Πόσα εκατομμύρια ευρώ διάβηκαν τις Διαδικτυακές Πύλες για ΑμΕΑ;

ameagovgr1

prosvasiameagovgr

Πόσες διαδικτυακές πύλες για ΑμΕΑ χρειάζονται και πόσα εκατομμύρια για να φτιαχτούν; Η πύλη www.amea.gov.gr που χρηματοδοτήθηκε με 2.996.374,00 ευρώ το 2006 στο πλαίσιο του έργου «Πρόσβαση ΑμεΑ στις Υπηρεσίες Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης» και δημιουργήθηκε από το Ινστιτούτο Πληροφορικής του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας και θεωρήθηκε πρωτοποριακή, είναι πλέον ανενεργή. Στη θέση της (;!) υπάρχει πλέον η πύλη www.prosvasi-amea.gov.gr που εγκαινιάστηκε τον Οκτώβρη του 2013, μετά από ανάθεση το 2009 του έργου ΣΥΣΠΑΕΠ στην εταιρεία Real Consulting με  προϋπολογισμό 5.001.795,27 ευρώ.

Η πύλη www.amea.gov.gr είναι προϊόν του έργου «Πρόσβαση Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ) στις Υπηρεσίες Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης», που το 2006 ανέλαβε το Ινστιτούτο Πληροφορικής του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) με προϋπολογισμό 2.996.374,00 ευρώ με ΦΠΑ. (ktpae.gr, kedke.gr).

ameagovgr2

Η «Πρωτοποριακή διαδικτυακή πύλη» ήταν σε πλήρη λειτουργία τον Αύγουστο του 2010 όπως περιγράφει λεπτομερώς δημοσίευμα της εφημερίδας Η Πατρίς, ενώ στην έκδοση του Μαρτίου του 2012 με τίτλο Δικαιώματα Πολιτών και Επιχειρήσεων στις Συναλλαγές τους με τις Δημόσιες Υπηρεσίες του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, στην υποενότητα Θ. Μέτρα πολιτικής για την εξυπηρέτηση των ΑμεΑ και συγκεκριμένα στο  (ii) Βελτίωση της ηλεκτρονικής προσβασιμότητας, διαβάζουμε ότι: 1. Το Υπ.Δι.Μ.Η.Δ, ως φορέας χρηματοδότησης, σε συνεργασία με την Κοινωνία της Πληροφορίας (ΚτΠ Α.Ε.) ως φορέα υλοποίησης και το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Ε.Κ.Κ.Α.) ως φορέα λειτουργίας, στο πλαίσιο του έργου «Πρόσβαση Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ) στις Υπηρεσίες Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης», δημιούργησαν την πρώτη εξειδικευμένη διαδικτυακή πύλη (www.amea.gov.gr) για τους πολίτες με αναπηρία, τους συλλόγους τους, τους φορείς κοινωνικής πρόνοιας καθώς και για τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον κλάδο. Με αφετηρία τη διαδικτυακή πύλη παρέχονται εξειδικευμένες υπηρεσίες υποστήριξης, συμβουλευτικής, πληροφόρησης και επικοινωνίας, απολύτως προσπελάσιμες σε όλες τις μορφές αναπηρίας.

Ωστόσο, σήμερα η πρόσβαση στην πρωτοποριακή πύλη www.amea.gov.gr είναι ανέφικτη, βγάζει το εξής μήνυμα: Server Error in ‘/’ Application.

Η άλλη ιστοσελίδα www.prosvasi-amea.gov.gr αποτελεί προϊόν του έργου ΣΥΣΠΑΕΠ – Σύστημα Συλλογής, Παραγωγής, Εμπλουτισμού και Αξιοποίησης Περιεχομένου, συνολικής αξίας χωρίς ΦΠΑ ύψους 4.203.189,30 ευρώ, το οποίο συγχρηματοδοτήθηκε από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Κοινωνία της Πληροφορίας» και το Γ’ ΚΠΣ από το Μέτρο 4.3 το οποίο ανατέθηκε το 2009 στην εταιρεία Real Consulting («REAL CONSULTING INTEGRATION & OPERATION –ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΑΕ»). (dgmarket.gr, ictplus.gr).

Φορέας υλοποίησης  και  λειτουργίας  του  έργου  ήταν το Εθνικό  Κέντρο  Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Ε.Κ.Κ.Α.) με  τη  συνέργεια  της ΕΣΑμεΑ και σύμφωνα με δημοσιεύματα και  της  Ελληνικής  Δημόσιας  Τηλεόρασης  στο  πλαίσιο  του  μνημονίου συνεργασίας   που  υπογράφτηκε μεταξύ τους. (real.gr)

Το Φεβρουάριο και τον Ιούνιο του 2013 υπάρχουν μια σειρά από συμβάσεις και εγκρίσεις δαπανών στη Διαύγεια για το έργο ΣΥΣΠΑΕΠ με το Ερευνητικό Κέντρο «Αθηνά» – Ερευνητικό Κέντρο Καινοτομίας στις Τεχνολογίες της Πληροφορίας των Επικοινωνιών και της Γνώσης / Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου (08‐02‐2013 ΑΔΑ: ΒΕΑΖ469ΗΞΩ-ΗΟΔ, 17‐06‐2013 ΑΔΑ: ΒΕΖ2469ΗΞΩ-747), ενώ τον Ιούνιο και τον Οκτώβριο του 2013 (20/6/2013 ΑΔΑ: ΒΕΖΑ469ΗΚΥ-ΔΛ1 & 10/10/2013, ΑΔΑ: ΒΛΛΡ469ΗΚΥ-94Χ) υπάρχει έγκριση μετακίνησης στελεχών του Ινστιτούτου Πληροφορικής του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) στην Αθήνα, με σκοπό τον Ιούνιο τη συνάντηση στο ΕΚΚΑ για τη διαδικτυακή πύλη του έργου ΣΥΣΠΕΑΠ, και τον Οκτώβριο με σκοπό τη συνάντηση στην Real Consulting με την ΕΠΠΕ του έργου ΣΥΣΠΕΑΠ. Και τις δύο φορές η τελική δαπάνη καλύπτεται από ιδιωτικά έσοδα ΙΤΕ/ΙΠ και δεσμεύεται το ανάλογο ποσό από τον προϋπολογισμό του έργου «Real Consulting-ΣΥΣΠΕΑΠ».

Το έργο ΣΥΣΠΑΕΠ εγκαινιάστηκε τελικά στις 21 Οκτωβρίου 2013 από τον υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας ως «μια νέα υπηρεσία προηγμένης ηλεκτρονικής προσβασιμότητας, η οποία, μέσω της ιστοσελίδας www.prosvasi-amea.gov.gr, δίνει τη δυνατότητα στα Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ) να έχουν πρόσβαση σε ενημερωτικό και ψυχαγωγικό περιεχόμενο μέσω διαδικτύου». Αυτή τη φορά αναφέρεται ότι η υλοποίηση του έργου πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ψηφιακή Σύγκλιση» -ΕΣΠΑ 2007-2013 -με χρηματοδότηση κατά  80% από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και κατά 20% από Εθνικούς Πόρους και ως φορέας υλοποίησης και λειτουργίας αναφέρεται και πάλι το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Ε.Κ.Κ.Α.), αλλά αυτή τη φορά με τη συνέργεια μόνο της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ), αφού έχει επέλθει το «μαύρο» και δεν υπάρχει πλέον Ελληνική Δημόσια Τηλεόραση. (digitalplan.gov.gr, dikaiologitika.gr, taxheaven.gr, newsit.gr)

Το Δεκέμβριο του 2013 στην έκδοση «Ανθρώπινα Δικαιώματα – Εθνικό Σχέδιο Δράσης» της Γενικής Γραμματείας Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του υπουργείου Δικαιοσύνης, το ΣΥΣΠΑΕΠ αναφέρεται ως έργο προϋπολογισμού 5.001.795,27 ευρώ, το οποίο βρίσκεται στο τελικό στάδιο ολοκλήρωσης και εφαρμογή της πιλοτικής του λειτουργίας (Β.2.6. Σχεδιασμός Δράσεων προσβασιμότητας- φυσικής και ηλεκτρονικής- των ΑμεΑ).

Στο ίδιο τεύχος όμως αναφέρεται και το Β.2.4. Πρόσβαση ατόμων με αναπηρία στις υπηρεσίες ηλεκτρονικής διακυβέρνησης: Διαδικτυακή πύλη για άτομα με αναπηρία το οποίο περιλαμβάνει δύο βασικούς άξονες 1) Μελέτες & 2) Ανάπτυξη ενός ευρέος φάσματος προσβάσιμων υπηρεσιών, όπως: α) Ηλεκτρονικό ΚΕΠ για ΑμεΑ “eKEP” β) Υπηρεσία Επαγγελματικής Ενσωμάτωσης γ) Υπηρεσία πληροφόρησης για Προϊόντα και Υπηρεσίες Υποστηρικτικής Τεχνολογίας ΑμεΑ δ) Πρότυπη Διαδικτυακή Πύλη για ΑμεΑ. Ως φορέας-κύριος του έργου αναφέρεται το υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και ως αναθέτουσα αρχή η Α.Ε. «Κοινωνία της Πληροφορίας» (ΚτΠ. Α.Ε.), ενώ αναφέρεται ότι το έργο βρίσκεται σε παραγωγική λειτουργία από το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Το Φεβρουάριο και τον Μάιο του 2014 η Διαύγεια εξακολουθεί να «παράγει» συμβάσεις για το έργο ΣΥΣΠΑΕΠ (ΑΔΑ: ΒΙΚΘ469ΗΞΩ-ΤΗΡ, 20/02/2014, ΑΔΑ: ΒΙΦΦ469ΗΞΩ-0ΜΩ, 06/05/2014), ενώ η χρησιμότητα και η ποιότητά του είναι συζητήσιμες.

Το ερώτημα παραμένει, πώς η πύλη που δημιουργήθηκε από το ΙΤΕ, θεωρήθηκε πρωτοποριακή και κόστισε περίπου 3 εκατ. ευρώ ξαφνικά εξαφανίστηκε και γιατί χρειάστηκε να φτιαχτεί μία ακόμη με προϋπολογισμό πάνω από 5 εκατ. ευρώ και μάλιστα με ανάθεση σε ιδιωτική εταιρεία και με τη συνέργεια της ΕΣΑμΕΑ; Μήπως πληρώσαμε δύο φορές για το ίδιο έργο;

Ο ευτελισμός της δημοσιογραφίας

«Ο ευτελισμός της δημοσιογραφίας είναι μια πικρή ιστορία, αλλά αναγκαστικά την καταπίνουμε σαν νιτρογλυκερίνη με περίβλημα κάψουλας, που κάποια στιγμή θα εκραγεί μέσα μας και θα μας εξαερώσει επαγγελματικά.»

Διον. Βραϊμάκης
(Από δημοσίευμα Νοεμβρίου στη Live Sport τού Σαββάτου)

Αυτό το σημείωμα αποτελεί μέρος της προσπάθειάς μου να εξηγήσω στην αδελφή μου για ποιο λόγο έχω σταματήσει να ψάχνω δουλειά ως δημοσιογράφος, αν και μάχιμη στον κλάδο από το 1998 και μέλος της ΕΣΗΕΑ από 25/9/2013 (η αργοπορία όχι με δική μου υπαιτιότητα, η ΕΣΗΕΑ εξακολουθεί να μην εγγράφει ως μέλη της όσους δημοσιογράφους εξαναγκάζονται από την εργοδοσία να αμοίβονται με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών).

Συνοπτικά, το συμπέρασμα από τα «πειστήρια», μόνο του μηνός Νοεμβρίου, που ακολουθούν, είναι ότι σε εργοδοτικό επίπεδο ο κλάδος των ΜΜΕ είναι πλέον εντελώς ασύδοτος χωρίς να τηρείται καμία εργατική νομοθεσία και χωρίς να γίνεται κανένας  συστηματικός έλεγχος που να οδηγεί σε επιβολή κυρώσεων στους παραβάτες και σε δικαίωση τους εργαζόμενους. Οι μεγάλοι όμιλοι των ΜΜΕ που ανήκουν σε ναυτιλιακό, κατασκευαστικό και άλλο κεφάλαιο καθορίζουν τους νόμους της εργασιακής ζούγκλας, ενώ το τοπίο συμπληρώνεται από πάσης φύσεως λαμόγια που ανοίγουν και κλείνουν εφημερίδες και τηλεοπτικά κανάλια χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν. Το διάτρητο από παράθυρα νομικό οπλοστάσιο τους το επιτρέπει, αλλά κυρίως τους το επιτρέπει η συμπόρευση και η διαπλοκή τους με την πολιτική εξουσία. Συνδικαλιστικά οι δημοσιογράφοι είναι παντελώς ακάλυπτοι από το κλάμπ που τιτλοφορείται ΕΣΗΕΑ, το οποίο θεωρητικά βρίσκεται στο πλευρό τους, αλλά ουσιαστικά τους αφήνει να σπαράσσονται και να εξαϋλώνονται ως μονάδες και ως κλάδος. Οι όποιες συνεταιριστικές προσπάθειες ευδοκιμούν αποτελούν εξαιρέσεις που στηρίζουν στην καλύτερη περίπτωση φωτεινές μειοψηφίες και στη χειρότερη δεν λειτουργούν στη βάση της ισοτιμίας μεταξύ των εργαζομένων. Η πλατιά μάζα των άνεργων ή επισφαλώς εργαζόμενων στα ΜΜΕ δεν έχουν ακόμη αξιοποιήσει το όποιο οπλοστάσιο προσφέρει ο νεοπαγής θεσμός των Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων (ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ.) για να στήσουν δικές τους επιχειρήσεις και συνεπώς δεν έχει κριθεί αν κάτι τέτοιο θα άλλαζε το τοπίο.

Ο μοναδικός τρόπος να αλλάξει συνολικά η κατάσταση είναι να αναμορφωθεί συνδικαλιστικά ο κλάδος ώστε σε ισότιμη και πλατιά βάση να απαιτήσει με παρατεταμένους απεργιακούς αγώνες την αλλαγή των συνθηκών εργασίας. Φωτεινή εξαίρεση στο δομικά και καταστατικά μαύρο τοπίο των σωματείων του κλάδου αποτελούν η Ένωση Τεχνικών Ελληνικής Ραδιοφωνίας (ΕΤΕΡ), το Σωματείο Εργαζομένων ΜΜΕ Λέσβου (ΣΕΜΜΕΛ) και η Πανελλαδική Ένωση Λιθογράφων (ΠΕΛ), αν και η τελευταία τυπικά δεν ανήκει στον κλάδο των ΜΜΕ.

 

Συνοπτικός οδηγός απόγνωσης/αφύπνισης δημοσιογράφων μηνός Νοεμβρίου:

 

Επανέκδοση «Ε»:

Η επανέκδοση της «Ελευθεροτυπίας» -με παραχώρηση της έκδοσής της από την πτωχευμένη πλέον από 30/5/2014 ΧΚΤ στην Τρίτη Όψη ΑΕ του δικηγόρου (άραγε ο ΔΣΑ είναι οκ μ’ αυτό;) Χάρη Οικονομόπουλου από την 1/1/2013- είναι πλέον στον αέρα. Ο Χ.Οικονομόπουλος έκανε lock out (σταμάτησε να εκδίδει την εφημερίδα και να λειτουργεί το σάιτ) μετά και την 6η κατά σειρά απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων που είχαν απομείνει στην έκδοση όντας πλέον 9 μήνες απλήρωτοι. Πολλοί εργαζόμενοι είχαν ήδη νωρίτερα σταματήσει να προσφέρουν απλήρωτοι την εργασία τους ξεκινώντας επίσχεση (είμαι μία εξ’ αυτών σε επίσχεση από Ιανουάριο του 2014) και άλλοι απολύθηκαν. (Απεργία 20-21/11, για 20-21/11 επίσης, απεργία 18-20/11, απεργία 17-18/11, απεργία 14-17/11, απεργία 7-10/11). Σημειώνεται ότι οι εναπομείναντες εργαζόμενοι είχαν πολλάκις και αναίτια εμπιστευτεί την εργοδοτική πλευρά «χαρίζοντάς» της το χρόνο που κάθε φορά ζητούσε δεσμευόμενη ότι θα επιλύσει το ζήτημα. Η «Τρίτη Όψη» επέβαλε λοκ άουτ στις 22/11 ενώ μόλις 10 μέρες νωρίτερα διαρρίγνυε τα ιμμάτιά της ότι «εξακολουθούν να ισχύουν οι προγραμματισμένες πληρωμές προς τους εργαζόμενους». Μέρος του προβλήματος αποτελεί το γεγονός, όπως αναφέρεται στο Zoornalistas, ότι αν και οι καθυστερήσεις στην καταβολή των δεδουλευμένων είχαν γίνει καθεστώς, »λίγο πολύ οι (εναπομείναντες) εργαζόμενοι το είχαν αποδεχτεί – έστω και με βαριά καρδιά«.

Ποιο σωματείο τους στήριξε ώστε να μην το αποδεχτούν;

Όμιλος Λυμπέρη

Σε ομηρία για πάνω από 2,5 χρόνια βρίσκονται οι εργαζόμενοι του ομίλου «Λυμπέρη» σε περιοδικά και ραδιόφωνα. Η ιδιοκτησία των «Liberis Publications» έχει ζητήσει μέχρι σήμερα δύο φορές την αναβολή της εκδίκασης της αγωγής των εργαζομένων, οι οποίοι παραμένουν απλήρωτοι, χωρίς αποζημιώσεις και χωρίς τα οφειλόμενα δεδουλευμένα τους. Από τον Ιούλιο του 2012 περίπου 200 εργαζόμενοι βρίσκονται είτε σε επίσχεση εργασίας, είτε απολυμένοι χωρίς αποζημίωση, με οφειλόμενες αποδοχές άνω των 800.000 ευρώ. Η εταιρεία οφείλει μόνο στο ΕΤΑΠ-ΜΜΕ ασφαλιστικές εισφορές πλέον των 5.000.000 ευρώ. Επιπλέον με αδιαφανείς διαδικασίες μεταφέρθηκαν τίτλοι της «Liberis Publications» στον έλεγχο της εκδοτικής εταιρείας “Alpha Editions”, συμφερόντων Δημήτρη Κοντομηνά και Θεοχάρη Φιλιππόπουλου». (Πηγή: ΕφΣυν, 20/11).

Ποιο σωματείο αγωνίζεται για να βγουν από την ομηρία;

Νέα εφημερίδα από Τράγκα

Έκδοση πολυσέλιδης κυριακάτικης εφημερίδας (80 σελίδες και 2 ένθετα) ετοιμάζει ο Γιώργος Τράγκας. Παράλληλα εξετάζει, λέει, σοβαρά το ενδεχόμενο να… λανσάρει και μια καινούργια καθημερινή εφημερίδα, με καθαρά παραταξιακά (κεντροδεξιά) χαρακτηριστικά, για να καλύψει το κενό στον συγκεκριμένο χώρο, καθώς ο «Ελεύθερος Τύπος» είναι εγκλωβισμένος στα σοβαρά οικονομικά του προβλήματα, ενώ η «Δημοκρατία» του Φιλιππάκη ακολουθεί –αναφέρει ο ίδιος- πορεία σύγκρουσης με την κυβέρνηση και το σύστημα Σαμαρά.
»Τώρα το που θα βρει ο Τράγκας να χρηματοδοτήσει το εκδοτικό του εγχείρημα είναι κάτι που γνωρίζει μόνο ο ίδιος και ίσως οι… χρηματοδότες του. Γεγονός πάντως είναι ότι ο Τράγκας έχει αφήσει όνομα ως «καλοπληρωτής» -όσοι έχουν δουλέψει στα έντυπά του (Χώρα κλπ) το γνωρίζουν καλά από πρώτο χέρι…« (Πηγή: Zoornalistas 19/11).

