κάποιοι υπέκυψαν στα τραύματά τους και άλλοι ανασύρθηκαν από τα ερείπια.

Οι συνομιλίες για την εκεχειρία στη Γάζα ξεκίνησαν εκ νέου το βράδυ της Κυριακής, μετά την άφιξη του συνόλου των μελών της ισραηλινής και της παλαιστινιακής αποστολής στο Κάιρο, καθώς είχαν μεταβεί στην έδρα τους για τριήμερες διαβουλεύσεις. Η πενθήμερη εκεχειρία λήγει τα μεσάνυχτα της Δευτέρας, σήμερα. Ένα τμήμα της παλαιστινιακής αποστολής θα έφτανε αεροπορικώς στο Κάιρο μέσω Αμμάν από τη Ραμάλα, ο εξόριστος ηγέτης της Χαμάς Mousa Abu Marzouq θα ερχόταν από τη Ντόχα και μία τετραμελής ομάδα από τη Γάζα αναμενόταν να φτάσει το βράδυ μετά από οκτάωρο οδικό ταξίδι.

Πρόταση 2 σταδίων είδε το AFP

Το γαλλικό ειδησεογραφικό πρακτορείο AFP αναφέρει ότι είδε το σχέδιο μίας αιγυπτιακής πρότασης δύο σταδίων, το οποίο καλεί σε μια διαρκή εκεχειρία μετά τα μεσάνυχτα της Δευτέρας και νέες συνομιλίες μετά από ένα μήνα για τα πιο δύσκολα ζητήματα, όπως το αίτημα για λιμάνι και αεροδρόμιο στη Γάζα, ή για την επιστροφή των σορών Ισραηλινών στρατιωτών με αντάλλαγμα την απελευθέρωση Παλαιστίνιων κρατούμενων.

Εν τω μεταξύ την Παρασκευή η ΕΕ ανακοίνωσε ότι η επιστροφή στο προηγούμενο στάτους κβο στην περιοχή δεν συνιστά επιλογή και παράλληλα ζήτησε τον αφοπλισμό «όλων των τρομοκρατικών οργανώσεων», αναφερόμενη στις ένοπλες ομάδες της παλαιστινιακής αντίστασης στην κατοχή. Ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών  χαιρέτισε την ανακοίνωση της ΕΕ, λέγοντας ότι [ο αφοπλισμός] είναι ο μοναδικός τρόπος να εξασφαλιστεί μια «θεμελιώδης αλλαγή» της κατάστασης. Σημειώνεται επίσης ότι το Ισραήλ αρνείται μέχρι στιγμής οποιαδήποτε προσπάθεια ανοικοδόμησης μεγάλης κλίμακας στη Γάζα χωρίς τον καθολικό αφοπλισμό της αντίστασης.

Στη Ραμάλα, ο πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς επανέλαβε τη δέσμευσή του στην αιγυπτιακή πρόταση. «Στόχος μας είναι ο τερματισμός του πολέμου και έχουμε δεσμευτεί στην αιγυπτιακή πρόταση και σε τίποτα περαιτέρω» δήλωσε. Ο επικεφαλής της παλαιστινιακής αποστολής Azzam alAhmad δήλωσε στο AFP «τρέφουμε μεγάλες ελπίδες για τη σύναψη μιας συμφωνίας πολύ σύντομα, πριν από το τέλος της εκεχειρίας και ίσως, πολύ γρήγορα, για μία διαρκή εκεχειρία».

Την Κυριακή, την ώρα που η ισραηλινή αποστολή προσγειωνόταν στο Κάιρο, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσε: «Η ισραηλινή αποστολή στο Κάιρο ενεργεί με μια πολύ καθαρή εντολή να επιμείνει σταθερά στις ανάγκες περί ασφάλειας του Ισραήλ. Μόνο αν υπάρξει μια καθαρή απάντηση στις ανάγκες περί ασφάλειας του Ισραήλ, μόνο τότε θα συναινέσουμε να καταλήξουμε σε συμφωνία. Αν η Χαμάς νομίζει ότι θα αποκαταστήσει τις στρατιωτικές της απώλειες με μια πολιτική επιτυχία, κάνει λάθος».