Αναφορικά με το «που θα βρει να χρηματοδοτήσει» αξίζει να διαβάσει κανείς την απάντηση του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου από το Unfollow στον Γιώργο Τράγκα, στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται:

»Γράψαμε ότι: «Ο Γ. Τράγκας, όπως λένε άνθρωποι που κατά καιρούς έχουν βρεθεί στο πλευρό του, με χαρακτηριστική άνεση μπορεί να σηκώσει το τηλέφωνο και να συνομιλήσει με τον Βαρδινογιάννη, τον Σάλλα, τον Μπόμπολα, τον Μελισσανίδη, τον Μυτιληναίο , τον Κόκκαλη και πλήθος άλλων ισχυρών επιχειρηματικών παραγόντων, οι οποίοι στην παρούσα φάση τάσσονται στο πλευρό του Σαμαρά». Και όχι, θείο, δεν παίρνεις τον Μπόμπολα ή τον Μελισσανίδη ή τον Βαρδινογιάννη ή τον Σάλλα  ή τον Μυτιληναίο για… ρεπορτάζ. Όταν παίρνεις στο τηλέφωνο τέτοιους επιχειρηματίες δεν αναζητείς πληροφορίες, αλλά χορηγούς. «Ρεκλάμα», όπως τη λες χαρακτηριστικά..

ΓΡΑΨΑΜΕ κι άλλα, θείο, τα οποία δεν τόλμησες καν να διαψεύσεις. Γράψαμε για τις δυσανάλογες -σε σχέση με την κυκλοφορία της- κρατικές επιδοτήσεις που λάμβανε η εφημερίδα Χώρα, γράψαμε για το ξέπλυμα της Χρυσής Αυγής, γράψαμε για τη λίστα Λαγκάρντ.


ΥΓ2: Ύστερα από την πρόσφατη εντυπωσιακή στροφή σου κατά του ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζουμε να ανοίξουν και πάλι οι κάνουλες του Μυτιληναίου, προσωπικού φίλου του Αντώνη Σαμαρά. Να φτιάξεις και το εφημεριδάκι σου με τα λεφτά του Βαγγέλη, που σου ’χε κόψει το Μαξίμου όταν ήσουν αντιμνημονιακός, έτσι; Μην πάει χαμένη τόση κωλοτούμπα θείο, αμαρτία είναι…« (Πηγή: Zoornalistas)

Ποιο σωματείο θα ελέγξει τις συμβάσεις των εργαζομένων στη νέα εφημερίδα του Τράγκα;

Ελεύθερος Τύπος

Ο Αλέξης Σκαναβής εξόφλησε τον Σεπτέμβριο μετά την αποστολή εξώδικου από τα σωματεία για την πραγματοποίηση απεργίας στις 18/11. Ωστόσο ο Α. Σκαναβής “ξεχνάει” μονίμως να τηρήσει το χρονοδιάγραμμα εξόφλησης των δεδουλευμένων και έκανε απολύσεις λόγω μη αποδοχής από πλευράς εργαζομένων των ατομικών συμβάσεων με 700 ευρώ και κανά-δυο κατοστάρικα “μαύρα”. Η προειδοποίηση για προσφυγή στο ΣΔΟΕ απέτερεψε την εκδοτική αυτή απαίτηση. Οι εργαζόμενοι αναμένουν μέχρι τις 28 Νοεμβρίου τη (νέα) απάντηση του στην τήρηση του χρονοδιαγράμματος αποπληρωμής των δεδουλευμένων. (Πηγή: Greektv-com, 17/11)

Νέες εβδομαδιαίες εφημερίδες πάνω στο πτώμα του «Επενδυτή»

Η «Επένδυση» του Ομίλου Κουρτάκη –όπως και η εβδομαδιαία εφημερίδα «Εξέλιξη» του πασίγνωστου «πρωταθλητή» εκδοτικών χρεοκοπιών Μιχάλη Ανδρουλιδάκη, η οποία έκλεισε ήδη, βλέπε παρακάτω- πάτησαν πάνω στο πτώμα της εδώ και δέκα μήνες εκτός κυκλοφορίας εφημερίδας «Επενδυτής» των Σκαναβή και Μπενέκου. Οι εργαζόμενοι του «Επενδυτή» έμειναν απλήρωτοι και ανασφάλιστοι.

Οι εκδότες των νέων βερσιόν «Επενδυτή» κρύβονται πίσω από την τυπική νομιμότητα που επιτρέπει τον «κανιβαλισμό» με τους τίτλους των εφημερίδων, τον οποίο έχει καταγγείλει η ΕΣΗΕΑ (χραααατς έκανε το καλσόν καθώς σκιζόταν), ενώ οι εκδότες του Επενδυτή (Σκαναβής – Μπενέκος) »ελπίζουν ότι η αγορά θα ενταφιάσει οριστικά τις τεράστιες υποχρεώσεις τους έναντι εργαζομένων, Ταμείων, Δημοσίου, τραπεζών [και] οι ίδιοι θα αφιερωθούν απερίσπαστοι στη διάσωση της άλλης υπερχρεωμένης εφημερίδας τους, του «Ελεύθερου Τύπου», και, τελικώς, οι λίγοι και καλοί survivors θα βολευτούν στο συρρικνωμένο μετα-μνημονιακό μιντιακό σύμπαν«.


»Εκείνο που, προσωπικά τουλάχιστον, με σοκάρει είναι η χαλαρότητα με την οποία υπεισέρχονται στο ίδιο ηθικό σύμπαν οι εργαζόμενοι: Κανείς δεν βρίσκει κάτι αυτοκαταστροφικό στη δημιουργία ενός νέου προϊόντος πάνω στην εξαφάνιση του παλιού. Κανείς δεν βρίσκει παράδοξο να δουλέψει σε μια νέα εφημερίδα, απόλυτη προσομοίωση της παλιάς που οδηγήθηκε στη χωματερή. Κανείς δεν βρίσκει προβληματικό το ότι η θέση εργασίας που καταλαμβάνει προϋποθέτει την καταστροφή μιας άλλης. Κανείς δεν θεωρεί αφύσικο το να «προχωρά μπροστά» αφήνοντας τους άλλους πίσω, με αποδυναμωμένα τα διαπραγματευτικά τους όπλα για τα αυτονόητα που διεκδικούν«. (Πηγή: Zoornalistas, 5/11)

Πέντε εβδομάδες κράτησε η «Εξέλιξη» του Μιχάλη Ανδρουλιδάκη. Παρόλο που η εφημερίδα πήγαινε σχετικά καλά από πλευράς κυκλοφορίας (πουλούσε κατά μέσο όρο 15.000 την βδομάδα), ο εκδότης – διευθυντής αποφάσισε να διακόψει την έκδοσή της και ανακοίνωσε στους εργαζόμενους της εφημερίδας ότι προτίθεται να ξαναβγάλει στα περίπτερα το φύλλο αλλά με άλλο όνομα. (Πηγή: Zoornalistas, 9/11).

Η εβδομαδιαία εφημερίδα «Εξέλιξη» μετονομάστηκε σε «Ενημέρωση» και ξαναβγαίνει στα περίπτερα. Επικεφαλής της εφημερίδας του Ανδρουλιδάκη τίθεται ο Σπύρος Τρίψας, πρώην διευθυντής του περιοδικού «Επίκαιρα» και τέως εκδότηςδιευθυντής της εφημερίδας «Η Ελλάδα αύριο» που έκλεισε αφήνοντας απλήρωτους δεκάδες εργαζόμενους. (Πηγή: Zoornalistas, 12/11).

Ποιο σωματείο απαγορεύει τον κανιβαλλισμό των τίτλων, ποιο επιβάλλει κυρώσεις σε Σκαναβή και Ανδρουλιδάκη;

Νέα Σαββατιάτικη εφημερίδα «Αγορά» του Ομίλου Real

Στην εφημερίδα 48 σελίδων εκδότης – διευθυντής εμφανίζεται (και στο πρωτοσέλιδο) ο Νίκος Χατζηνικολάου με διευθυντή έκδοσης τον Γιάννη Παπαδόπουλο, διευθυντή τον Κωνσταντίνο Ρομποτή και αρχισυντάκτες τους Γιάννη Τριάντη (πολιτικό) και ο Ομηρο Εμμανουηλίδη (οικονομικό). Στη δεύτερη σελίδα δεσπόζει εκτός από το άρθρο του Χατζηνικολάου και το σκίτσο του ΚΥΡ. … (Πηγή: Zoornalistas, 9/11).

Στην «Αγορά» αρθρογραφούν ο πρώην υπουργός Θοδωρής Ρουσόπουλος, ο Στέλιος Κούλογλου, ο Νίκος Παπανδρέου, ο Γιάννης Τριάντης και ο συντονιστής του γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής Παναγιώτης Λιαργκόβας. (Πηγή: Zoornalistas, 8/11).

Στην εκπομπή «Ενικός» του Νίκου Χατζηνικολάου στον Star στις 3/11, ο παρουσιαστής και νυν εκδότης έπλεξε την «αγιογραφία» του υπουργού Αργύρη Ντινόπουλου. Ερωτήματα δημιουργούνται αναφορικά με την 180 μοιρών μεταστροφή του Ν. Χατζηνικολάου, καθώς την Κυριακή 26/5/2013, στην εκπομπή Σ/Κ της τότε ΝΕΤ ο Αργύρης Ντινόπουλος κατηγόρησε τον Χατζηνικολάου ότι τα…”έπαιρνε” χοντρά από το ALTER και ότι ήθελε να “αρπάξει” το κανάλι του 902 και ο Χατζηνικολάου από την πλευρα΄του έκανε λόγο για χυδαία προσωπική επίθεση εναντίον του, αποκάλεσε τον Ντινόπουλο εκφοβιστή και λογοκριτή του Τύπου και καλούσε τότε την ηγεσία της ΝΔ να παρέμβει για τον Ντινόπουλο για «να τον μαζέψουν»…  (Πηγή: Zoornalistas, 5/11 και βίντεο).

Ποιο σωματείο θα ελέγξει τις συμβάσεις των εργαζομένων της «Αγοράς»; Ποιό σωματείο θα ελέγξει ότι δεν υποχρεώνονται να προσφέρουν εκεί με καταχρηστικούς όρους την εργασία τους οι ήδη εργαζόμενοι του Ομίλου Real;

Πάνω από 4 μήνες απλήρωτοι στον «Αγγελιοφόρο»

και τον «Αγγελιοφόρο της Κυριακής»

Οι 125 εργαζόμενοι του «Αγγελιοφόρου» και του «Αγγελιοφόρου της Κυριακής», των δύο μεγαλύτερων εφημερίδων της Βόρειας Ελλάδας, είναι απλήρωτοι πάνω από 4 μήνες, έχουν δει τις αποδοχές (που δεν λαμβάνουν) να μειώνονται έως και 30% και εργάζονται εκ περιτροπής επί 3 ημέρες την εβδομάδα. Ο εκδότης και βιομήχανος Αλέξανδρος Κ. Μπακατσέλος εκβίασε και έλαβε νέα πίστωση χρόνου για να καταβάλει τις δεδουλευμένες αποδοχές και να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις του.

»Καταπάτηση συμφωνιών, συνεχή ψεύδη και έωλες υποσχέσεις. Βαθιά περιφρόνηση της εργασίας και προκλητική αδιαφορία για τις ανάγκες του προσωπικού.  Αυτές οι συνθήκες υπαγορεύουν την καθημερινότητα των 125 εργαζομένων

Παρά ταύτα, οι δημοσιογράφοι, οι τεχνικοί Τύπου και οι διοικητικοί υπάλληλοι της εκδοτικής εταιρίας συνεχίζουν να προσφέρουν με τον ίδιο ρυθμό τις υπηρεσίες τους. Υπακούοντας στην απόλυτη ανάγκη να εργαστούν, για να βιοποριστούν«  (Πηγή: agelioforum & Zoornalistas, 13/11)

Στις διαβουλεύσεις που έχει κατά τις τελευταίες εβδομάδες με εκπροσώπους συνδικαλιστικών σωματείων και οι οποίες συχνά διεξάγονται από τηλεφώνου, ο κ. Μπακατσέλος αποφεύγει να δεσμευτεί για το χρόνο εξόφλησης των οφειλών που συνεχώς συσσωρεύει προς το προσωπικό του και επικαλείται λόγους υγείας.

Βασιλικότερος του βασιλέως εμφανίζεται ο δικηγόρος του εκδότη και αυτοδίδακτος γενικός διευθυντής, Παντελής Χαλβατζάκης, σύμφωνα με δηλώσεις του οποίου, ο δραστήριος εκδότης «βρίσκεται στο νοσοκομείο και ενδέχεται να υποβληθεί σε εγχείρηση ανοικτής καρδιάς, από την οποία εξαρτάται η περαιτέρω πορεία του». Tην ίδια ώρα ‒ όλως παραδόξως ‒ ο Αλέξανδρος Κ. Μπακατσέλος εμφανίζεται θαλερός και ακμαίος σε κοσμικές εκδηλώσεις και δημοφιλή events. Η πλέον πρόσφατη εμφάνισή του αφορά στην παρουσία του εκδότη στη θεατρική πρεμιέρα της ροκ όπερας «Alexander the Great», στο Βασιλικό Θέατρο…

Στη φωτογραφία θαλερός και ακμαίος ο Αλέξανδρος Κ. Μπακατσέλος (πρώτος αριστερά) φωτογραφίζεται με τη σύζυγό του Τίμη (δεύτερη από αριστερά) και τους συντελεστές της ροκ όπερας «Alexander the Great»
(Πηγή: agelioforum & Zoornalistas, 6/11)

Ποιο σωματείο επιτρέπει να συνεχίζεται ο εμπαιγμός του Μπακατσέλου εις βάρος των εργαζομένων;

Εκδοτικός πόλεμος για τον τζόγο

Μία από τις 24 ιδιωτικές εταιρείες ιντερνετικού στοιχήματος που πήραν προσωρινή άδεια λειτουργίας είναι η εταιρεία «Stoiximan», το 50% της οποίας ανήκει στον εκδότη Φώτη Μπόμπολα, ενώ το άλλο 50% ανήκει στον Δημήτρη Μάρη της 24MEDIA, μεταξύ άλλων μίας εκ των μετόχων της Huffington Post Greece.

Στις αρχές Νοεμβρίου κυκλοφόρησε πρωτοσέλιδο άρθρο του Σταύρου Ψυχάρη στο ΒΗΜΑ με τίτλο «O τζόγος της ντροπής» με το οποίο ο εκδότης εξαπέλυσε επίθεση κατά των 24 ιδιωτικών εταιρειών ιντερνετικού στοιχήματος που πήραν προσωρινή άδεια λειτουργίας.

Την Κυριακή 9/11 σε άρθρο του «Έθνους» με τίτλο «Οι κήνσορες», που υπογράφεται με τα αρχικά Λ. Χ., ο εκδότης Φώτης Μπόμπολας επιτέθηκε στον εκδότη Σταύρο Ψυχάρη. Το άρθρο κάνει λόγο για «χειραγωγήσιμους φίλους και αυτόκλητους συνηγόρους» του ΟΠΑΠ (δηλαδή του Μελισσανίδη), «οι οποίοι a la carte προσφέρουν τις υπηρεσίες τους»: “Τζογάρουν” με την προάσπιση ενός μονοπωλίου που αναδεικνύεται σε τέρας. Το οποίο με την τεράστια οικονομική (και άλλη…) δύναμη που διαθέτει, μπορεί – κάτω από το τραπέζι – να εξασφαλίζει συμμαχίες και χειραγωγήσιμους φίλους. Αποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι η δύναμη του τέρατος είναι ικανή να ενσωματώνει και να εξαγοράζει σε κάποιες περιπτώσεις αυτόκλητους συνηγόρους. Οι οποίοι a la carte προσφέρουν τις υπηρεσίες τους.». (Πηγή: Zoornalistas, 11/11)

Νέα διαδικτυακή πύλη από τον Δ.Μελισσανίδη του ΟΠΑΠ

Στις 3/11/2014 έγινε η την επίσημη παρουσίαση του πόρταλ pontos-news.gr, τη νέα διαδικτυακή πύλη που υποστηρίζεται από τον μέτοχο του ΟΠΑΠ και επιχειρηματία Δημήτρη Μελισσανίδη. Σύμφωνα με την επίσημη παρουσίαση, την πύλη επιμελείται μια ομάδα επαγγελματιών δημοσιογράφων, που επικουρείται σε κάθε της βήμα από τους ανθρώπους που δημιουργούν την είδηση, μέλη συλλόγων και μη, με δίκτυο ανταποκριτών, με επιστήμονες, με τεχνικούς πολυμέσων και ειδήμονες στην τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Το πόρταλ έχει τρεις ενότητες: Μια για όλα τα θέματα που έχουν να κάνουν με τους Πόντιους (δράσεις συλλόγων, φεστιβάλ χορών κλπ), μια δεύτερη με θέματα της τρέχουσας επικαιροτήτας και μια τρίτη με ιστορικά στοιχεία, ντοκουμέντα κλπ για τη γενοκτονία των Ποντίων. Την παρουσίαση του πόρταλ έκαναν η ποντιακής καταγωγής δημοσιογράφος Πόπη Τσαπανίδου και ο Πόντιος ηθοποιός Ιεροκλής Μιχαηλίδης. (Πηγή: Zoornalistas, 3/11)

Ηuffington Post Greece με 20 δημοσιογράφους…

Η 24ΜEDIA, media partner της ελληνικής έκδοσης, ανακοίνωσε -και επίσημα- τους επικεφαλής του δημοσιογραφικού της τμήματος. Η Σοφία Παπαϊωάννου αναλαμβάνει καθήκοντα Εditorial Director, ο Νίκος Άγουρος καθήκοντα Διευθυντή Σύνταξης και ο Παύλος Τσίμας Σύμβουλος Έκδοσης.

»Η επιτελική αυτή ομάδα, δίνοντας έμφαση στη δημοσιογραφική έρευνα, θα πλαισιώνεται από μια αρχικά 20μελή δημοσιογραφική ομάδα που θα παράγει ειδησεογραφικό περιεχόμενο σε ποικίλες μορφές (ρεπορτάζ, βίντεο, ακουστικά αρχεία, κείμενα γνώμης, blogs κ.α.). … Ο Πρόεδρος του Δ.Σ. της 24MEDIA και εκ των μετόχων της Huffington Post Greece Δημήτρης Μάρης δήλωσε σχετικά: «Η ομάδα που συστάθηκε για την στελέχωση της Huffington Post Greece έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό και γνώρισμα που καταδεικνύει και τον στόχο μας. Έμφαση στην ερευνητική δημοσιογραφία και στη δημιουργία ποιοτικού και ενδιαφέροντος πρωτογενούς περιεχομένου…».

Ερευνητική δημοσιογραφία και δημιουργία ποιοτικού και ενδιαφέροντος πρωτογενούς περιεχομένου σε ποικίλες μορφές (ρεπορτάζ, βίντεο, ακουστικά αρχεία, κείμενα γνώμης, blogs κ.α.) από 20 άτομα με λειτουργία 24ωρη και 7ήμερη μισθολογικά πώς αποτιμάται; (Πηγή: Zoornalistas, 15/11)

Ποιο σωματείο θα ελέγξει τις συμβάσεις των εργαζομένων στη Huffington Post Greece και στο pontos-news.gr;

Ο διάτρητος διαγωνισμός της ΝΕΡΙΤ

Πολλά γράφτηκαν για τον διάτρητο διαγωνισμό για την προσληψη συντακτών στη ΝΕΡΙΤ. Άλλα μόρια συγκέντρωσαν οι υποψήφιοι στην πρώτη φάση του διαγωνισμού, άλλα μόρια τους εμφάνισαν στη δεύτερη, χωρίς δικαίωμα ένστασης αυτή τη φορά, και άλλα προέκυψαν μετά τη διαδικασία της προσωπικής συνέντευξης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αναξιοκρατικής στελέχωσης αποτελεί το αθλητικό επιτελείο. Προκρίθηκε η πρασινογάλαζη πολιτικός Άρια Αγάτσα και απουσιάζει ο Μάκης Τσίλκος, «ένας από τους ελάχιστους συντάκτες στίβου, με πολύχρονη παρουσία στα έντυπα μέσα, στην ΕΡΤ και στην ΕΡΑ, άριστος γνώστης τού αντικειμένου, και με άπειρες ώρες μεταδόσεων από ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διοργανώσεις».

» Πόσο πιο έμπειρη και ΠΙΟ ΧΡΗΣΙΜΗ είναι η πρασινογάλαζη πολιτικός Αρια Αγάτσα για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της ΝΕΡΙΤ; Να τη δούμε να μεταδίδει ποδόσφαιρο, μπάσκετ, στίβο και… πολεμικές τέχνες και μετά να τελειώσουμε ως δημοσιογράφοι!« (Πηγή: Harddog-sport, 4/11)

Ποιο σωματείο έδρασε αποτελεσματικά ενάντια στον εμπαιγμό των εργαζομένων και των υποψήφιων εργαζομένων σε ΝΕΤ και ΝΕΡΙΤ;

Δεδουλευμένα 7 μηνών χρωστάει ο Δελλατόλας στο Ποντίκι

Πρόγραμμα αποπληρωμής των οφειλών του προς τους  εργαζόμενους κατέθεσε ο εκδότης της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Το Ποντίκι» Αντώνης Δελλατόλας και το απέστειλε και στην ΕΣΗΕΑ. Σύμφωνα με αυτό δεσμεύεται ότι μέχρι και τον Ιούλιο του 2015 θα καταβάλει στους εργαζόμενους από ενάμισι μισθό μηνιαίως (πλην Δεκεμβρίου και Απριλίου που θα είναι ένας μισθός και τα αντίστοιχα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα) και ότι τον Ιούνιο θα καταθέσει νέο πρόγραμμα που θα καλύπτει την εκκρεμότητα των τριών μηνών. Παράλληλα σε υποσημείωση της επιστολής αναφέρεται ότι «η εταιρεία δεσμεύεται, για όποιον συνάδελφο επιθυμεί να αποχωρήσει, ότι θα καλύψει εφάπαξ τα δεδουλευμένα». (Πηγή: Zoornalistas, 11/11)

Νέο φιλόδοξο αθλητικό σάιτ

Μεγάλο και δημοσιογραφικό πλούσιο αθλητικό σάιτ ετοιμάζει ο Βασίλης Παπαθεοδώρου, λέγεται με τη στήριξη ισχυρού επενδυτή, με στόχο να ξεκινήσει αρχές Δεκέμβρη. Τα γραφεία του εγχειρήματος βρίσκονται στη Δάφνη, στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, ενώ ο σχεδιασμός και η εκτέλεση της ιστοσελίδας έχει ανατεθεί στην ελληνική εταιρία προγραμματισμού Actom και η διαφημιστική καμπάνια θα είναι ανάλογη με τις φιλοδοξίες που υπάρχουν για το σάιτ.

»Το δημοσιογραφικό σχήμα έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, με αξιόλογες συνεργασίες και «πρώτων» ονομάτων, αλλά και έμπειρων σε σάιτ στελεχών. Κρούσεις έχουν γίνει ακόμα και σε επιτελικούς εφημερίδων – ανεξάρτητα με το αν τελεσφόρησαν – ενώ ήδη υπήρξαν αποχωρήσεις από άλλες διαδικτυακές σελίδες για να προσχωρήσουν … ενώ στο σποτ γίνεται λόγος για την «καλύτερη ομάδα δημοσιογράφων του Ίντερνετ». (Πηγή: Harddog-sport, 18/11)

Ποιο σωματείο θα ελέγξει τις συμβάσεις των εργαζομένων στο νέο site;

Ξανακυκλοφορεί το περιοδικό ΜΕΤΡΟ

Ανακοινώθηκε η επανακυκλοφορία του, αλλά όχι από ποιον. Η έκδοση του περιοδικού είχε σταματήσει απότομα τον Δεκέμβριο του 2005. Αναφέρεται ότι θα ξαναβγει σχεδόν με την ίδια συντακτική ομάδα με τη διεύθυνση στα χέρια της παλιάς του διευθύντριας Μαρίας Παναγιώτου και συνεργάτες όπως ο Τζίμης Πανούσης και ο Αρκάς, αλλά και με πολλούς νέους συντάκτες. (Πηγή: Greektv-com, 19/11)

Ποιο σωματείο θα ελέγξει τις συμβάσεις των εργαζομένων στο περιοδικό ΜΕΤΡΟ;

Νίκη απολυμένων εργαζομένων εναντίον συκοφάντη εκδότη στη Λέσβο

Σε 18 μήνες φυλάκιση καταδικάστηκε ο εκδότης της εφημερίδας «Αιολικά Νέα» Γιώργος Κονδυλούδης από το Τριμελές Εφετείο Βορείου Αιγαίου, ο οποίος συκοφάντησε με πρωτοσέλιδα τους πρώην εργαζόμενους για να εκφοβίσει τους απολυμένους να σταματήσουν τις ενέργειες διεκδίκησης των δεδουλευμένων και των νομίμων αποζημιώσεων τους, τις οποίες μέχρι και σήμερα δεν έχει καταβάλει. Το δικαστήριο του επιβάλλει να δημοσιεύσει όλη τη δικαστική απόφαση στην εφημερίδα του προς αποκατάσταση των εργαζομένων και επιδίκασε και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

»Η δικαστική αυτή απόφαση του Εφετείου είναι μια σημαντική νίκη γι αυτούς που δεν έσκυψαν και όσους συνεχίζουν να μην σκύβουν το κεφάλι.«
(Πηγή: Greektv & Zoornalistas, 11/11)

Ποιο σωματείο δεν ήθελε να δημιουργηθεί η ΣΕΜΜΕΛ;

Κατάργηση της Διαιτητικής Απόφασης της ΕΤΕΡ

Η Ένωση Τεχνικών Ελληνικής Ραδιοφωνίας (ΕΤΕΡ), έσυρε την Ένωση Ιδιοκτητών Ιδιωτικών Ραδιοσταθμών Αθηνών (ΕΙΙΡΑ), στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ) και κέρδισε μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία νέα Συλλογική Σύμβαση Εργασίας για τα μέλη της. Η Απόφαση Διαιτησίας του ΟΜΕΔ, που εκδόθηκε στις 3 Σεπτέμβρη για τα μέλη της ΕΤΕΡ καταργούσε στην πράξη τόσο τον θεσμοθετημένο κατώτατο μισθό των 500€ όσο και άλλες αντεργατικές “ρυθμίσεις” και νομοθετήματα των τελευταίων ετών. Στη συνέχεια η ΕΙΙΡΑ πέτυχε την αναστολή της Απόφασης του ΟΜΕΔ που αφορούσε στα μέλη της ΕΤΕΡ βασιζόμενη στον νέο αντεργατικό νόμο  4303/2014. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο νόμος τέθηκε σε εφαρμογή πριν καν συγκροτηθεί η 5μελής επιτροπή που προβλέπει ο ίδιος ο νόμος.
(Πηγή: Zoornalistas, 12/11)

Τι κρύβει η βίαιη κατάργηση της Διαιτητικής Απόφασης της ΕΤΕΡ

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΤΕΡ καλεί το Διασωματειακό του Τύπου, τις ενώσεις, τα σωματεία, τις συλλογικότητες, τις παρατάξεις και κάθε εργαζόμενο να μας στηρίξουν στον αγώνα μας ενάντια στην ασυδοσία των εργοδοτών και να συμπορευτούμε στην απόκρουση των κυβερνητικών επιθέσεων. Σήμερα η κυβέρνηση και οι εργοδότες χτυπούν με νομοθετήματα γραμμένα στο πόδι την Συλλογική Σύμβαση της ΕΤΕΡ. Αύριο έπεται συνέχεια. Παλεύουμε για τα εργατικά μας δικαιώματα, για κοινωνικό κράτος και ζητούμε τη στήριξη σε αυτό με οποιονδήποτε τρόπο όλων των εργαζομένων, των συνδικάτων και των εκφραστών της Λαϊκής Τάξης.
Θέλουμε τη ζωή μας πίσω και θα την πάρουμε με κάθε κόστος.
Ενωση Τεχνικών Ελληνικής Ραδιοφωνίας

(Πηγή: Zoornalistas, 6/11)

Ο ευτελισμός της δημοσιογραφίας

Αποσπάσματα από το άρθρο «Η κακοδιοίκηση των ολίγων – Πώς οι ολιγάρχες κατέστρεψαν την Ελλάδα», που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου του περιοδικού «Foreign Affairs»:

»Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 μια χούφτα πλουσίων οικογενειών –μια καθ’ όλα ολιγαρχία πλην του τίτλου- κυριαρχεί στην ελληνική πολιτική. Αυτές οι ελίτ έχουν διατηρήσει τις θέσεις τους μέσα από τον έλεγχο των μίντια«

»με πρόσβαση σε πλούσιους χορηγούς και μιντιακές ελίτ, οι πολιτικοί αυτών των αστικών εκλογικών περιφερειών μπορούσαν να γίνουν εθνικοί παίκτες χωρίς να αναγκάζονται να βασιστούν σε κομματικούς μηχανισμούς«

»Οι περισσότεροι Έλληνες ενημερώνονται από την τηλεόραση και από οκτώ ιδιωτικά κανάλια, όλα ελεγχόμενα από πολύ γνωστούς επιχειρηματίες, που μοιράζονται το 90% της αγοράς. Ορισμένοι από τους ιδιοκτήτες, όπως ο Γιάννης Αλαφούζος που ίδρυσε τον μιντιακό όμιλο ΣΚΑΪ, είναι ναυτιλιακοί μεγιστάνες των οποίων οι επιχειρήσεις στηρίζονται ελάχιστα σε κρατικά συμβόλαια και άδειες. Αλλά οι περισσότεροι έχουν βουτηγμένα τα χέρια τους σε ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων που εξαρτώνται βαθιά από την κυβερνητική στήριξη. Ο Βαρδής Βαρδινογιάννης, μεγαλομέτοχος στον μεγαλύτερο ελληνικό τηλεοπτικό σταθμό, το MEGA, ελέγχει δύο πετρελαϊκές εταιρείες, τις Motor Oil Hellas και Vegas Oil & Gas, ενώ διαθέτει και σημαντικό μερίδιο στη μεγαλύτερη τράπεζα της Ελλάδας, την τράπεζα Πειραιώς. Στους υπόλοιπους μέτοχους του MEGA συμπεριλαμβάνονται ο Γιώργος Μπόμπολας, του οποίου η μεταλλευτική εταιρεία εξαρτάται από κρατικές αδειοδοτήσεις και η κατασκευαστική του εταιρεία έχτισε εγκαταστάσεις για τους Ολυμπιακούς του 2004, και ο Σταύρος Ψυχάρης, του οποίου τα επιχειρηματικά συμφέροντα εκτείνονται από τις εκδόσεις μέχρι την αγορά ακινήτων και τον τουρισμό.

Το MEGA, όπως σχεδόν όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί και οι εφημερίδες της Ελλάδας, λειτουργούν εδώ και πολύ καιρό με χασούρα. Αλλά, όπως εξηγεί μια αμερικανική διπλωματική διαρροή του 2006, οι ιδιοκτήτες δεν νοιάζονται. Κρατούν τους σταθμούς όρθιους «πρωτίστως για να ασκούν πολιτική και οικονομική επιρροή» – για να διασφαλίζουν με άλλα λόγια ότι θα συνεχίζουν να πλουτίζουν από την κυβέρνηση. Αυτός είναι ο λόγος που οι 11 εκατομμύρια πολίτες της χώρας έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε τόσα πολλά τηλεοπτικά κανάλια και εφημερίδες– ο Μπόμπολας και ο Ψυχάρης διαθέτουν έκαστος δικές του εφημερίδες επίσης- καθώς και ο λόγος που οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι έχουν τόσο λίγες διεξόδους για να διοχετεύσουν το προϊόν της εργασίας τους

»Η Ελλάδα τώρα βρίσκεται στον πάτο των ευρωπαϊκών χωρών αναφορικά με την κοινωνική κινητικότητα και κοντά στην κορυφή αναφορικά με την ανισότητα –ένα πρόβλημα που οι έλληνες πολιτικοί και τα μίντια έχουν αγνοήσει σχεδόν ολοκληρωτικά. Ακόμα και στο ζενίθ των δαπανών πριν την κρίση, η Αθήνα πρόσφερε ελάχιστες παροχές στους φτωχούς. Σήμερα, πάνω από το 90% των ανέργων δεν λαμβάνει καμία κρατική βοήθεια, περίπου 20% των παιδιών υπολογίζεται ότι ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και εκατομμύρια άνθρωποι στερούνται ασφάλισης και υγειονομικής περίθαλψης.«

ΥΓ: Για όλους αυτούς τους λόγους, δεν θα κατέβω στην «ξεχωριστή» πορεία της ΕΣΗΕΑ στις 26/11, αλλά στην κοινή πορεία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 27/11 και δεν με αφορά η «με κάθε κόστος» παραμονή στον απαξιωμένο κλάδο των ΜΜΕ.

Ρώμος Φιλύρας (1888 Κιάτο – 1942 Δρομοκαΐτειο)

Ο γνωστός κυρίως ως ποιητής και δημοσιογράφος Ρώμος Φιλύρας (φιλολογικό ψευδώνυμο του Ιωάννη Οικονομόπουλου) γεννήθηκε το 1888 στο Κιάτο Κορινθίας και το 1902 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στον Πειραιά, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του.  Η πρώτη εμφάνισή του στο λογοτεχνικό χώρο πραγματοποιήθηκε με ένα πεζογράφημα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Μυτιλήνης «Χαραυγή». Από το 1903 υιοθέτησε το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Ρώμος Φιλύρας για τα ποιήματα που δημοσίευε στο λογοτεχνικό περιοδικό Νουμάς. Μαθητής Γυμνασίου ακόμη, άρχισε να συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά της εποχής (ΝουμάςΔιάπλαση των ΠαίδωνΑκρόπολιςΠρόοδοςΝέα ΕλλάςΠατρίς, Ελεύθερον Βήμα, Καθημερινή, Ηγησώ, Εστία, Νέα ΕστίαΚύκλος και Ξεκίνημα κ.ά.), όπου δημοσίευσε  ποιήματα, χρονογραφήματα και παρουσιάσεις βιβλίων.  Το 1911 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Ρόδα στον αφρό.

Το 1916 διορίστηκε αρχικά αρχειοφύλακας και στη συνέχεια γραφέας στο Δικαστικό Σώμα του Στρατού. Την ίδια χρονιά εξέδωσε το πεζογράφημα Ο θεατρίνος της ζωής (1916). Έφτασε ως το βαθμό του υπολοχαγού και κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων πολέμησε στη Μακεδονία και την Ήπειρο, όπου έπαθε κρυοπαγήματα. Εκείνη την περίοδο εξέδωσε πέντε ποιητικές συλλογές: Γυρισμοί 1912-1918 (1919), Οι ερχόμενες (1920), Κλεψύδρα (1921), Πιερρότος (1922), Θυσία (1923).

Ο Ρώμος Φιλύρας ανδρώθηκε μέσα στο κλίμα των αλλεπάλληλων πολέμων που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία και ολόκληρο το κόσμο στις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Έφηβος στρατιώτης στους βαλκανικούς πολέμους, ανθυπολοχαγός την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, ζει εκ των έσω την οδύνη του πολέμου και με ευαισθησία και οξυδέρκεια διαισθάνεται και διαβλέπει την αστάθεια και τα αδιέξοδα των μελλούμενων καιρών.

Το 1924 αποτάχθηκε από το στρατό λόγω ανίατης αφροδίσιας πάθησης (σύφιλης). Το 1927 κλείστηκε εθελοντικά στο Δρομοκαΐτειο με προχωρημένη σύφιλη, ενώ έπασχε από την ασθένεια ήδη οκτώ χρόνια προτού εισαχθεί στο ίδρυμα. Τα πρώτα χρόνια μέσα στο Δρομοκαΐτειο ο νους του δεν είχε διαταραχθεί, σιγά σιγά όμως άρχισε να βυθίζεται στην παράνοια. Είκοσι τρία χρόνια έζησε με τη σύφιλη. Πέθανε στο Δρομοκαΐτειο, μεσούσης της γερμανικής κατοχής, στις 9 Σεπτεμβρίου του 1942.

Την εποχή που ο Φιλύρας εισάγεται στο Δρομοκαΐτειο, χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης στη φιλολογική Αθήνα της εποχής. Ο Βάρναλης χαρακτήριζε τον Φιλύρα «Ρεμπώ της Ελλάδος», κάτι που θα επισημάνει κι ο Μαλακάσης, συσχετίζοντας την ποίησή του με το «Μεθυσμένο καράβι» του Ρεμπώ και τα «Ασματα του Μαλντορόρ» του Λωτρεαμόν. Ο Ρώμος Φιλύρας τοποθετείται στον κύκλο των λεγόμενων νεορομαντικών Ελλήνων ποιητών του Μεσοπολέμου, ανάμεσα στους Λαπαθιώτη, Ουράνη, Καρυωτάκη, Άγρα, Κλέωνα Παράσχο, ενώ επιρροές δέχτηκε από τους παλιότερους Μαλακάση, Δροσίνη, Γρυπάρη, Πορφύρα και άλλους.

Ο Ρώμος Φιλύρας είναι ένας από τους λογοτέχνες της εποχής που νοσηλεύτηκαν κατά καιρούς στο Δρομοκαΐτειο (μεταξύ αυτών οι Γεώργιος Βιζυηνός, Άριστος Καμπάνης, Μιχαήλ Μητσάκης, Γεράσιμος Βώκος) μερικά από τα έργα των οποίων δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού τους, σε περιόδους πνευματικής διαύγειας. Η κριτικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας Λ. Τσιριμώκου μνημονεύει τη μακρόχρονη αντοχή των περισσοτέρων στα Ελληνικά Γράμματα, παρά την ψυχική τους νόσο και σχολιάζει ότι επιπόλαιοι συσχετισμοί βίου και έργου περιθωριοποίησαν επί μακρόν τον Μητσάκη στην περιοχή της «συμπαθούς γραφικότητας» ή της «ιδιάζουσας περίπτωσης», περιοχή στην οποία καθηλώθηκε επίσης επί μακρόν ο Βιζυηνός και από την οποία επείγει να εξέλθει και ο Φιλύρας.