Στον ίδιο τόνο, πριν από τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της Κυριακής, μια σειρά υπουργοί της ισραηλινής κυβέρνησης έκαναν ανάλογες δηλώσεις. Ο υπουργός Πληροφοριών Yuval Steinitz δήλωσε: «Πρέπει να επιμείνουμε στο ζήτημα του αφοπλισμού. Ένα λιμάνι και ή ένα αεροδρόμιο χωρίς τον αφοπλισμό είναι σαν duty free για πυραύλους και ρουκέτες». Ο υπουργός Οικονομικών Yair Lapid δήλωσε: «Δεν θα υπάρξει ανοικοδόμηση χωρίς τον αφοπλισμό της Γάζας και δεν θα υπάρξει εκεχειρία χωρίς να υπάρξει ησυχία στο νότο». Ο υπουργός Οικονομίας Naftali Bennett δήλωσε: «Οποιαδήποτε συμφωνία που μας δένει τα χέρια, απλώς θα επιταχύνει την έναρξη του επόμενου πολέμου» και ζήτησε τον άμεσο τερματισμό των συνομιλιών του Καΐρου καλώντας σε μονομερή ισραηλινή πρωτοβουλία ώστε να αποφευχθεί η ανάγκη υπογραφής οποιασδήποτε μορφής συμφωνίας με τη Χαμάς.

Στη Γάζα

Στη Γάζα, ο εκπρόσωπος της Χαμάς Sami Abu Zuhri δήλωσε στο AFP ότι οι Παλαιστίνιοι δεν θα υποχωρήσουν από τα αιτήματά τους, με βασικότερο το αίτημα της άρσης του οκτάχρονου αποκλεισμού της Γάζας.

«Δεν κάνουμε πίσω σ’ αυτό. Όλα αυτά τα αιτήματα είναι βασικά ανθρώπινα δικαιώματα που δεν χρειάζονται αυτή τη μάχη ή αυτές τις διαπραγματεύσεις. Ο μοναδικός τρόπος να υπάρξει ασφάλεια είναι να την νιώσουν πρώτα οι Παλαιστίνιοι και να αρθεί ο αποκλεισμός. Τα σχόλια του Νετανιάχου περί υποτιθέμενης νίκης είναι απλώς για τα μίντια σε μια προσπάθεια να αποφύγει την οργή των Ισραηλινών και να καλύψει την αποτυχία του. Είναι αρκετό για το Νετανιάχου ότι εκατοντάδες από τους στρατιώτες του είτε σκοτώθηκαν, είτε τραυματίστηκαν, είτε αιχμαλωτίστηκαν και ότι οι ρουκέτες της αντίστασης κατόρθωσαν να χτυπήσουν τα βάθη του Ισραήλ και να μπλοκάρουν τον εναέριο χώρο του.  Συζητάμε μια συμφωνία από θέση ισχύος, όχι αδυναμίας. Είτε θα έχουμε μια συμφωνία που ανταποκρίνεται στα αιτήματά μας, ή δεν θα έχουμε συμφωνία. Οι Ισραηλινοί δεν θα απολαμβάνουν την ασφάλεια μέχρις ότου την απολαύσει ο λαός μας και αρθεί ολοκληρωτικά ο αποκλεισμός. [Οι Ισραηλινοί στο νότο] θα επιστρέψουν σπίτι τους μόνο όταν τους το επιτρέψει η Χαμάς, όχι ο Νετανιάχου. Το Ισραήλ πρέπει να είναι προετοιμασμένο για τις συνέπειες της αποτυχίας σύναψης συμφωνίας».

Ο φόρος αίματος των Παλαιστινίων για την απελευθέρωσή τους

Την Κυριακή, οι ιατρικές αρχές στη Γάζα ανακοίνωσαν ότι ο συνολικός αριθμός των νεκρών από την επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα έφτασε τους 2.016 και των τραυματιών τους 10.193, καθώς δεκάδες ακόμη Παλαιστίνιοι υπέκυψαν στα τραύματα που δέχτηκαν κατά τους βομβαρδισμούς. Επίσης ένας μεγάλος αριθμός νεκρών ανασύρθηκε από τα ερείπια, καθώς χιλιάδες εκτοπισμένοι και ομάδες διάσωσης εκμεταλλεύτηκαν την εκεχειρία για να ερευνήσουν στα συντρίμμια. Από το σύνολο των νεκρών, τα 541 είναι παιδιά και οι 95 ηλικιωμένοι και από το σύνολο των τραυματιών, τα 3.084 είναι παιδιά και οι 368 ηλικιωμένοι.