Ο Κώστας Καρυωτάκης έγραψε για τον Φιλύρα το ποίημα με τον τίτλο Υποθήκαι [παρατίθεται προς το τέλος]. Ο σκηνοθέτης Γιάννης Αναστασάκης, που δραματοποιήσε το 2009 τον βίο του ποιητή στο ιστορικό ίδρυμα στην παράσταση Να μου στείλετε μια ρεπούμπλικα!, σχολιάζει: «Ο Καρυωτάκης τον επισκέφθηκε στο Δρομοκαΐτειο και μετά έγραψε το ποίημα. Λέγεται ότι και ο Καρυωτάκης έπασχε από σύφιλη και δεν ήθελε να έχει την ίδια κατάληξη με τον Φιλύρα, πιθανώς αυτός να ήταν και ο βασικός λόγος της αυτοκτονίας του». Το 1927 εισήχθη ο Φιλύρας στο Δρομοκαΐτειο, το 1928 αυτοκτόνησε ο Κώστας Καρυωτάκης.

Πολύ περισσότερα, 350 και πλέον, είναι τα ποιήματα που έγραψε ο Ρώμος Φιλύρας μετά τον εγκλεισμό του στο Δρομοκαΐτειο. Οσοι τον επισκέπτονταν έφευγαν με χειρόγραφά του, λυρικά και παραληρηματικά ποιήματα σκαλισμένα σε σημειωματάρια, σε κουρελόχαρτα, σε κουτιά τσιγάρων. Με τον ίδιο τρόπο δραπέτευσε το ημερολόγιό του, το οποίο δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην Καθημερινή το 1929 με τον τίτλο Η ζωή μου στο Δρομοκαΐτειον.

Με πρωτοβουλία του Αιμίλιου Χουρμούζιου, ο οποίος είχε επισκεφθεί τον ποιητή στο ψυχιατρείο, η Καθημερινή δημοσίευσε το αυτοβιογραφικό αυτό κείμενο από τις 23 έως τις 29 Ιουνίου του 1929, συνοδεύοντας τις πρώτες δύο δημοσιεύσεις με φωτογραφίες του ποιητή μέσα από το Δρομοκαΐτειο.

Ο σκηνοθέτης Γ. Αναστασάκης σημειώνει ότι ο Φιλύρας ναι μεν είναι κλεισμένος σε ένα ψυχιατρείο ανάμεσα σε ψυχασθενείς, η αγωνία του όμως είναι ότι «δεν είναι τόσο τρελός όσο θα έπρεπε. Επειδή διαθέτει μνήμη δεν είναι τόσο τρελός. Οι άλλοι εκεί μέσα δεν θυμούνται την έξω ζωή. Αυτός δεν ταυτίστηκε με τους άλλους, ήταν μια περιπλανώμενη σκιά ποιητή ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν χαθεί στον δικό τους κόσμο. Δεν ανήκει λοιπόν ούτε στους έξω ούτε στους μέσα. Πολλές φορές πέφτει σε αντιφάσεις, αν θέλει να ζήσει έξω με τους γνωστικούς, τους λογικούς ή να μείνει εκεί μέσα. Του αρέσει να λέει ότι ήταν επιλογή του το Δρομοκαΐτειο. Ενας αυτεγκλεισμός. Ισως, τελικά, έχουμε μια κλασική περίπτωση ιδρυματοποίησης».

 «Οταν συνήλθα – με μάζεψαν κάτι περαστικοί – τρικλίζοντας, τράβηξα για το ξενοδοχείον μου. Από τότε κατάλαβα ότι είχα παραισθήσεις. Και ήλθα εδώ στο Δρομοκαΐτειον με όλη τη θέλησίν μου για να γίνω καλά».

«Πουθενά αλλού το αίσθημα της ερημιάς, της απομονώσεως, δεν είνε τόσο οδυνηρά καταθλιπτικόν όσο εις το άσυλο των παραφρόνων. Ο,τι χαρακτηρίζει την τρέλλαν είνε ένας απόλυτος και αθώος εγωισμός που αιχμαλωτίζει αδιέξοδα την ψυχήν μέσα εις τον ίλιγγον των υποκειμενικών παραισθήσεών της. Καμμιά επικοινωνία με την πραγματικότητα, καμμιά επαφή με τους “άλλους”, κανένας τρόπος συνεννοήσεως μεταξύ του ενός και του άλλου τρελλού». 

«Πάντως, πριν καν μπει «μέσα»», επισημαίνει ο Γ. Αναστασάκης, «έκανε πράγματα που έδειχναν ότι δεν πάει καλά. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων υπηρέτησε στην πρώτη γραμμή ως έφεδρος ανθυπολοχαγός, έχασε και δύο δάχτυλα. Οταν τραυματίστηκε, απέστειλε ο ίδιος τηλεγράφημα στην Αθήνα ότι πέθανε. Μόλις που πρόλαβε τη δημοσίευση νεκρολογιών, δικαιολογούμενος ότι «αστειευόταν».

[…]Αύριο οι εφημερίδες θα είχαν τη νεκρολογία του. Και ω του θαύματος! Την άλλη μέρα οι εφημερίδες αφιέρωναν στήλες ολόκληρες στην Τραγικήν αυτοκτονίαν.
Οι συγγενείς και οι φίλοι του Γαλαζή πλημμύριζαν το σπίτι του σε ομάδες.
Πάει ο Γαλάζής! Δάκρυα, λύγμοί, λιποθυμίες εμπροστά στη θύρα.
Επάνω στο πάτωμα του αντρέ ο αθεόφοβος Γαλαζής είχε χαράξει από καιρό την Πεντάλφα της Αρλούμπας, που τώρα τη διασκέλιζαν χωρίς υποψία τόσοι άνθρωποι, τη στιγμή που αυτός στο νοσοκομείο γελούσε – στο χάδι των αγαθών γονιών, το πλατύ γέλιο του Χαχαμίου.

(από το πεζογράφημα αυτοβιογραφικού χαρακτήρα, «Ο θεατρίνος της ζωής» 1916).

Τα άπαντά του επιχείρησε να συγκεντρώσει και κυκλοφόρησε το 1939 ο Αιμίλιος Χουρμούζιος, ο οποίος είχε απευθύνει έκκληση σε όσους είχαν χειρόγραφα του ποιητή να του τα αποστείλουν. Μεσολάβησε όμως ο πόλεμος και η προσπάθεια έμεινε ημιτελής. Το 1974 ο ποιητής Τάσος Κόρφης εξέδωσε 70 από τα ποιήματα που είχε γράψει ο Φιλύρας κατά τη διάρκεια του δεκαπεντάχρονου εγκλεισμού του στο Δρομοκαίτειο (Ρώμος Φιλύρας. Συμβολή στη ζωή και το έργο του). Ανέκδοτα ποιήματά του εξέδωσε πολύ αργότερα ο Ναπολέων Παπαγεωργίου (Πορτραίτα και κειμήλια, 1981).

Το 2007 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη το βιβλίο Η ζωή μου εις το Δρομοκαΐτειον και άλλα αυτοβιογραφικά που περιλαμβάνει τρία αφηγηματικά κείμενα. Το O θεατρίνος της ζωής, που κυκλοφόρησε αυτοτελώς το 1916.  Το η Παράδοξη αυτοβιογραφία του ποιητού Ρώμου Φιλύρα, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εβδομαδιαία εφημερίδα Οικογένεια, το 1927. Και το H ζωή μου εις το Δρομοκαΐτειον, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες στην Καθημερινή το 1929 , δύο χρόνια μετά την εισαγωγή του ποιητή στο ίδρυμα.

Το 2013, με αφορμή τα 70 χρόνια από τον θάνατό του το 2012, κυκλοφόρησαν σε δίτομη συγκεντρωτική έκδοση, με την επιμέλεια του Χ. Λ. Καράογλου και της Αμαλίας Ξυνογαλά, τα ποιήματα των έξι εκδομένων ποιητικών συλλογών του Φιλύρα και όλα τα ποιήματα τα εγκατεσπαρμένα σε περιοδικά και εφημερίδες της εποχής του. Η έκδοση ολοκληρώνεται με ευρετήρια τίτλων και πρώτων στίχων, σημειώσεις και γλωσσάρι. Ο βιβλιογραφικός μόχθος των επιμελητών είναι τιτάνιος, δεδομένων των δυσκολιών ανεύρεσης πολλών αυτογράφων του Φιλύρα. Δεν κατάφεραν να τα εντοπίσουν όλα και το ομολογούν. Τα ευρεθέντα που δημοσιεύουν όμως υλοποιούν το αρχικό σχέδιο του Χουρμούζιου και αρκούν για την επανεκτίμηση μιας πολύ ενδιαφέρουσας αλλά ξεχασμένης λυρικής φωνής.

Μερικά αποσπάσματα από τα τρία αφηγηματικά κείμενα:

[…]

Τον ένιωθαν σύμφωνα προς την αληθοφάνεια των επιθυμιών του, των θλίψεών του, των πεισμάτων του. Τα μάτια των απλών ανθρώπων βλέπουν τα πράγματα από την πλάστική τους όψη και είναι φυγαλέα γι’ αυτά η κίνηση, και η απόχρωση τους ξεφεύγει. Κάθου γύρευε την διαφάνεια και το υπονοούμενο, τον υπαινιγμό και το κρυμμένο κίνητρο…

[…]

Γιατί του είχε κολλησει η ιδέα πως από τα σχολικά δεν ήσαν τα Μαθηματικά μάθημα, που μπορούσε να του οξύνει την αίσθηση και την κρίση; γιατί είχε την αρχή, όσο ήταν συνδεμένος με τα θρανία, να μην έχει καμμιά σχέση με τη θετικότητα και τον απτό πραγματισμό. Ήθελε να μιλεί με το Σύννεφο, να βρίσκεται κάτω απ΄τη σκιά του, να χαίρεται σ’ ό,τι είναι απόμακρο και ονειρεμένο, να βρίσκει θέλγητρο στις περιπλοκίες και στα κουβαριάσματα των σχετικοτήτων. Επάνω στον Πίνακα ο Κόσμος συλλαμβάνεται στη γραμμή του, το Σύμπαν καθορίζεται με τα σημεία και αριθμούς, ο Άνθρωπος αντικρύζει την παρατικότητα περικλεισμένη στο τελλάρο της, τα κεντίδια των λεπτομερειών της κλείνονται σε σύνολο και το Αχαλίνωτο πειθαρχείται, Κοκκίδα προς κοκκίδα βεβαιώνεται απάνω στον Πίνακα η Αρμονία και αναμέλπεται με τους αριθμούς το αλάλητο τραγούδι της Παγιότητος…
Σα σε σειρήνες έκλεινε τα’ αφτιά του ο Γαλαζής ακούοντας την καταστρωσή των εξισώσεων και τη ρεαλιστική παράταξη των λογαρίθμων. Τα Κλάσματα μόνο και οι Δεκαδικοί τον ενδιέφεραν. Γιατί αυτά είναι οι λεπτομεριασμοί της Αριθμητικής και αντιπροσωπεύουν το φραγκμέντο. Ακριβώς : το κομμάτιασμα του Ολάκερου, η κατάτμηση του Όλου τον κατακτούσε! Αλλά φαίνεται πως τον έμαγνήτιζε και η Αναβολή. Γιατί η Αναβολή θέλγει σαν Απιθανότης!

[…]

Α!! και το Κόρο!! Έδινε ιδιαίτερη σημασία στο Κόρο ο Γαλαζής. Το Κόρο είναι ο Λαός που στηρίζει την Κοινωνία επομένως και ένα Έργο και μάλιστα μια Οπερέττα!
…οι αυτοδίδακτοι καλλιτέχνες, τα μαζώματα, οι αποτυχημένοι, οι αλήτες αυτοί ήταν ταπεινοί, σεμνοί δειλοί, αυτοί είναι «φως του κόσμου». Οι κομπάρσοι είναι η βάση του θεάτρου, Δεν έχουν εγωισμό, η φωνή τους δεν ξεχωρίζει και δεν είναι δυνατόν να παραβληθεί με τις φωνές των πρωταγωνιστών και μένουν εις την αφάνεια! το Κόρο είναι το Ωμέγα της Δημιουργίας, η απόφανση του φτωχού λαού. Η φωνή τους δεν ακούεται χωριστή και φεύγουν αύριο, χάνονται πεθαίνουν και κάνεις δεν βρίσκεται να τους αναφέρει, να βεβαιώσει ότι άκουσε τη φωνή τους, ότι κάτι έκαμαν, κάτι προσέφεραν σ’ αυτόν τον κόσμο, κάτι αφήσαν πίσω τους, κάτι εψιθύρισαν φεύγοντας.
Δεν υψώνουν τη φωνή τους. Φοβάται να την υψώσει καθένας χωριστά, μήπως ξεχωρίσει η νότα της και ανταγωνισθεί τη φωνή του τενόρου και θυμώσει αυτός και αγριέψει και ζητήσει το διώξιμό τους από το θίασο.

Αποσπάσματα από το πεζογράφημα, αυτοβιογραφικού χαρακτήρα, «Ο θεατρίνος της ζωής» (1916).

[…]

Τι να πρωτοθυμηθώ απ’ τη ζωή μου; Διέρρευσε σε τρία μέρη, πιο πολύ, στο Κιάτο, στον Πειραιά και στας Αθήνας… Μοίρα περίεργη μ’ έκαμε να μην ταξιδέψω ώς τώρα παρά σε λίγα μέρη της Ελλάδος. Τόση Ευρώπη, Βαλκάνια και Ανατολή, Αίγυπτος και τόσα έθνη, εις τα οποία ταξιδεύουν χρόνια ολόκληρα τα παιδιά μου, εγώ δεν τα είδα ποτέ, γιατί δεν είχα ποτέ τα μέσα να ταξιδέψω, όχι μόνον να ταξιδέψω, αλλ’ απλώς και να ζήσω επαρκώς εδώ που είμαι και μάλιστα τα τελευταία τρία χρόνια… Λες και έγινε επίτηδες αυτό εναντίον μου από τις μητέρες μου κι απ’ όλα τα παιδιά μου μαζύ, κι ακόμα από μιαν μοχθηρή και βάρβαρη γυναίκα που με κατέστησε τον δυστυχισμένον και που μ’ έπληξε καιρίως. Και ήτο βασίλισσα της Ελλάδος αυτή η κυρία και θεωρείται ακόμη, και υπάρχουν άνθρωποι που την υποστήριξαν, επειδή επεδεικνύετο αλτρουίστρια και εμόχθη διά τον Ερυθρόν Σταυρόν και τους τραυματίας, προς απλήν βεβαίως συντήρησιν του θρόνου της.


Ο πατέρας μου ήταν πολύ αγαθός και αγνός άνθρωπος, αλλά τον εγκρίνιαζε για τις ρητορικές του κλίσεις η μητέρα μου, η Ασπασία Σαρεγιάννη, μια μεγάλη φυσιογνωμία ενάρετης και ωραίας και αρχοντικής γυναικός, η οποία είχε φορέσει το στέφανο του μαρτυρίου από οικονομικής απόψεως σ’ όλη της τη ζωή και τη ζωή των δυο παιδιών της, γιατ’ ήταν ανιδιοτελής και καλή και από θερμότητα, καλωσύνην, αλληλοβοήθειαν και αλληλεγγύην, ενέδιδε στας μηχανορραφικάς πιέσεις των συγγενισσών της και των συγγενών της, αι οποίαι όλαι, αι περισσότεραι σχεδόν, έκαμαν τη μπάζα των πλουτίζουσαι, ενώ εκείνη έμενε και έμεινε μέχρι τέλους πτωχή, μη λαβούσα ποτέ καμμίαν αμοιβήν ή ηθικήν υποστήριξιν από καμμιάν από τας δήθεν φίλας της και συγγένισσές της, από τις παραδόπιστες και ολέθριες αυτές κυρίες, για τον ήρεμον οικογενειακό μας βίο. Και δεν είνε φυσικό, δεν είνε πρέπον, θα ήταν μάλιστα αναίδεια, αυθάδεια, αντιστροφή των όρων της φύσεως και ασέβεια προς τη μνήμη της, να μη την δικαιολογήσω ειλικρινώς για όσα είδα από αυτή, που είνε και τα καλλίτερα δώρα που μου χάρισε.
Τιμή λοιπόν στο αριστοκρατικώτατο, καθάριο αίμα της και στην αγία και λατρευτή παράδοση της θείας γενεάς της, που της επέβαλε έθιμο προαιώνιο, πηγή ζωής για το μεγαλύτερο θετό ή όχι γυιό της, με την περίπαθην υπόκρουσι και πρίμα κυριαρχία της μουσικής, της αγάπης, του πόνου και του βασάνου. Σήμερα που ξυπνώ ξαφνιασμένος, μα όχι και ταραγμένος πολύ στην πραγματικότητα, ανοίγω τα μάτια μου και την αγαπώ περισσότερο. Αχ! γιατί να πεθάνη!… Ποτέ δεν το πίστεψα αυτό πραγματικώς, πως μπορεί να πεθάνη και δεν ήθελα να πεθάνη, σαν αυτό να εξηρτάτο από εμένα! Έκλαιγα στην ιδέα πως μπορούσε να πεθάνη μια μέρα και τη στιγμή εκείνη που, ανήσυχος, δεν επρόσμενα να ’δω ποτέ στη ζωή μου, την εδοκίμασα μια ’μέρα τραγικά, ύστερα από σειρά βασάνων, που της επέβαλε ο καρκίνος που την έρριξε στο κρεββάτι έπειτ’ απ’ όγκους που της ενεφάνισε κοντά στο σαγόνι, με τραγικές «μεταστάσεις» και συνέπειες λεπτομερειακές πιο πολύ για μένα, παρά για ’κείνη, από αισθητικής μάλιστα απόψεως. Είνε τραγικό, είνε απίστευτο, πως ό,τι κι αν μου λένε σήμερα, εγώ τη θεωρώ πάντα και στον αιώνα μητέρα μου πραγματική, αφού ηθικώς και ψυχικώς και στην ανατροφή και στο αίσθημα, ήταν πάντα η «μαμά» μου η ακριβή, η μάννα η παθητική, η μητέρα η καλόκαρδη, που τη θεωρούσα τσιγκούνα μόνο, ενώ δεν ήταν, αφού δεν είχεν επαρκή τα μέσα. Έτσι την εξεμεταλλεύοντο οι άλλες. Έμπαιναν κι επενέβαιναν στο σπίτι, σαν να ήταν στο δικό τους, καταχρώμεναι της καλωσύνης.

Ο άντρας της, γιατρός, παράστεκε, λένε, στη γέννα μου και μ’ έβγαλε απ’ την κοιλιά της μάννας μου, αν βγήκα απ’ αυτή, όπως μου ’λεγαν, που σήμερα ξέρω καλά, όχι επειδή μου το ’παν, μα γιατί το αισθάνθηκα, πως δε… βγήκα. Υπήρχαν βλέπετε λόγοι να κρυφτή η προέλευσίς μου. Λόγοι που θα χτυπούσαν άσχημα σ’ ένα μικρό κωμοπολικό χωριό, σε στενή περιφέρεια. Κι έτσι έφτιασαν το μύθο πως γεννήθηκ’ απ’ το νόμιμο δεσμό του νομικού και πραγματικού πατέρα μου και της νόμιμης, αλλά μη πραγματικής, δηλαδή μη φυσικής, μάννας μου. Είπαν πως γεννήθηκα στο σπίτι ενός Μαγκαφά, στο Κιάτο, και η μάννα μου, η νόμιμη κι όχι πραγματική, ήταν σκεπασμένη με μαύρο μποξά, μπαμπουλωμένη σαν γνήσια Βοναπαρτίνα Τουρκοπούλα!

[…]

Είχαν μαζευτή τέλος πάντων, στην εποχή της νειότης μου, από την Κόρινθον ώς το Ντερβένι, προ πάντων στο Κιάτο και στο Ξυλόκαστρο, όλοι οι αυτοκρατορικοί, βασιλικοί, μαρκησιακοί, πριγκηπικοί, δουκικοί, κομητικοί και μπέικοι και πασαλίδικοι, Τουρκικής κι Αλβανικής και Μαυριτανικής καταγωγής, κι αριστοκρατικοί ή αρχοντικοί γόνοι, σε αυτά τα δυο μικρά μέρη, φερτοί κι απ’ τη Βοστίτσα, το Καμάρι, τ’ Αρφαρά, την Πάτρα, τον Πύργο, τη Μεσσηνία, την Τρίπολι, τη Σπάρτη, τη Μάνη!!! κ.λ.π.
Κι ο δυνατότερης, κρυμμένης καταγωγής κι αυθεντικώτερης, ήμουν εγώ, που δεν ανέβηκ’ ακόμα σε θρόνο, διάδοχος με τα μεγαλύτερα σύγχρονα δικαιώματα σε τόσα έθνη απ’ τις δυναστείες τους, «ινκόγνιτος» αφημένος να ωριμάση σε αστική οικογένεια, να εκπαιδευθή ελληνόπρεπα κι όχι μαλθακά να βασανιστή, να υποφέρη, αντίθετα προς τους πριγκηπάκηδες τους μαμμόθρεφτους…
Τώρα ξεπέσαν τα τυπικά μεγαλεία κι οι θρόνοι, και το μεγαλείο της εργασίας και της αξίας κυβερνά δικαιότερα τον κόσμο, το γνήσιο μεγαλείο του αίματος ριχτό μέσ’ στην πάλη, όπου δε μπορεί παρά να διακριθή, αφού αίμα δυνατό είν’ αυτό, επομένως πνεύμα, ικανότης, μεγαλείο ψυχής που λάμπει κι αστράφτει όπου και να βρεθή, γιατί ο κόσμος κι η ζωή κι η βιοπάλη είν’ ίδια, όπου κι αν βρίσκεται κανείς, στα παλάτια ή στα καλύβια…
Στις «βεγκέρες» μ’ έπαιρναν συχνά οι γονείς μου μαζύ, όταν δεν ήμουν κουρασμένος ή δεν είχα να διαβάσω. Αλλά πολλές φορές, ενώ συζητούσαν οι άλλοι στη αυλή ενός σπιτιού, μετά το δείπνο, εμένα, που δεν ήμουν πολύ συζητητικός μ’ έπαιρνε ο ύπνος.


Κι όμως ήμουν καλός. Το ζάλισμα απ’ την υπεραιμία μου, μου ’φερνε την πλήξι και τη μελαγχολία. Γι’ αυτό, όταν δε μπορούσα να κοιμηθώ, μου δίναν ναρκωτικά και τότε συνέβαιναν κι οι βέβαια ενεργητικές ή μυστικές, αλλά πάντως και περίεργες ερωτικές συντηχιές κατά την ώρα του υπνοναρκωμού, του αποκαρώματος, που επί τόσα χρόνια αγνοούσα εξ ολοκλήρου. Αν είχα το κέφι ν’ αναμνησθώ τι συνέβαινε, έπρεπε να μείνω σε έκστασι ολόκληρες ώρες, από ηδυπάθεια παθολογική: Αλλά με φτάνει που βρίσκω τις εποχές, από την ηλικία των «ναρκωτικών παιδιών μου», όπως τα λέω, όταν τα ρωτάω: Τα ναρκωτικά εξηκολούθησαν σποραδικά στη ζωή μου συχνά ώς το 1921, αραιότερα από τότε ώς τώρα…
Ό,τι με φλόγιζε περισσότερο στην παιδική, την εφηβική μου ηλικία και τώρα και πάντα, ήταν η προσήλωσι στη ρυθμική και στην έμμετρη δημιουργική εργασία: Το να γράφω ποιήματα, το να ριμάρω στίχους, ήταν, είνε και θα είνε ο μοναδικός στη ζωή μου προορισμός, η μόνη μου κατεύθυνσις και φιλοδοξία. Όταν ήμουν πιο μικρός, σε στιγμές ανόητες σκέψεως, έλεγα:
― Αν δεν γίνω εντός τριών ετών μεγάλος ποιητής, θ’ αυτοκτονήσω!
Πολλοί καλοθεληταί ή κοτσομπόληδες, μοχθηροί ή αντίζηλοι, όπως θέλετε, περιγελούσαν τότε αυτή μου την κουταμάρα, αποδίδοντες εις ερωτικά ή άλλα ελατήρια τον αφορισμό μου: Πατούσαν και πατούν στην πήττα, γιατί ποτέ δεν βρέθηκα ή πιστεύω να βρεθώ στη ζωή μου σε τόσο θολή ψυχολογική κατάστασι, ώστε να αισθανθώ την ανάγκη ν’ αφαιρέσω μόνος μου τη ζωή μου, εκτός αν βρεθώ πιεσμένος από δεινότατα περιστατικά και πάλι το αγαθό της ζωής θα ’χη αιώνιο για μένα το θέλγητρό του…
Φιλίες παιδικές του σχολείου και του παιχνιδιού, της αμπάριζας και της εκδρομής, είχα πολλές.
Έξη τάξεις τελείωσα στο λεγόμενο πλήρες Δημοτικό κι έμεινα δυο χρόνια στην έκτη, γιατί απερρίφθην στις εξετάσεις που ’δωσα για το σχολαρχείο, καθυστερήσας, όπως πάντα, στα Μαθηματικά, που δεν τα μελετούσα από φυσικήν αντιπάθεια, γιατί από μικρός δεν είχα καθόλου κλίσι σ’ αυτά. Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος των αριθμών και του υπολογισμού, ούτε τότε, ούτε και τώρα, ούτε ποτέ! Και όμως είνε ένα τόσο θετικό και δημιουργικό μάθημα, που μετανοώ τώρα γιατί δεν επεδόθην σ’ αυτό όταν ήταν ακόμη καιρός.
Ο πατέρας μου, σχολάρχης, Ελληνιστής και τεχνολόγος, χαιρόταν βέβαια που επεδιδόμην περισσότερο στα Ελληνικά, αλλά εθλιβόταν συγχρόνως που παραμελούσα ένα μάθημα τόσο πρακτικό, που θα συντελούσε και στο μέλλον στην επαγγελματικήν ανάδειξίν μου.

Και όμως ήταν φυσικό μου φαίνεται να γίνω του εμμέτρου λόγου μύστης. Για να ομολογήσω όμως την αλήθεια: Το μόνο ιδανικό της ζωής μου ήταν ανέκαθεν και είνε και θα είνε η ποίησις, η ποιητική δημιουργία, το ποίημα. Το έμμετρο έργο!… Πιστεύω πως δεν αξίζει τίποτ’ άλλο στον κόσμο περισσότερο από το ποίημα, πως όλα τα άλλα είνε πρόσκαιρα, εκτός απ’ την τέχνη, το έργο της τέχνης, ποίημα, εικόνα, μουσική, γλυπτικό έργο, αρχιτεκτόνημα, διακοσμητική, κέντημα κ.λ.π. Κι όμως, ο άνθρωπος, ενόσω ζη, όσο αριστοκρατικώτερη ψυχή αν είνε, τόσο υποφέρει οικονομικώς και ψυχικώς στην εποχή του, όσο φίνος είνε, τόσο πονάει ευκολώτερα για την αποτυχία στη ζωή του… Ζήτημα ιδιοσυγκρασίας όμως εις όλα τα πράγματα κι οι συνέπειές των…

[….]

Ό,τι με εφλόγιζε στη ζωή μου, ήταν το να είμαι, αν ήμουν, αν μπορούσα να είμαι ή και να μπορούσα να γίνω, τελειοποιών ό,τι είχα μέσα μου ως «φυσικόν δώρον» στην υψηλότερα και ανωτέρα σημασία της λέξεως: «Ποιητής». Δεν εύρισκα μεγαλύτερον προορισμόν για τη ζωή ενός φωτισμένου, Διανοητικού ανθρώπου, από το να είνε, αν ήτο, δημιουργός, δηλαδή ποιητής, λυρικός υμνητής, ενθουσιώδης απολογητής της ζωής, του συναισθήματος και της συγκινήσεως, της χαράς, του πόνου, του έρωτος, του καϋμού και του θανάτου. Όλα, έλεγα μέσα μου, είν’ ένα επάγγελμα, μία επιστήμη, εμπόριο, βιομηχανία, βιοπάλη, χρήμα και ύλη: Ό,τι μένει, ό,τι μας υψώνει επάνω από τα καθημερινά, ό,τι μας δονεί, μας συγκινεί, μας ενθουσιάζει, μας ρίχνει σ’ έκστασι, μας συνεπαίρνει και μας ανεβάζει στα ύψη της αισθήσεως, είνε αυτό το ποσόν συγκεκινημένης και ευνοϊκής εις συγκίνησιν ουσίας, που έχουμε μέσα μας, δηλαδή εκείνο που λέγεται τάλαντον, επομένως η Τέχνη, ιδίως η θεία Ποίησις, ο Λόγος, που είνε «εν αρχή», όπως είπε κι ο Χριστός, η έκφρασις του συναισθήματός μας, η μετουσιωμένη σε ρυθμό και σε ήχο συγκίνησίς μας, το κρυφό μας αίσθημα ή μαράζι, η αγάπη μας, ο παλμός της ζωής μας.

[…]

Ο διπλανός μου είναι ένας άνθρωπος που ταξιδεύει. Προτού πλαγιάσουμε στο θάλαμο για να κοιμηθούμε, βγάνει από τις τσέπες του ένα σωρό παλιόχαρτα και ατελείωτα κουβάρια σπάγγους, πακετάρει μεθοδικά το κρεβάτι του, τα ρούχα, τα παπούτσια του και μας λέει αντί για καληνύχτα «καλή αντάμωση». Ταξιδεύει, πάει στη Λειψία, στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στην Αίγυπτο, Ινδίες, Μαρόκο… Επιτρέπεται ο πρώτος τυχών νοσοκομάκος με ένα σκούντημα να ξυπνάει και να ξαναφέρνει πάλι πίσω στο Δρομοκαΐτειο τον άνθρωπο που του δόθηκε με λίγα παλιόχορτα και κάτι σπάγγους να ταξιδεύει σαν το πουλί, να κάνει κάθε νύχτα κι από ένα θείο ταξίδι; Μια φορά που τον εξύπνησεν απότομα ο νοσοκόμος, του φώναξε απελπισμένα: Άσε με, για το Θεό, χάνω το τρένο!
Είναι σύστημα αυτό, είναι κούρα αυτή, να παίρνουν τη μόνη ευτυχία που απομένει στον τρελό; Τον γιατρεύουμε, μας λένε. Μπράβο! Κι όταν γίνει καλά, θα ξανακάνει ποτέ του ταξίδι με ένα κομμάτι σπάγγο; Ζήτω η τρέλα! Εγώ ο Ρώμος το φωνάζω.

Η ίδια ώρα χτυπά και για τρελούς και για γνωστικούς.


Και γιατί ξαγρυπνούν γύρω μας οι νοσοκόμοι; Μοιάζει σαν ειρωνεία, σαν το «φύλακες γρηγορείτε» των φυλακών. Γρηγορείτε μην τύχει και σας φύγει κανείς! Μην τύχει και χάσουν την παρτίδα του παιχνιδιού έξω, σ΄αυτόν τον παράλογο κόσμο. Τι λόγος! Μήπως επρόκειτο ποτέ να κερδίσουμε;……………Εδώ αγαπούμε-αλλίμονο- πιότερο τη ζωή. Γιατί τη χάνουμε και την ξαναβρίσκουμε τυχαία.

Η ώρα της πρωινής επισκέψεως των γιατρών- τι παράλογη κι ανώφελη φασαρία. Δεν καταλαβαίνω την επιμονή τους να θέλουν καλά και σώνει να μας γιατρέψουν. Να μας γιατρέψουν! Πρώτον, που δεν είναι τόσο εύκολο. Κι έπειτα, είναι απαραίτητο;……
Καλοπροαίρετοι γιατροί μου, αν επιμένετε να με γιατρέψετε από κάτι, γιατρέψτε με από τη λογική. Από τη λογική κι από τη μνήμη που μου απέμεινε, να μην ξαναθυμάμαι τον άμετρο πόθο της ζωής. Να, ελάτε σε μένα, λευκοφόροι ψυχίατροι. Σκύφτε επάνω μου: γιατί εγώ θυμάμαι. Σ΄αυτόν το θάλαμο κανείς άλλος δε θυμάται πιά εκτός από μένα!

Κάνω γκάφες τη μιά πάνω στην άλλη! Ρωτώ συνέχεια -ο αφελής- τα υπέροχα πρόσωπα της κοινωνίας των τρελών και δεν μπορώ να κρατήσω τα γέλια. Ο Θεός, ο τα πάντα επισκοπών, με βλέπει από το θρόνο του -έναν παλιοτενεκέ του πετρελαίου- και μου κάνει νεύμα να πλησιάσω.
–Άκουσε να σου πω, μου λέει αγέρωχος κι οργίλος…Πρέπει να μάθεις να φέρεσαι. Σου δίνω δυό μέρες καιρό.
-Τι πρέπει, αν επιτρέπει η παντοδυναμία σου, να κάνω σε δυό μέρες;
-Να μη μας περνάς για τρελούς!

Η ζωή μου εις το Δρομοκαΐτειον. Ο θάνατος

Ο μόνος που μας θυμάται συχνά είν’ ο θάνατος. Ακούει τη μυστική μας επίκλησι, στο αργό ατελείωτο μέτρημα των ραθύμων στιγμών της βαρυθυμίας μας, την άφωνη εκ βαθέων ευχή μας, απάνω στον ταραγμένο ύπνο μας, κι έρχεται, παρηγορητής και γοργοεπήκοος, κομίζοντας τα υπέρτατα δώρα του τα γλυκόπιοτα δυνατά βάλσαμά του, που μας χαρίζουν ό,τι δεν μπορούν να μας χαρίσουν η βερονάλη και η χλωράλη ούτε κανένα ναρκωτικό ή παυσώδυνο… την τελειωτική, την υπέρτατη κάλμα… τη γλυκειά δροσοπαροχή λύτρωσι… Πόσες φορές δεν τον ονειρεύονται στον ύπνο του και στον ξύπνο, τα πολυβασανισμένα νευρόσπαστα των ψυχώσεων, στα τραγικά φωτεινά τους διαλείμματα, πόσες φορές δεν ονειρεύονται να τους χαμογελά, σα μια θαμπή ελπίδα γλυκοχαραυγής, ανάμεσα από την αχλύ και τον ζόφο, που τους σκεπάζει τα ταραγμένα τους λογικά…
Και ξέρουν πως το γλυκό τους όνειρο, η ελπίδα κι η γλυκαπαντοχή των βασανισμένων, αργά ή γρήγορα, θα στέρξη μια φορά. Είνε κι αυτό μια παρηγοριά, η μοναχή εδώ μέσα παρηγοριά μας… Όλοι κι αν μας ξεχάσουν, αυτός θα θυμηθή…


Ο θάνατος, μεταξύ των ψυχοπαθών γενικώς είνε κάτι το συνηθισμένο! ― Σε 650 αρρώστους εναλλασσομένους κατά διετίαν και κατά μέσον όρον κατά το ήμισυ ―αρρώστους που υπόκεινται σε βίαιες κρίσεις, σε κεραυνοβόλους παροξυσμούς, σε θανάσιμες εγκεφαλικές συμφορήσεις― είνε φυσικό να υποκύπτουν στον αιφνίδιο αποδεκατισμό ή στην αργή φθορά της αρρώστειας, τουλάχιστον 100-150 το χρόνο. Τότε το μακρυνό, παρά την Αγίαν Βαρβάραν, νεκροταφείον του Δρομοκαϊτείου, που το χώμα του έχει σκεπάσει απ’ τους δικούς μας το Βιζυηνό, το Μητσάκη, και τόσους άλλους ακόμη, κι οπού είνε τόσο μικρό, ώστε κάθε δυο-τρία χρόνια να βγαίνουν οι παλαιότεροι σταυροί για να μπαίνουν οι νέοι, δέχεται τους επιταφίους ψαλμούς τού εκάστοτε παπά και του ψάλτη, και την πένθιμη και μικρή συνοδεία των νοσοκόμων. Τότε, το μικρό εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων ―που διακοσμείται τώρα με εικόνες και τοιχογραφικά ζωγραφήματα από την ζωγράφο κ. Κοντοπούλου και δι’ εξόδων της φιλοτέχνου κ. Καλλιόπης Γιαννίρη, που διαθέτει γι’ αυτό όλες τις εισπράξεις από τα καναρίνια που συντηρεί και διατρέφει εδώ, γίνεται θέατρο συνταρακτικής παραστάσεως, που και η σπαραξικάρδιος ανθρωποπάθεια του Αισχύλου ωχριά σχεδόν ενώπιον του απλού αλλά μεστού ελέους και τρόμου θεάματος… Εδώ οι κηδείες είνε σαν κρυφές και αγνοημένες από τον άλλο κόσμο. Τις ακολουθούν λίγοι ή ένα-δύο στενοί συγγενείς, και κάποτε και κανείς, όταν ο θάνατος είν’ αιφνίδιος ή βαρέθηκαν να ’ρθουν από την Αθήνα οι γνωστοί τού… αδόξου νεκρού… Εδώ, ο θάνατος φανερώνεται σε όλο το φρικτό μεγαλείο του ―σαν καγχασμός μαζύ και σαν θρήνος… Εδώ ακούμε την συνταρακτική ευφράδειαν των νεκρωσίμων ψαλμών, σαν πουλιά που τραγουδάνε στο πεύκο, και στην ψυχή μας την τέφρινη, την ελπίδα μιας ανεύρετης χαράς… «Ο πηλός μεμελάνωται· το σκεύος ερράγη· άρτι λύεται η πονηρά του βίου πανήγυρις…» Και η αυλαία πέφτει στην πρασινάδα και στην τέφρα μαζύ… Τι μένει;… Ούτε χαραμάδα.

Ποιήματα

ΣΟΝΕΤΟ

Φ. Λ.

Γλυκούλι μεσουράνημα η ζωή σου
και φθάνω αργά, μα είναι καιρός ακόμη,
στο χείλι σου αν δεν κελαηδεί μια γνώμη,
θα τρυγέψεις, θα σφίξεις την ψυχή σου.

Με χείλη διψασμένα εγώ στην κόμη
θ’ αφήσω σου φιλιά, που μιας Αβύσσου
το σύρσιμό τους πνοηστό, μαζί σου,
να γίνω ένα κι ας μη θεν οι Νόμοι!

Στη φθινοπωρινή, ξέθωρη ώρα,
άσπρων μαλλιών κι αν ήταν υποψία,
θαν τα φιλούσα πιο θερμά, με θεία

Έξαρση, κι αν ρυτίδας στη μορφή σου
τη χαρακιά τη μαγική αντικρίσω,
πιστήν αγάπη να μην πάρω πίσω.