Πηγές: maan1maan2

Η ΕΕ αρνείται επιστροφή στο προηγούμενο στάτους κβο και ζητάει τον αφοπλισμό της παλαιστινιακής αντίστασης

eublind-300x253Τέσσερα είναι τα βασικά συμπεράσματα της συνεδρίασης του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων της ΕΕ της 15ης Αυγούστου για τη Γάζα: 1. Η επιστροφή στο προηγούμενο στάτους κβο δεν συνιστά επιλογή, 2. Οι ένοπλες οργανώσεις της παλαιστινιακής αντίστασης πρέπει να αφοπλιστούν, 3. Η Λωρίδα της Γάζας συνιστά αναπόσπαστο τμήμα (του μελλοντικού κράτους) της Παλαιστίνης και 4. Η κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Αμπάς πρέπει να αναλάβει τα ηνία και στη Γάζα. Αυτά προκρίνει ρητά η «ΕΕ των λαών», όλα τα υπόλοιπα όπως η άρση του αποκλεισμού, το άνοιγμα των λιμανιών και των συνοριακών περασμάτων αναφέρονται επί της ουσίας ως εκδοχές που πρέπει να μελετηθούν. Ακολουθεί το έγγραφο των συμπερασμάτων στα ελληνικά και στα αγγλικά με προσθήκη των υπογραμμίσεων.

Τα συμπεράσματα του Συμβουλίου της ΕΕ για τη Μέση Ανατολή (Γάζα), 15 Αυγούστου 2014

ΈΚΘΕΣΗ της ΕΕ

Δημοσιευμένη στις 15 Αυγούστου 2014

Συνεδρίαση του Συμβουλίου ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

 

Βρυξέλες, 15 Αυγούστου 2014

Το Συμβούλιο υιοθέτησε τα ακόλουθα συμπεράσματα:

 