[Δημοσιεύτηκε στο λαϊκό περιοδικό «Τα Πανελλήνια», στο τχ. 1 (26 Σεπτεμβρίου 1921), σελ. 2, με υπογραφή Ρώμος Φιλύρας και με σήμανση ημερομηνίας 19-9-21. ]

Πορτραίτο

Στο δρόμο, που το πλήθος τρέχει αδιάφορο
για κάθε ωραίο, αγάλι επερπατούσες,
έμοιαζες σα να σε ύψωνε πνοή
και τίποτα σα να μην εμισούσες.

Το βήμα σου απαλό σαν Απολύτρωση
κι η όψη σου ολόασπρη σαν κρίνο
κι έπεφτε η λάμψη της ματιάς κι εφάνταζε
το γαληνό χαμόγελό σου εκείνο!

Ένας ιερεύς κάποιας θρησκείας απόκοσμης
ή από του Βελασκέζ το θείο χρωστήρα
ζωγραφισμένος Ανδαλούσιος άρχοντας,
πρόβαινες μέσ’ την ανθρωποπλημμύρα.

Στον πολυθόρυβο το δρόμο ένα πρωί σ’ αντίκρυσα
όραμα πράο, άυλο, της αγιωσύνης
και στην ψυχή μου απόμεινες σαν είδωλο
μιας αιθερίας, ονειρευτής γαλήνης.

[έχει καταγραφεί ως δημοσιευμένο στην εφημερίδα Κορινθία του Κιάτου στις 20.3.1938. Ωστόσο, είχε πρωτοδημοσιευτεί πολλά χρόνια νωρίτερα, στο περιοδικό Τα Πανελλήνια (τχ. 4, 22.10.1921), με τον τίτλο «Στο πορτρέτο της Δος Αλίκης Θεοδωρίδη» με τον υπότιτλο «(Έργο Αλμπέρ Μιλλ)».]

 

Στο Στάλιν

Μαύρη Αρκτος, στο βράχο τού Καυκάσου,
στην Οδησσό και στη Νοβοροσίσκη,
άλλον, σήμερα, η ζήτηση, δε βρίσκει,

Μέγαν, σ’ έντονη δύναμη, του Ασου,
διαβαίνει, η Ανθρωπότης κι απεικάσου
ξανά, στα πόδια σου, ο λαμπρός, και μνήσκει,

άναυδη, μπρος, στο θρίαμβο, της χαράς Σου,
Μπόλσεβε, στο τρακάρισμα, και θνήσκει.

Τα Σύμπαντα, οι Αρκτούροι κι οι Στοιβάδες,
οι Αντάρηδες με τις Αμαδρυάδες,
οι Φαύνοι, οι Σεληνοί στα λευκά νέφη

κρούουν, των Πρίμων, το κρουστό το ντέφι
και μαζεύουν, από τα Κυβερνεία,
των περεολουκών, στρατούς, πηνία.

(30 Ιανουαρίου 1934, από τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Άπαντα τα ευρεθέντα, Τόμος Β’)

Κ. Καρυωτάκης – ΥΠΟΘΗΚΑΙ

Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς,
μπορούνε με χίλιους τρόπους.
Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής,
όταν ακούσεις ανθρώπους.

Όταν ακούσεις ποδοβολητά
λύκων, ο Θεός μαζί σου!
Ξαπλώσου χάμου με μάτια κλειστά
και κράτησε την πνοή σου.

Κράτησε κάποιον τόπο μυστικό,
στον πλατύ κόσμο μια θέση.
Όταν οι άνθρωποι θέλουν το κακό,
του δίνουν όψη ν’ αρέσει.

Του δίνουν λόγια χρυσά, που νικούν
με την πειθώ, με το ψέμα,
Όταν οι άνθρωποι διαφιλονικούν
τη σάρκα σου και το αίμα.

Όταν έχεις μια παιδική καρδιά
και δεν έχεις ένα φίλο,
Πήγαινε βάλε βέρα στα κλαδιά,
στη μπουτονιέρα σου φύλλο.

Άσε τα γύναια και το μαστροπό
Λαό σου, Ρώμε Φιλύρα*.

Σε βάραθρο πέφτοντας αγριωπό,
κράτησε σκήπτρο και λύρα.

(1927)

Αναφορά στους εξής στίχους του Φιλύρα :

Όχλε, λαέ βαρβάρων σπέρμα νόθο,
που τη βρίσκεις την κρίση και χτυπάς
στη ρίζα τον ακόρεστό μου πόθο;
Α, μαστροπέ, στην άβυσσο με πας!

(«Μοίρα άγει»)

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2007

Ο Γιώργος Kοροπούλης στον Ρώμο Φιλύρα

Επιστολή
Ι.
Φάσμα περίπλοκο, Ρώμε Φιλύρα,
σ’ αγάπησα, σε διάβασα πολύ –
μα πώς να τό ‘ξερες; ποτέ δεν πήρα
το θάρρος να σου στείλω επιστολή.
(Κι άλλωστε τι να να σου ‘γραφα; Τη φύρα
των στίχων, το κενό πίσω άπ’ τον κρότο –
τα ξόρκισες αυτά στον Πιερότο.)

ΙΙ.
Μα τώρα – τώρα ήγγικεν, που λένε,
η ώρα… Κάτι άδειο νοσταλγώ
που δεν μπορεί να λιώσει ώστε να κλαίνε
κι άλλοι… Από το κλάμα θα πνιγώ
μόνος – μες στο δωμάτιο σαν να καίνε
σκουπίδια… Κι όλο χάνω βάρος… Ή
μήπως είν’ έτσι πάντοτε η ανάρρωση;…

ΙΙΙ.
Θυμάσαι; Σαν ευκάλυπτος θροΐζει
το πρωινό – και μένεις στο κρεβάτι…
Σου βάζουν βίξ, το φάρμακο πικρίζει
μα κάτω άπ’ το σεντόνι κρυφά κάτι
διαβάζεις… Βήχεις – και σου μουρμουρίζει
κάποιος… Μαμά;… Μπαμπά;… Κανείς δεν μένει
κοντά μου, ν’ απορεί και να με ψέλνει;

IV.
Κανείς δεν θα ρωτήσει πια τι να ‘χει
τούτος και αδυνάτισε, τι θέλει…
Ανάρρωση! Απο τι; Απο ποια μάχη;
Χωρίσαν την κερήθρα από το μέλι,
μου ‘μεινε μόνο ο πόνος, η στηθάγχη –
μου ‘μεινε κάτι πoυ δεν το θυμάμαι,
μα με βαραίνει -ακούς;- και το φοβάμαι…

V.
Γι’ αυτό καi απευθύνομαι σε σένα,
που ξέρεις από βάραθρα και τρέλα:
τους έδωσες μορφή, κι ηχούσαν ξένα
τα λόγια σου σαν των παιδιών… Ναι, γέλα.
γέλα ξανά – μα παίξε με κι εμένα!
[…]

-βασισμένο στο ποίημα του W.H.Auden: Letter to Lord Byron-

(από το βιβλίο Περί των γάμων υδραργύρου και θείου εκδ. ύψιλον/βιβλία 2001)

Θερμές ευχαριστίες στην Aikaterini Tempeli, το blog της οποίας http://aikaterinitempeli.wordpress.com/ στάθηκε το έναυσμα αυτής της γνωριμίας και αναζήτησης

Γ.Μ.

Πηγές:
http://wp.me/pd0i7-83
http://wp.me/pd0i7-ji
http://www.sansimera.gr/biographies/692#ixzz3HFBBgc00
http://www.kathimerini.gr/371851/article/politismos/arxeio-politismoy/o-paralogismos-twn-logikwn-kai-o-poihths-rwmos-filyras
http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=182555
http://k-m-autobiographies.blogspot.gr/2009/04/73.html
http://www.snhell.gr/testimonies/writer.asp?id=116
http://www.poiein.gr/archives/208/index.html
http://stithaghi.blogspot.gr/2012/08/blog-post_2.html
http://poem-for-you.blogspot.gr/2007/09/27-o-k.html
http://www.24grammata.com/?p=4044
http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=548609
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=30/08/2014&id=445174
http://sarantakos.wordpress.com/2012/08/05/filyras/
https://sarantakos.wordpress.com/2013/12/08/filyras-3/
http://amaliamou.blogspot.gr/2011/05/blog-post.html
http://www.politeianet.gr/books/9789601221366-filuras-romos-university-studio-press-poiimata-deuteros-tomos-222801

ΟΛΟΙ της Χ.Κ.Τ. ΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΤΟΝ ΟΑΕΔ

Ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά; **

– Τι προβλέπει ο ΟΑΕΔ – δικαιολογητικά/διαδικασία

– Περίπτωση Alter & «Απόφασης» – πως το πήραν οι πρώτοι και όχι οι δεύτεροι

Παροχή λόγω Αφερεγγυότητας του Εργοδότη

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ  
Σκοπός του «λογαριασμού προστασίας εργαζομένων από την αφερεγγυότητα του εργοδότη» είναι η πληρωμή ανεξόφλητων, λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη, αποδοχών μέχρι  τριών (3) μηνών, που προέρχονται από σύμβαση ή σχέση εξαρτημένης εργασίας και εμπίπτει στο χρονικό διάστημα έξι (6) μηνών που προηγείται της υποβολής της αίτησης ή της δήλωσης για κήρυξη της πτώχευσης, εφόσον εκδοθεί απόφαση που κηρύσσει τον εργοδότη σε πτώχευση ή από τη δημοσίευση της προβλεπόμενης, από τη νομοθεσία ιδιωτικής ασφάλισης, υπουργικής απόφασης περί ασφαλιστικής εκκαθάρισης ή από τη δημοσίευση της απόφασης, με την οποία τίθεται σε εκκαθάριση ο εργοδότης ή διαπιστωθεί ότι η επιχείρηση έκλεισε οριστικά και ότι λόγω ανεπάρκειας του ενεργητικού δεν δικαιολογείται η έναρξη διαδικασίας πτωχεύσεως.

Ένας εργοδότης θεωρείται ότι ευρίσκεται σε κατάσταση αφερεγγυότητας όταν:
α) έχει περιέλθει σε κατάσταση παύσεως ή αναστολής των πληρωμών του και είτε κηρύσσεται σε πτώχευση με απόφαση του αρμόδιου δικαστηρίου είτε διαπιστωθεί ότι η επιχείρηση έκλεισε οριστικά και ότι λόγω ανεπάρκειας του ενεργητικού δεν συντρέχει λόγος κινήσεως της διαδικασίας πτωχεύσεως. Ως ημερομηνία επέλευσης της αφερεγγυότητας, θεωρείται η ημερομηνία υποβολής της αίτησης για την κίνηση της πτωχευτικής διαδικασίας.
β) η επιχείρηση (προβληματική) που υποβάλλεται στην ειδική εκκαθάριση των άρθρων 9 του ν.1386/1983 (ΦΕΚ 107/Α’), 46 του ν.1892/1990 (ΦΕΚ 101/Α’) και 14 του ν. 2000/1991 (ΦΕΚ 206/Α’), όπως ισχύουν,
γ) η ασφαλιστική επιχείρηση της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε με απόφαση του αρμοδίου υπουργού λόγω παράβασης διατάξεων της ασφαλιστικής νομοθεσίας και τίθεται σε ασφαλιστική εκκαθάριση (αναγκαστική) σύμφωνα με το άρθρο 12α του ν.δ. 400/1970 (ΦΕΚ 10/Α’), όπως ισχύει,
δ) η επιχείρηση του τέθηκε ύστερα από προβλεπόμενη από το νόμο διαδικασία, σε εκκαθάριση με σκοπό την ικανοποίηση των απαιτήσεων των δανειστών του και με αποτέλεσμα τη λύση των σχέσεων εργασίας με τους μισθωτούς του.
Το ύψος των παροχών αυτών δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υπερβεί τις αποδοχές 3 μηνών, όπως αυτές προβλέπονται από τις αντίστοιχες συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Στην έννοια των «αποδοχών», που δύνανται να καλυφθούν από το ταμείο Αφερεγγυότητας, εμπίπτουν πλην του (νόμιμου) μισθού του εργαζόμενου, τυχόν απλήρωτα δώρα εορτών, Πάσχα ή Χριστουγέννων και άδεια ή επίδομα αδείας, εφόσον αυτά εμπίπτουν στο κρίσιμο   χρονικό   διάστημα   που   ορίζει   ο  νόμος.   Δεν   καταβάλλεται   η αποζημίωση λόγω απόλυσης, καθόσον δεν θεωρείται αποδοχές.
Ο Ο.Α.Ε.Δ. υποκαθιστά τον εργοδότη στα αντίστοιχα δικαιώματα των εργαζομένων, ενώ για τις αποδοχές αυτές καταβάλλει τις ανάλογες εισφορές κοινωνικής ασφάλισης. Οι τυχόν ανεξόφλητες αποδοχές που καταβάλλονται στους δικαιούχους πρέπει να εμπίπτουν μέσα στο χρονικό διάστημα των τελευταίων έξι μηνών. Το εξάμηνο αυτό (αν πρόκειται για την επιχείρηση που πτώχευσε) έχει αφετηρία την ημερομηνία υποβολής της αίτησης ή δήλωσης για κήρυξη της επιχείρησης σε πτώχευση, ενώ για τις λοιπές περιπτώσεις έχει αφετηρία την ημερομηνία δημοσίευσης της Υπουργικής Απόφασης για την ανάκληση (αν πρόκειται για εκκαθάριση επιχείρησης).

ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΙ
Δικαιούχοι των παροχών λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη είναι οι εργαζόμενοι: α) επιχείρησης που κηρύχθηκε σε πτώχευση μετά από δικαστική απόφαση είτε που διαπιστώθηκε ότι η επιχείρηση έκλεισε οριστικά και ότι λόγω ανεπάρκειας του ενεργητικού δεν συντρέχει λόγος κινήσεως της διαδικασίας πτωχεύσεως, ή β) επιχείρησης που τέθηκε σε εκκαθάριση ή γ) επιχείρησης (ασφαλιστικής) της οποίας ανακαλείται η άδεια λειτουργίας, λόγω παράβασης των διατάξεων της ιδιωτικής ασφαλιστικής νομοθεσίας.

ΠΡΟΘΕΣΜΙΕΣ 
Το δικαίωμα για πληρωμή ανεξόφλητων αποδοχών στον εργαζόμενο από το “Λογαριασμό προστασίας εργαζομένων από την αφερεγγυότητα του εργοδότη” ασκείται με έγγραφη αίτηση του εργαζομένου προς την αρμόδια, Υπηρεσία του ΟΑΕΔ, το αργότερο μέσα σε ένα εξάμηνο α) από τη δημοσίευση της απόφασης για την κήρυξη του εργοδότη σε κατάσταση πτώχευσης ή β) από την ημερομηνία που η επιχείρησης τέθηκε σε εκκαθάριση ή γ) από την ημερομηνία που η επιχείρηση (ασφαλιστική) της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας, λόγω παράβασης των διατάξεων της ιδιωτικής ασφαλιστικής νομοθεσίας.
Μετά την πάροδο της εξάμηνης προθεσμίας, το δικαίωμα για τις παροχές αυτές αποσβέννυται.

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ 

1)Βεβαίωση του συνδίκου της πτώχευσης ή του Γραμματέα του πτωχευτικού δικαστηρίου στην περίπτωση που η επιχείρηση κηρύχθηκε σε πτώχευση ή βεβαίωση του οικείου εκκαθαριστή για τις λοιπές περιπτώσεις από την οποία να προκύπτει το ύψος των ανεξόφλητων αποδοχών που αναγγέλθηκαν προς επαλήθευση ή ικανοποίηση καθώς και ο χρόνος στην οποία ανάγονται αυτές.

2) Υπεύθυνη δήλωση του Ν. 1599/86 για το ύψος των ανεξόφλητων αποδοχών και την περίοδο στην οποία αναφέρονται.

3) Δικαιολογητικό από το οποίο να προκύπτει ο ΑΜ ΙΚΑ του ενδιαφερομένου.

4) ΙΒΑΝ λογ/σμού ΕΤΕ στον οποίο ο ενδιαφερόμενος πρέπει να εμφανίζεται ως πρώτος δικαιούχος.

ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ
•    Άρθρο 16 του Ν. 1836/89
•    Π.Δ. 1/1990
•    Άρθρο 44 του Ν. 2648/1998
•    Π.Δ. 151/1999
•    Π.Δ. 40/2007

Πηγή: ΟΑΕΔ

-1-

Για βεβαίωση του συνδίκου της πτώχευσης ή του Γραμματέα του πτωχευτικού δικαστηρίου

κτίριο 11, αίθουσα 108

ΚΤΙΡΙΟ 11:

ΔΙΑΤΑΓΕΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ, ΠΤΩΧΕΥΣΕΙΣ, ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ (ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΕΣ)

Ισόγειο: Ακροατήρια Μισθωτικών Διαφορών

Α΄ όροφος : Γραμματεία-Δικαστές Διαταγών Πληρωμής, Πτωχεύσεις

Β΄ όροφος : Γραμματεία Ειδικών Διαφορών, Αίθουσες Ακροατηρίων Εργατικών κλπ., Γραμματεία Πιστωτικών Τίτλων

ΚΤΙΡΙΟ 11

Γρ. Έδρας Ειδ. Διαδ.    γρ. 204  210 8841415

Πιστωτικοί Τίτλοι           γρ. 102  210 8841416

Πτωχεύσεις (Γραμ.)     γρ. 104  210 8841417

Πτωχεύσεις (Εισηγ.)    γρ. 105  210 8826669

Πηγή: ΔΣΑ & ΔΣΒ

-2-

Το Έντυπο της Υπεύθυνης δήλωσης του Ν. 1599/86 σε pdf &word (Έντυπα & ΓΓΠΣ)

Σχετικά

(περίπτωση Alter)

18/02/2014

Εγκρίθηκε από τον ΟΑΕΔ το επίδομα αφερεγγυότητας για τους δημοσιογράφους του ΑΛΤΕΡ

Με σημερινή του απόφαση το Διοικητικό συμβούλιο του ΟΑΕΔ ενέκρινε την χορήγηση επιδόματος αφερεγγυότητας για τους δημοσιογράφους του τηλεοπτικού σταθμού ΑΛΤΕΡ. …Η απόφαση αυτή ήρθε μετά τη θετική εισήγηση του προέδρου του οργανισμού κ. Αμπατζόγλου … Ο πρόεδρος του οργανισμού κ. Αμπατζόγλου έδωσε άμεσα εντολή στο υποκατάστημα του ΟΑΕΔ στο Περιστέρι να ξεκινήσουν οι διαδικασίες έτσι ώστε το αργότερο έως τα μέσα Απριλίου να έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία δείχνοντας έμπρακτα το ενδιαφέρον του αλλά την ευαισθησία που θα έπρεπε να έχουν οι δημόσιες υπηρεσίες σε παρόμοιες περιπτώσεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη φορά που χορηγείται το επίδομα αφερεγγυότητας σε δημοσιογράφους , μέλη της ένωσης συντακτών , αν και προβλέπεται από το νόμο

Τρίτη 25 Φεβρουαρίου 2014

«… ο ΟΑΕΔ με την αρ. 508/7/18-2-2014 απόφασή του δέχεται την καταβολή του επιδόματος αφερεγγυότητας σε όλους του πρώην εργαζόμενους δημοσιογράφους στον τηλεοπτικό σταθμό “ALTER”.

…Το επίδομα αφερεγγυότητας πρόκειται να καταβληθεί άμεσα στους δημοσιογράφους που έχουν ήδη προσκομίσει στον ΟΑΕΔ τα σχετικά δικαιολογητικά». (& Τυπολογίες)

7 Αυγούστου 2014

Μην ξεχνάμε το ΑΛΤΕΡ. Μια συζήτηση με τον Βασίλη Τζήμτσο

Ο Βασίλης Τζήμτσος, εργασιακός εκπρόσωπος των δημοσιογράφων του Alter και Μέλος της Επιτροπής Πιστωτών διορισμένος απ” το πτωχευτικό δικαστήριο ως εκπρόσωπος των εργαζομένων, μίλησε στη Δανάη Κισκήρα-Μπαρτσώκα και το rebuke.gr για τα προβλήματα και τον αγώνα που δίνουν ο ίδιος και οι συναδελφοί του.

O Κώστας Γιαννίκος, πρώην διευθυντικό στέλεχος του τηλεοπτικού σταθμού Alter και κάτοχος του 25% των μετοχών της εταιρείας, ο οποίος κρατούνταν προσωρινά στις φυλακές για χρέη προς το Δημόσιο που προέρχονταν από τη μη καταβολή ΦΠΑ, αποφυλακίστηκε, με απόφαση του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου.

Τo δικαστήριο (Μονομελές Εφετείο Αθηνών) αντικατέστησε τη χρηματική εγγύηση των 150.000 ευρώ που του είχε επιβληθεί, με τους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και της τακτής εμφάνισης στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής όπου διαμένει.

Η υπόθεση του Alter είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους. Τα προβλήματα ξεκίνησαν το 2011 όπου οι απλήρωτοι εργαζόμενοι του τηλεοπτικού σταθμού προέβησαν σε επίσχεση εργασίας από τις 21 Απριλίου έως τις 30 Μαΐου.

Η δεύτερη επίσχεση ξεκίνησε στις 11/11/11 με τους εργαζόμενους να κόβουν τις διαφημίσεις από το κανάλι και να εκπέμπουν δικά τους τρέιλερ και απεργιακά δελτία για περίπου 2 μήνες μέχρι που τους έκοψε η digea, στην οποία ο Γιώργος Κουρής είναι ακόμα μέτοχος. Κάπου εκεί έπεσε το μαύρο και το κανάλι δεν έχει λειτουργήσει από τότε. Οι εργαζόμενοι όμως ακόμα αγωνίζονται και ζητούν τη δικαίωση.

Κάπου ανάμεσα στο Αργοστόλι και στο λιμάνι της Κεφαλονιάς κάθισα δίπλα στο Βασίλη. Ο Βασίλης Τζήμτσος είναι εργασιακός εκπρόσωπος των δημοσιογράφων του Alter και Μέλος της Επιτροπής Πιστωτών του Alter διορισμένος από το πτωχευτικό δικαστήριο ως εκπρόσωπος των εργαζομένων και εν γένει όλων των πιστωτών του τηλεοπτικού σταθμού.

Βρισκόταν στο Alter από την πρώτη ημέρα λειτουργίας του, από το Σεπτέμβρη του 2000 ενώ παράλληλα από το 1994 ήταν στην εφημερίδα «Αυριανή» – επίσης του Γ. Κουρή. Μου μίλησε με μεγάλη προθυμία και μου εξήγησε τα προβλήματα και τις κατακτήσεις των απολυμένων εργαζόμενων του τηλεοπτικού σταθμού, από την αρχή του αγώνα τους μέχρι και σήμερα.

Η κουβέντα μας ξεκίνησε με τα χρηματικά παιχνίδια της εργοδοσίας και την αρχή των προβλημάτων.

«Το βασικό πρόβλημα στα οικονομικά του Alter, πέρα από τα δάνεια των 300.000.000 ευρώ ήταν χρέη που είχαν δημιουργηθεί, από τις λεγόμενες τριγωνικές σχέσεις. Ο Κώστας Γιαννίκος ως διευθύνων σύμβουλος αγόραζε ταινίες από την εταιρεία Modern Times η οποία συμπτωματικά είναι του ίδιου. Τα χρήματα έβγαιναν από τη μία τσέπη και έμπαιναν στην άλλη. Κύριος πιστωτής της εταιρίας φέρεται αυτή τη στιγμή να είναι η Morden Times δηλαδή ο ίδιος ο Γιαννίκος. Όλα αυτά ήταν εικονικά, το πρόβλημα  είναι ότι τα χρήματα των δανείων (300.000.000) έφυγαν από το ταμείο του Alter.  Ο Γ. Κουρής, ο οποίος είχε το 51% των μετοχών της εταιρείας είναι απίθανο να μην ήταν ενήμερος.

Βασικοί δανειστές του καναλιού ήταν ο Μιχάλης Σάλας (Πειραιώς) ο Ανδρέας Βγενόπουλος (Μαρφίν) και ο Γιάννης Κωστόπουλος (Αlpha Bank), με τον πρώτο να του αναλογεί το 70% των δανείων. Ούτε αυτή η περίπτωση είναι τυχαία αν σκεφτείς ότι ο Γιαννίκος νοίκιαζε από τον Σάλα τα ακίνητα στα οποία εγκατέστησε θέατρα του, άλλη μια τριγωνική σχέση.»

Η συζήτηση συνεχίστηκε για τον τρόπο που έφτασαν στην πτώχευση και τις προσπάθειες που κατέβαλε ο Γ. Κουρής να τα βρει με τους εργαζόμενους και να επαναλειτουργήσει το κανάλι χωρίς ουσιαστικά να δίνει τίποτα.

«Το Νοέμβριο του 2012 (ενώ τον Ιανουάριο είχε γίνει ήδη μια προσέγγιση από τη μεριά της εργοδοσίας για να επαναλειτουργήσει ο σταθμός, χωρίς καμία εγγύηση προς τους εργαζομένους ) κάποιοι συνδικαλιστές  -Οι τεχνικοί και ο διοικητικός εκπρόσωπος- ήρθαν σε συμφωνία με τον Γ. Κουρή να επιστρέψουν στη δουλειά 300 από τους 600 απολυμένους και να πάρουν κάποια χρήματα. Το ποσό που αναλογούσε στον καθένα είχε να κάνει με την αγωνιστική του δράση, όσο πιο πολύ αντιδράς τόσο περισσότερα χρήματα. Εμένα μου έδιναν 20.000 για να τα βρω με τον Κουρή. Είπα Όχι. Τότε βρήκαμε έναν δικηγόρο, ιδιώτη όχι από σωματείο, και ζητήσαμε να πληρωθούμε όλοι αλλιώς θα υποβάλλαμε αίτηση πτώχευσης. Μαζί με μένα ήρθαν άλλα 200 άτομα και την υποβάλλαμε. Όταν έφτασε το δικαστήριο το Μάρτιο του 2013, και ο Κουρής δεν είχε πληρώσει κανέναν τελικά ήρθα και κατέθεσαν υπέρ μας άλλοι 250.

Παρόλα αυτά, πέρυσι το καλοκαίρι προσπάθησε ξανά να έρθει σε συμφωνία μαζί μας, πάλι με 200 άτομα και πάλι δέχθηκαν. Τότε  κάναμε την εξής πρόταση: Να μας πληρώσει όλους, τα μισά των μισών που μας χρωστάει σε μετρητά. Δεν δέχθηκε, δεν πλήρωσε και πτώχευσε. »

Ο Βασίλης με τη βοήθεια συναδέλφων του κατάφερε μέσα από την πτώχευση να επιτύχει 2 πολύ σημαντικά επιτεύγματα για τον κλάδο των δημοσιογράφων.

«Με την πτώχευση πετύχαμε 2 πολύ σημαντικά πράγματα, 2 αποφάσεις που αποτελούν σταθμό για τους Δημοσιογράφους.

1ον Καταφέραμε με πολλές ενέργειες να εξασφαλίσουμε, από το ΕΤΑΠ ΜΜΕ, τη συντάξιμη ασφάλιση μέχρι και την ημέρα πτώχευσης του Alter, γιατί ήμασταν ασφαλισμένοι μόνο τους 6 πρώτους μήνες της επίσχεσης, ενώ εμείς κάναμε επίσχεση 2 χρόνια. Καταφέραμε λοιπόν, όποια εταιρία πτωχεύσει στα media οι εργαζόμενοι της να ασφαλίζονται μέχρι την ημέρα της πτώχευσης.

2ον Όλοι οι Δημοσιογράφοι υπαγόμαστε το ΕΤΑΠ ΜΜΕ και παίρνουμε επιδόματα μόνο από κει και όχι από τον ΟΑΕΔ. Το ΕΤΑΠ ΜΜΕ μας έδινε μόνο επίδομα ανεργίας για ένα χρόνο, ενώ οι τεχνικοί επιδοτήθηκαν δύο χρόνια από τον ΟΑΕΔ με επίδομα επίσχεσης και ανεργίας. Ψάχνοντας, βρήκα στο μισθολόγιο, ότι πληρώνουμε ένα 3,66% στο ΙΚΑ υπέρ ΟΑΕΕ. Αυτό περιλαμβάνει διάφορα επιδόματα, βλ. οικογενειακό επίδομα, ανάμεσά τους και το επίδομα Αφερεγγυότητας. Αυτό το επίδομα το δικαιούνται όλοι οι εργαζόμενοι αν πτωχεύσει η εταιρία που δουλεύουν, οι δημοσιογράφοι όμως δεν το είχαν πάρει ποτέ, αφού ο ΟΑΕΔ αποποιούταν τις ευθύνες του και τις επίρριπτε στο ΕΤΑΠ ΜΜΕ. Εμείς κερδίσαμε τρείς μηνιαίες αποδοχές, με απόφαση ΔΣ του ΟΑΕΔ το Μάρτιο του 2014 και διασφαλίσαμε ότι σε όποιο media πτωχεύσει οι εργαζόμενοι του θα πάρουν τουλάχιστον και 3 μισθούς ως επίδομα. Οι περισσότεροι από εμάς, σήμερα, ζούμε με αυτά τα χρήματα»

Η αφορμή για να μιλήσουμε ήταν η αποφυλάκιση του Κώστα Γιαννίκου, έτσι κάπου προς το τέλος της διαδρομής άρχισε να μου αναλύει την ποινική διάσταση του θέματος, που αφορά την εργοδοσία.

«Όταν άρχισαν οι διώξεις από το Δημόσιο και το ΣΔΟΕ δεν υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία. Μάρτυρας υπεράσπισης της εργοδοσίας ήταν ο Χατζηνικολάου (Συνέταιρος με του Ανδρέα Κουρή με ποσοστό 50% στο ραδιοφωνικό σταθμό Real fm και στην Εφημερίδα Real news) και διάφοροι άλλοι.

Έπρεπε να βρεθεί ένας μάρτυρας που να πει την αλήθεια, την εκδοχή των εργαζομένων και όχι μόνο την εκδοχή του Κουρή. Αυτό το έκανα εγώ και ήρθαν μαζί μου και άλλοι εργαζόμενοι. Πρότεινα να κάνουμε παράσταση πολιτικής αγωγής στη δίκη για το κακούργημα που προφυλακίσθηκαν και οι Κουρίδες και ο Γιαννίκος. Μας απέρριψαν ως πολιτική αγωγή, αλλά παρόλα αυτά πήγαμε αυθορμήτως και αυτοβούλως, χωρίς κλήση και καταθέσαμε στην ανακρίτρια  αυτά που ξέρουμε για το κακούργημα που αφορούσε τη μη καταβολή του φόρου μισθωτών υπηρεσιών.

Η εργοδοτική πλευρά και οι μάρτυρες υπεράσπισής τους, υποστήριζαν ότι δεν είχαμε λάβει χρήματα το 2011 άρα δεν υπήρχε το αδίκημα μη καταβολής φόρου μισθωτών υπηρεσιών, εμείς όμως, είχαμε πάρει χρήματα, άρα θα έπρεπε να καταβληθεί ο φόρος που μας είχαν παρακρατήσει. Εν τέλει, κατέθεσα εγώ και άλλοι 10-20 εργαζόμενοι και έτσι στηρίξαμε την υπόθεση. Η δίκη έγινε αλλά επειδή δεν είχε γίνει σωστή δικογραφία- κατά την άποψη των συνηγόρων υπεράσπισης των κατηγορουμένων- αναβλήθηκε και έχει πάει τώρα για το Δεκέμβριο.

Ο τελευταίος δικαστής έκρινε ότι πρέπει να αντικατασταθεί η προσωρινή κράτηση του Γιαννίκου  με περιοριστικούς όρους, ενώ παράλληλα ήρε και την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα που είχε επιβληθεί στον Ανδρέα Κουρή. Δεν μπορώ να καταλάβω πως διασφαλίζεται με αυτή την απόφαση η παρουσία του στη δίκη, όπως και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι προηγούμενοι δικαστές τον έκριναν προφυλακιστέο και επικίνδυνο να διαπράξει νέα αδικήματα ή να διαφύγει στο εξωτερικό και τώρα αυτός, ο ένας δικαστής, δεν το κρίνει. Μάλιστα, η Εισαγγελέας της έδρας, που διαφώνησε, αλλά ο δικαστής το ενέκρινε, πρότεινε την παραπομπή του αιτήματος στο συμβούλιο πλημμελειοδικών και όχι σε έναν μόνο δικαστή.

Την επόμενη ημέρα από τη δίκη ο Γιώργος Κουρής, με επιστολή του προς τον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά , υμνούσε τον συγκεκριμένο δικαστή. Ο Γιώργος Κουρής που έχει ανεβοκατεβάσει πολλές κυβερνήσεις… »

Με την ευκαιρία της επιστολής Γιώργου Κουρή στον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, o Βασίλης Τζήμτσος μας παραθέτει μια άλλη επιστολή προς τον Πρωθυπουργό που είχαν στείλει οι εκπρόσωποι των εργαζομένων του Alter λίγες ώρες πριν από την εκδίκαση στα δικαστήρια της υπόθεσης του Alter στις 9-10-2012.

ΥΓ Τα δεδομένα έχουν αλλάξει μετά την παραπάνω επιστολή καθώς το Άλτερ δεν υπήχθη στο άρθρο 99 και πτώχευσε με τελεσίδικη δικαστική απόφαση μετά από αίτηση πτώχευση πτώχευσης της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων του τηλεοπτικού σταθμού
Όμως η ουσία παραμένει. Το πάρτι τελείωσε; Θα πληρώσει κανείς για τα δάνεια εκατομμυρίων ευρώ που δόθηκαν; Που πήγαν τα λεφτά; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΑ ΕΦΑΓΑΝ, ΕΝΩ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΕΧΑΣΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ;
ΓΙΑΤΙ ΠΛΗΡΩΝΕΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΜΕ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ, ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΑΝΕΡΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΤΑ ΘΑΛΑΣΣΟΔΑΝΕΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ;
ΑΝ ΜΗ ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΥΡΙΕ ΣΑΜΑΡΑ…ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟ ΟΣΟΥΣ ΦΕΣΩΣΑΝ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ, ΕΒΑΛΑΝ ΛΟΥΚΕΤΑ ΚΑΙ ΑΦΗΣΑΝ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ…

(περίπτωση τεχνικών Απόφασης)

Δικαίωση μετά από 7 χρόνια για τους τεχνικούς τύπου της “Απόφασης”

20/07/2014

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με την υπ΄αρθμόν 18396/2013 Απόφαση του Τριμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, οι απολυμένοι Τεχνικοί Τύπου της εφημερίδας “ΑΠΟΦΑΣΗ” δικαιώθηκαν ως προς το ζήτημα της καταβολής των επιδομάτων του ΟΑΕΔ λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη (πτώχευση της επιχείρησης).

Σημειωτέον ότι ο ΟΑΕΔ είχε απορρίψει τις αιτήσεις των εργαζομένων για την χορήγηση του επιδόματος λόγω εκπρόθεσμης υποβολής, όμως το Δικαστήριο έκρινε ότι αυτές υποβλήθηκαν πέραν της εξάμηνης προθεσμίας για λόγους που δεν ανάγονται σε υπαιτιότητά τους και ότι δικαιούνται το επίδομα το οποίο προέρχεται από αυτοτελή λογαριασμό προστασίας των εργαζομένων από την αφερεγγυότητα του εργοδότη.

Αναμένουμε τη στάση της Διοίκησης του ΟΑΕΔ έναντι της δικαστικής απόφασης και των εργαζομένων.

Καλούμε όλες τις συνδικαλιστικές παρατάξεις του κλάδου και όχι μόνο, πρωτίστως δε την Διοίκηση της ΕΤΗΠΤΑ, να εξαντλήσουν όλα τα μέσα προκειμένου να εκτελεστεί άμεσα η απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου και να δοθεί τέλος στην μακροχρόνια ταλαιπωρία των εργαζομένων, η πλειονότητα των οποίων είναι άνεργοι!

Παραθέτουμε κατωτέρω το πλήρες κείμενο της απόφασης.

Apιθμός απόφασης 18396/2013

Γ.Α.Κ 49346/2007

TO ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΤΜΗΜΑ 24ο ΤΡΙΜΕΛΕΣ

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 14 Μαρτίου 2013, με την εξής σύνθεση: Δήμητρα Γεωργιοττούλου, Προεδρεύουσα Πρωτοδίκη Δ.Δ., λόγω κωλύματος του Προέδρου Πρωτοδικών Δ.Δ., Νικόλαος Δρόσος (εισηγητής) και Μαρία Καπουράλου Πρωτοδίκες Δ.Δ.. Γραμματέας η Φιλιτπτία Θωμοπούλου, δικαστική υπάλληλος, για να δικάσει την προσφυγή με χρονολογία καταθέσεως 28-12-2007, των:

…οι οποίοι παραστάθηκαν με τον δικηγόρο Αναστάσιο Μάνοκατά του ν.π.δ.δ. με την επωνυμία «Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού» (Ο.Α.Ε.Δ.), το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Διοικητή του και δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο, αλλά παραστάθηκε με την υποβολή της από 12-3-2013 δήλωσης του πληρεξουσίου του δικηγόρου Περικλή Αγγελίδη, βάσει του άρθρου 133 παρ. 2 Κ.Δ.Δ..

Κατά τη συζήτηση, οι διάδικοι που εμφανίσθηκαν και παραστάθηκαν, ανέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους και ζήτησαν όσα αναφέρονται στα πρακτικά.

Μετά τη συνεδρίαση το Δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη.

Η κρίση του είναι η εξής:

  1. Επειδή, με την κρινόμενη προσφυγή, για την οποία καταβλήθηκε το νόμιμο παράβολο (σχετικά τα 2643174, 499574, 232348 και 3033728 Σειράς Α’ ειδικά έντυπα), επιδιώκεται η ακύρωση της 1934/19-6-2007 απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου του Ο.Α.Ε.Δ., με την οποία απορρίφθηκε τελικώς αίτημα των προσφευγόντων για καταβολή ανεξόφλητων αποδοχών λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη τους.