  1. Η ΕΕ είναι εξαιρετικά ανήσυχη με την εύθραυστη κατάσταση στο έδαφος μετά την πρόσφατη σύγκρουση στη Λωρίδα της Γάζας. Χαιρετίζει θερμά την εκεχειρία που τέθηκε σε ισχύ από τις 11 Αυγούστου και καλεί όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να συμφωνήσουν και να τηρήσουν μία διαρκή εκεχειρία. Η ΕΕ επαινεί τις σημαντικές προσπάθειες και τη δέσμευση της Αιγύπτου να διαμεσολαβήσει για τη σύναψη αυτής και προηγούμενων συμφωνιών.
  2. Η ΕΕ παραμένει ανήσυχη για την καταστροφική ανθρωπιστική κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας, ιδιαίτερα για τις συνθήκες ζωής του εκτοπισμένου πληθυσμού, την ύδρευση, την ηλεκτροδότηση, τα μη εκραγέντα πυρομαχικά καθώς και για τα καταστραμμένα και ακατάλληλα για διαβίωση σπίτια. Η ΕΕ ζητάει να μεγιστοποιηθούν οι προσπάθειες για τη διευκόλυνση, σύμφωνα με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, της άμεσης και ανεμπόδιστης ανθρωπιστικής πρόσβασης στη Λωρίδα της Γάζας, συμπεριλαμβανομένου του προσωπικού και των προμηθειών των ανθρωπιστικών οργανώσεων και για την κινητοποίηση της ανθρωπιστικής βοήθειας για τον πληθυσμό της Γάζας.
  3. Η κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας δεν είναι βιώσιμη εδώ και πολλά χρόνια και η επιστροφή στο στάτους κβο που ίσχυε πριν από την τελευταία σύγκρουση δεν συνιστά επιλογή. Μια διαρκής εκεχειρία πρέπει να οδηγεί στη θεμελιώδη βελτίωση των συνθηκών της ζωής για τον παλαιστινιακό λαό στη Λωρίδα της Γάζας μέσα από την άρση του καθεστώτος αποκλεισμού της Γάζας και πρέπει να τερματίσει την απειλή που θέτουν στο Ισραήλ η Χαμάς και οι άλλες ένοπλες ομάδες στη Γάζα, όπως φάνηκε από τις επιθέσεις ρουκετών και την καταστροφή των τούνελ. Όλες οι τρομοκρατικές ομάδες στη Γάζα πρέπει να αφοπλιστούν.   
  4. Στο πλαίσιο αυτό και βάσει των αιτημάτων των συμμάχων μας με βάση το αποτέλεσμα των συνομιλιών του Καΐρου, η ΕΕ επαναλαμβάνει την ετοιμότητά της να συμβάλει σε μια ολοκληρωμένη και διαρκή λύση, που θα ενισχύει την ασφάλεια, την καλή διαβίωση και την ευημερία Παλαιστινίων και Ισραηλινών. Η ΕΕ θα αναπτύξει τις επιλογές για την αποτελεσματική και ολοκληρωμένη δράση στις ακόλουθες περιοχές: μετακίνηση και πρόσβαση, ικανότητα οικοδόμησης, πιστοποίηση και παρακολούθηση, ανθρωπιστική βοήθεια και ανοικοδόμηση και αποκατάσταση μέσω διεθνών προσπαθειών δωρητών, συμπεριλαμβανομένης της τελικής διοργάνωσης μίας συνόδου δωρητών. Η ΕΕ είναι έτοιμη να υποστηρίξει έναν διεθνή οργανισμό που θα υιοθετείται από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, μαζί με την επαναδραστηριοποίηση και πιθανή επέκταση του πεδίου εφαρμογής και εντολών των αποστολών της EUBAM Ράφα και EUPOL COPPS στο έδαφος, καθώς και την έναρξη ενός προγράμματος εκπαίδευσης για το προσωπικό των τελωνείων και της αστυνομίας της Παλαιστινιακής Αρχής για την αναδιάταξη στη Γάζα.
  5. Σε συμφωνία με το Ψήφισμα 1860 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η ΕΕ είναι έτοιμη να συμβάλει σε ρυθμίσεις που θα αποτρέψουν την παράνομη κυκλοφορία όπλων και πυρομαχικών στη Λωρίδα της Γάζας και που θα διασφαλίσουν το μόνιμο άνοιγμα των συνοριακών περασμάτων της Γάζας. Η ΕΕ θα μελετήσει επίσης τις επιλογές για έναν μηχανισμό διεθνούς εποπτείας ώστε να διασφαλιστεί η πλήρης πρόσβαση και διακίνηση από όλα τα λιμάνια εισόδου στη Γάζα.
  6. Η ΕΕ θυμίζει ότι η κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας πρέπει να ειδωθεί μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της Ειρηνευτικής Διαδικασίας για τη Μέση Ανατολή και την προοπτική μιας ολοκληρωμένης ειρήνης, όπου δύο δημοκρατικά κράτη, το Ισραήλ και η Παλαιστίνη, θα ζουν το ένα πλάι στο άλλο με ειρήνη και ασφάλεια και αναγνωρισμένα σύνορα. Αυτός παραμένει ο τελικός μας στόχος. Η Λωρίδα της Γάζας συνιστά αναπόσπαστο μέρος των εδαφών που καταλήφθηκαν το 1967 και θα είναι τμήμα του μελλοντικού κράτους της Παλαιστίνης. Η κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας δεν μπορεί και δεν πρέπει να ειδωθεί ξέχωρα από τις ευρύτερες προκλήσεις και προόδους στο έδαφος που συνεχίζουν να δυσχεραίνουν την επίτευξη της λύσης των δύο κρατών.
  7. Η ΕΕ έχει επιδείξει τη δέσμευσή της στη συνεργασία της με την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Νετανιάχου και με την παλαιστινιακή κυβέρνηση συνεργασίας που αποτελείται από ανεξάρτητες προσωπικότητες υπό την ηγεσία και τις εκπεφρασμένες δεσμεύσεις του προέδρου Αμπάς, η οποία πρέπει να εξασκήσει το σύνολο των κυβερνητικών ευθυνών της τόσο στη Δυτική Όχθη όσο και στη Λωρίδα της Γάζας, μεταξύ άλλων και στους τομείς της ασφάλειας, της δημόσιας διοίκησης και μέσω της παρουσίας της στα συνοριακά περάσματα της Γάζας. Η ΕΕ επαναλαμβάνει σήμερα αυτή τη δέσμευση.

 

 

 

EU Council conclusions on the Middle East (Gaza), 15 August 2014

REPORT

from European Union

Published on 15 Aug 2014 —View Original

FOREIGN AFFAIRS Council meeting

Brussels, 15 August 2014

The Council adopted the following conclusions:

  1. The EU is extremely concerned about the fragile situation on the ground following the recent conflict in the Gaza Strip. It strongly welcomes the ceasefire which has been in place since 11 August and calls on all the parties concerned to agree on and abide by a durable ceasefire. The EU commends the considerable efforts and commitment of Egypt to broker this and earlier deals.
  2. The EU remains concerned about the disastrous humanitarian situation in the Gaza Strip particularly the conditions of the displaced population, water supplies, electricity services, unexploded ordnance as well as destroyed and uninhabitable homes. The EU calls for increased efforts to facilitate, in accordance with international humanitarian law, immediate and unimpeded humanitarian access into the Gaza Strip including for humanitarian personnel and supplies, and for the mobilisation of humanitarian aid for the population of Gaza.
  3. The situation in the Gaza Strip has been unsustainable for many years and a return to the status quo prior to the latest conflict is not an option. A durable ceasefire must lead to a fundamental improvement in the living conditions for the Palestinian people in the Gaza Strip through the lifting of the Gaza closure regime, and it must end the threat to Israel posed by Hamas and other militant groups in Gaza as demonstrated by rocket attacks and tunnel construction. All terrorist groups in Gaza must disarm.
  4. In this context and subject to the requests of our partners based on the outcome of the Cairo talks, the EU reiterates its readiness to contribute to a comprehensive and sustainable solution enhancing the security, welfare and prosperity of Palestinians and Israelis alike. The EU will develop options for effective and comprehensive action in the following areas: movement and access, capacity building, verification and monitoring, humanitarian relief and post-conflict reconstruction and rehabilitation through international donor efforts including the eventual organisation of a donors’ conference. The EU is ready to support a possible international mechanism endorsed by the UNSC, including through the reactivation and possible extension in scope and mandate of its EUBAM Rafah and EUPOL COPPS missions on the ground, including the launch of a training programme for Palestinian Authority customs personnel and police for redeployment in Gaza.
  5. In line with UNSCR 1860, the EU is prepared to contribute to arrangements that prevent illicit trafficking in arms and ammunition to the Gaza Strip and which can ensure the sustained re-opening of Gaza’s crossing points. The EU will also study options for an internationally-supervised mechanism to enable full access and movement through all Gaza ports of entry.
  6. The EU recalls that the situation in the Gaza Strip has to be seen within the broader context of the Middle East Peace Process and the prospect of comprehensive peace where two democratic states, Israel and Palestine, live side by side in peace with secure and recognised borders. This remains our ultimate objective. The Gaza Strip constitutes an integral part of the territory occupied in 1967 and will be part of a future State of Palestine. The situation in the Gaza Strip cannot and must not be seen separately from the broader challenges and developments on the ground that continue to make the prospect of the two-state solution increasingly difficult to attain.
  7. The EU has demonstrated its commitment to working with the government of Prime Minister Netanyahu and with the Palestinian consensus government comprised of independent personalities under the leadership and expressed commitments of President Abbas, which must exercise its full government responsibilities in both the West Bank and the Gaza Strip including in the field of security, civil administration and through its presence at Gaza’s crossing points. The EU reiterates that commitment today.”

 

Πηγές: reliefwebeu/144313.pdfeu/144316.pdf