  1. Επειδή, στο άρθρο 16 του Ν. 1836/1989 “Προώθηση της απασχόλησης και της επαγγελματικής κατάρτισης και άλλες διατάξεις” (Α’ 79), όπως ίσχυε κατά το κρίσιμο διάστημα, ορίζεται ότι: «1. Στον Ο.Α.Ε.Δ. συνιστάται αυτοτελής λογαριασμός με τον τίτλο “Λογαριασμός προστασίας εργαζομένωναπό την αφερεγγυότητα του εργοδότη”, με αποκλειστικό σκοπό την άμεση ικανοποίηση ανεξόφλητων απαιτήσεων εργαζομένων λογω αφερεγγυότητας του εργοδότη. 2. … 4. Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται με πρόταση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και ύστερα από γνώμη του Δ.Σ. του Ο.Α.Ε.Δ., καθορίζονται η λειτουργία και η διαχείριση του λογαριασμού της παραγράφου 1, ο τρόπος είσπραξης των εσόδων του, ο χρόνος έναρξης της ικανοποίησης των απαιτήσεων των εργαζομένων, η έκταση των ικανοποιούμενων απαιτήσεων, ο τρόπος ικανοποίησης των απαιτήσεων και των κεκτημένων δικαιωμάτων ή των δικαιωμάτων προσδοκίας των εργαζομένων και προσώπων που έχουν αποχωρήσει από την επιχείρηση την ημέρα που επήλθε η αφερεγγυότητα του εργοδότη, που προέρχονται από υφιστάμενα συστήματα επαγγελματικής ή διεπαγγελματικής επικουρικής ασφάλισης που λειτουργούν έξω από την υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια.

    5. Αφερέγγυος εργοδότης είναι: α) το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που περιέρχεται σε κατάσταση παύσεως ή αναστολής των πληρωμών του και κηρύσσεται σε πτώχευση με απόφαση του αρμόδιου δικαστηρίου. Αν η επιχείρηση αυτού του εργοδότη συνεχίζει να λειτουργεί παρά την κήρυξη σε πτώχευση, τότε ο εργοδότης δεν θεωρείται αφερέγγυος

    , β) …», Περαιτέρω, στο μεν άρθρο 1 του π.δ/τος 1/1990 “Περί προστασίας των δικαιωμάτων των εργαζομένων σε περίπτωση αφερεγγυότητας του εργοδότη τροποποιήσεως και συμπληρώσεως διατάξεων τινών νόμων” (Α’ 1), όπως ίσχυε κατά το κρίσιμο διάστημα, ορίζεται ότι: «1. Σκοπός του “λογαριασμού προστασίας εργαζομένων από την αφερεγγυότητα του εργοδότη”, είναι η πληρωμή ανεξόφλητων, λόγω αφερεγγυότητας του εργοδότη, αποδοχών μέχρι τριών (3) μηνών, που προέρχονται από σύμβαση ή σχέση εξαρτημένης εργασίας και εμπίπτουν στο χρονικό διάστημα έξι (6) μηνών, που προηγείται της υποβολής της αιτήσεως ή της δηλώσεως για κήρυξη της πτώχευσης, εφόσον εκδοθεί απόφαση που κηρύσσει τον εργοδότη σε πτώχευση, …

    2. Για την εφαρμογή του παρόντος διατάγματος, ένας εργοδότης θεωρείται ότι ευρίσκεται σε κατάσταση αφερεγγυότητας όταν: α) έχει περιέλθει σε κατάσταση παύσεως ή αναστολής των πληρωμών του

    και είτε κηρύσσεται σε πτώχευση με απόφαση του αρμόδιου δικαστηρίου είτε διαπιστωθεί ότι η επιχείρηση έκλεισε οριστικά και ότι λόγω ανεπάρκειας του ενεργητικού δεν συντρέχει λόγος κινήσεως της διαδικασίας πτωχεύσεως. Ως ημερομηνία επέλευσης της αφερεγγυότητας, θεωρείται η ημερομηνία υποβολής της αίτησης για την κίνηση της πτωχευτικής διαδικασίας….», στο δε άρθρο 5 του ίδιου π.δ/τος, όπως ίσχυε κατά το κρίσιμο διάστημα, ορίζεται ότι: «1. Η πληρωμή των ανεξόφλητων αποδοχών προς τους εργαζόμενους, που προβλέπεται από το άρθρο 1 του παρόντος, είναι ανεξάρτητη από την εκπλήρωση ή όχι της υποχρέωσης που βαρύνει τον εργοδότη για την καταβολή της εισφοράς υπέρ του Λογαριασμού. Ενεργείται από την αρμόδια με βάση την έδρα της επιχείρησης ή εκμετάλλευσης Τοπική Υπηρεσία ή, αν αυτή δεν υπάρχει, Υπηρεσία Νομού του ΟΑΕΔ, στην  οποία οι εργαζόμενοι οφείλουν να προσκομίσουν: α. Βεβαίωση του συνδίκου της πτώχευσης ή του Γραμματέα του πτωχευτικού δικαστηρίου, για την περίπτωση α’ της παραγράφου 2 του άρθρου 1 του παρόντος, ή βεβαίωση του οικείου εκκαθαριστή για τις λοιπές περιπτώσεις, από την οποία να προκύπτει το ύψος των ανεξόφλητων αποδοχών που αναγγέλθηκαν προς επαλήθευση ή ικανοποίηση καθώς και ο χρόνος στον οποίο ανάγονται αυτές, β) Υπεύθυνη Δήλωση Νόμου 1599/1986 για το ύψος των ανεξόφλητωναποδοχών, γ) Τα ασφαλιστικά τους βιβλιάρια. … 3. Η πληρωμή των ανεξόφλητων αποδοχών που καταβάλλονται στους εργαζόμενους απο τον “Λογαριασμό προστασίας εργαζόμενων από την αφερεγγυότητα του εργοδότη” σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να υπερβεί τις αποδοχές 3 μηνών, όπως προβλέπονται απο τις αντίστοιχες συλλογικές συμβάσεις εργασίας. 4. Το δικαίωμα για πληρωμή ανεξόφλητων αποδοχών στον εργαζόμενο από το “Λογαριασμό προστασίας εργαζομένων από την αφερεγγυότητα του εργοδότη” ασκείται με έγγραφη αίτηση του εργαζομένου προς την αρμόδια, σύμφωνα με την παρ. 1 του άρθρου αυτού, Υπηρεσία του ΟΑΕΔ, το αργότερο μεσα σε ένα εξάμηνο από τη δημοσίευση της απόφασης για την κήρυξη του εργοδότη σε κατάσταση πτώχευσης…».

  2. Επειδή, στην προκείμενη περίπτωση, από τα στοιχεία της δικογραφίας, προκύπτουν τα εξής: Οι προσφεύγοντες απασχολούνταν με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου στην ανώνυμη εκδοτική εταιρεία με την επωνυμία «ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΝΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» έως τις 7-8-2006, οπότε και δημοσιεύθηκε η 926/2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα Πτωχεύσεων), με την οποία η προαναφερόμενη εταιρεία κηρύχθηκε σε κατάσταση πτώχευσης. Στις 14-3-2007 υπέβαλαν στην Τοπική Υπηρεσία του Ο.Α.Ε.Δ. Ν. Κόσμου αιτήσεις για χορήγηση των προβλεπόμενων στο άρθρο 16 του ν. 1836/1989 και του κατ’ εξουσιοδότηση αυτού εκδοθέντος π.δ/τος παροχών λόγω αφερεγγυότητας της πτωχεύσασας εργοδότριας εταιρείας, καταθέτοντας προς τούτο, μεταξύ άλλων, την από 6-3-2007 βεβαίωση της προσωρινής συνδίκου της πτώχευσης Σταυρούλας Γιαννακοπούλου, από την οποία προέκυπτε, ανάμεσα σε άλλα, το ύψος των  ανεξόφλητων αποδοχών που διατηρούσαν οι προσφεύγοντες. Με τις 677, 682, 683, 681, 685 και 678/2-4-2007 αποφάσεις του Διευθυντή της προαναφερόμενης υπηρεσίας απορρίφθηκε το αίτημά τους, με την αιτιολογία ότι οι οικείες αιτήσεις τους κατατέθηκαν μετά την πάροδο της εξάμηνης προθεσμίας που θέτει η διάταξη της παρ. 4 του άρθρου 5 του π.δ/τος 1/1990. Κατά των αποφάσεων αυτών οι προσφεύγοντες άσκησαν αιτήσεις θεραπείας ενώπιον της Επιτροπής Ε.Α.Δ. αρμοδιότητας Περ/κής Δ/νσης Αττικής και Νήσων υποστηρίζοντας ότι δεν ευθύνονται για την καθυστέρηση κατάθεσης των σχετικών αιτήσεών τους. Ένσταση των προσφευγόντων ενώπιον του Διοικητικού Συμβουλίου του Ο.Α.Ε.Δ. κατά της απορριπτικής απόφασης της παραπάνω Επιτροπής δεν ευδοκίμησε. Ήδη, οι προσφεύγοντες με την κρινόμενη προσφυγή ζητούν την ακύρωση της 1934/19-6-2007 απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου του Ο.Α.Ε.Δ., προβάλλοντας εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των σχετικών διατάξεων και παράβαση της αρχής της χρηστής διοίκησης, αφού, όπως υποστηρίζουν, η κατάθεση των αιτήσεών τους – οι οποίες συνοδεύονταν με τα απαραίτητα δικαιολογητικά για την καταβολή των ανεξόφλητων αποδοχών τους -στις 14-3-2007, αντί της κατά νόμο καταληκτικής ημερομηνίας της 8ης Φεβρουαρίου 2007, δεν οφειλόταν σε υπαιτιότητά τους. Ειδικότερα, ισχυρίζονται ότι ο αρχικός διορισθείς ως προσωρινός σύνδικος της πτώχευσης Θωμάς Καναβέλης, δικηγόρος Αθηνών, ευθύς αμέσως υπέβαλε την παραίτησή του και ουδέποτε άσκησε τα καθήκοντα που του είχαν ανατεθεί. Η αντικατάσταση του ανωτέρω δικηγόρου από την Σταυρούλα Γιαννακοπούλου, δικηγόρο Αθηνών, πραγματοποιήθηκε στις 19-1-2007 δυνάμει της 51/2007απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κατ’ αποδοχή της 1750/12-9-2007 έκθεσης του Εισηγητή της πτωχεύσεως. Με βάση αυτά τα δεδομένα, ήταν αδύνατο να συγκεντρωθούν εγκαίρως τα απαιτούμενα δικαιολογητικά (λ.χ. βεβαίωση του συνδίκου της πτώχευσης ως προς το ύψος των ανεξόφλητων αποδοχών), ώστε να τηρηθεί η προβλεπόμενη από το άρθρο 5 παρ. 4 του π.δ/τος 1/1990 εξάμηνη προθεσμία, αφού οι συνταχθείσες την 20-2-2007 καταγγελίες των ατομικών συμβάσεων εργασίας επιδόθηκαν στους ίδιους την 22η και 26η Φεβρουαρίου 2007, ενώ η αρμόδια Τοπική Υπηρεσία του Ο.Α.Ε.Δ. Καισαριανής, σε σχετική (6362/11-12-2006) αίτησή τους αναφορικά με το αν έχουν καταγγελθεί μονομερώς οι συμβάσεις τους με την πτωχεύσασα επιχείρηση, με το από 27-3-2007 απαντητικό της έγγραφο γνωστοποίησε ότι δεν είναι εφικτή η παροχή των ζητηθέντων στοιχείων. Προς επίρρωση των ισχυρισμών τους αυτών προσκομίζουν, μεταξύ άλλων, την 51/2007 (δημοσιευθείσα την 19-1-2007) απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, το 6362/27-3-2007 απαντητικό έγγραφο της Τοπικής Υπηρεσίας του Ο.Α.Ε.Δ. Καισαριανής στο οποίο αναφέρεται ότι απαιτείτο να διευκρινίζεται η ακριβής ημερομηνία απόλυσης ή οικειοθελούς αποχώρησης των εργαζομένων για να παρασχεθούν τα στοιχεία που ζητήθηκαν, την από 6-3-2007 βεβαίωση της προσωρινής συνδίκου της πτώχευσης Σταυρούλας Γιαννακοπούλου, η οποία κατατέθηκε στην Τοπική Υπηρεσία Ο.Α.Ε.Δ. Ν. Κόσμου την 14-3-2007, καθώς και τις από 20-2-2007 καταγγελίες συμβάσεων εργασίας των προσφευγόντωνμετά των οικείων αποδεικτικών επίδοσής τους. Αντιθέτως, ο καθού Οργανισμός με το από 12-3-2013 υπόμνημα και την από 8-3-2013 έκθεση των απόψεών του ζητεί την απόρριψη της ένδικης προσφυγής ενόψει του ρητού και δεσμευτικού χαρακτήρα των οικείων διατάξεων, που θεσπίζουν αποσβεστική προθεσμία αναφορικά με την εκπρόθεσμη κατάθεση των οικείων αιτήσεων.
  3. Επειδή, με τα δεδομένα αυτά, ενόψει των προαναφερθέντων διατάξεων, λαμβάνοντας ειδικότερα υπόψη ότι: α) από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι οι προσφεύγοντες δεν βαρύνονται με οποιουδήποτε είδους υπαιτιότητα για τη μη εμπρόθεσμη υποβολή των αιτήσεών τους για καταβολή ανεξόφλητων αποδοχών λόγω αφερεγγυότητας της πτωχεύσασας εργοδότριάς τους και β) η εκπρόθεσμη κατάθεση των επίμαχων αιτήσεων οφειλόταν – σύμφωνα με τα προσκομιζόμενα έγγραφα στοιχεία – αποκλειστικά στην μη έγκαιρη κατάρτιση τηςαπό 6-3-2007 βεβαίωσης από την διορισθείσα την 19-1-2007 προσωρινή σύνδικο της πτώχευσης, η κατάθεση της οποίας -κατά τα οριζόμενα στις προπαρατεθείσες διατάξεις – ήταν αναγκαία για την ευδοκίμηση των υποβληθεισών αιτήσεων των προσφευγόντων, το Δικαστήριο κρίνει ότι συνέτρεξε λόγος ανώτερης βίας (αδυναμία έγκαιρης συγκέντρωσης των απαιτούμενων δικαιολογητικών εξαιτίας λόγων που δεν ανάγονταν στη σφαίρα ευθύνης των προσφευγόντων) και δεδομένου ότι από το υπάρχον αποδεικτικό υλικό δεν προκύπτει ότι οι τελευταίοι καθυστέρησαν να υποβάλλουν τις επίμαχες αιτήσεις μετά την περιέλευση σε αυτούς των απαιτούμενων δικαιολογητικών, μη νόμιμα απορρίφθηκαν οι οικείες αιτήσεις τους για καταβολή ανεξόφλητων αποδοχών λόγω αφερεγγυότητας της πτωχεύσασας εργοδότριας εταιρείας. Συνεπώς, το Διοικητικό Συμβούλιο του Ο.Α.Ε.Δ., που έκρινε αντιθέτως, εσφαλμένως εκτίμησε τα πραγματικά περιστατικά και εσφαλμένως ερμήνευσε και εφάρμοσε τις σχετικές διατάξεις, και για το λόγο τούτο πρέπει να ακυρωθεί η απόφασή του κατά παραδοχή ως βάσιμης της κρινόμενης προσφυγής.
  4. Επειδή, κατ’ ακολουθίαν αυτών, πρέπει να απορριφθεί τύποις η προσφυγή καθ’ ο μέρος αφορά στους προσφεύγοντες Μαρία Στεργιανού του Γεωργίου (3η), Παναγιώτη Αναγνώστου του Εμμανουήλ (5°) και Αικατερίνη Ευθυμίου του Γεωργίου (6η), ενώ πρέπει να γίνει δεκτή η προσφυγή καθ’ ο μέρος αφορά στους λοιπούς προσφεύγοντες και να ακυρωθεί ως προς αυτούς η προσβαλλόμενη απόφαση. Το παράβολο, που καταβλήθηκε από τους προσφεύγοντες, πρέπει, κατ’ άρθρο 277 παρ. 9 Κ.Δ.Δ., να τους αποδοθεί. Τέλος, κατ’ εκτίμηση των περιστάσεων, κρίνεται ότι πρέπει να απαλλαγεί ο καθού Οργανισμός από τα δικαστικά έξοδα των προσφευγόντων.

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Απορρίπτει τύποις την προσφυγή καθ’ ο μέρος αφορά στους προσφεύγοντες Μαρία Στεργιανού του Γεωργίου (3η), Παναγιώτη Αναγνώστου του Εμμανουήλ (5°) και Αικατερίνη Ευθυμίου του Γεωργίου (6η).

Δέχεται την προσφυγή καθ’ ο μέρος αφορά στους λοιπούς προσφεύγοντες.

Ακυρώνει την 1934/19-6-2007 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ν.π.δ.δ. με την επωνυμία «Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού» (Ο.Α.Ε.Δ.) κατά το αντίστοιχο τμήμα αυτής, που αφορά τους Αλφρέδο – Μάγδη Αλοσκόφη του Ουίλιαμ (1°), Αγγελική Σγούρου του Παναγιώτη (2η), Παναγιώτη Κουτσό του Αντωνίου (4°), Αθανασία Θεοδωροπούλου του Αντωνίου (7Π), Κλεάνθη Καρεκλά του Κωνσταντίνου (8η) και Αιμιλία Κραβτσόβα του Κωνσταντίνου (9η).

Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου στους προσφεύγοντες.

Απαλλάσσει τον καθού Οργανισμό από τη δικαστική δαπάνη.

Η διάσκεψη του Δικαστηρίου έγινε στην Αθήνα στις 28-11-2013 και η απόφαση δημοσιεύθηκε στο ακροατήριο του στον ίδιο τόπο, κατά την έκτακτη δημόσια συνεδρίαση της 12-12-2013.
Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ

ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΕΩΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Ο ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΡΟΣΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΦΙΛΙΠΠΙΑ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΥ

Εναντίον των απολυμένων της “Απόφασης” ο ΟΑΕΔ!

26/09/2014

Εναντίον των απολυμένων της “Απόφασης” στράφηκε ο …ΟΑΕΔ. Σύμφωνα με πληροφορίες ο οργανισμός υπέβαλε έφεση στις 17-9-2014, μία ημέρα πριν την λήξη της προθεσμίας, στην Απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου, που δικαίωνε Τεχνικούς Τύπου, μετά από 7 ολόκληρα χρόνια και τον υποχρέωνε να καταβάλει τα οριζόμενα από τον νόμο σχετικά με την πτώχευση της εφημερίδας “Η Απόφαση”. Εκτιμάται πως  μοναδικός σκοπός της είναι η καθυστέρηση στην εκτέλεση της απόφασης.

**

Ποιός τη ζωή μου – 1974

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη
Άλλες ερμηνείες: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

Ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά
να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;
ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά
σαν ψάρι μ’ έχουν πιάσει μες στα δίχτυα

Για κάποιον μες στον κόσμο είν’ αργά
ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυνηγά;

Ποιός τη ζωή μου, ποιός παραφυλά
στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει;
πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά
που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;

Ομιλία Νετανιάχου στη ΓΣ του ΟΗΕ: Εξίσωσε τη Χαμάς με την ISIS για να δικαιολογήσει τον πόλεμο εναντίον των Παλαιστινίων

netanyahu_warcriminalstickerΚατά την ομιλία του στη ΓΣ του ΟΗΕ τη Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου εξίσωσε τη Χαμάς με την ISIS (το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε/ ΙΚΙΛ) παρουσιάζοντας τον πόλεμο εναντίον των Παλαιστινίων ως πόλεμο εναντίον της Χαμάς και ως τμήμα του πολέμου των δυτικών χωρών εναντίον του πολεμικού Ισλάμ, που «όπου κι αν κοιτάξουμε προελαύνει» και θέτει «τις ελπίδες του πλανήτη για ειρήνη σε κίνδυνο». Επιπλέον, κατηγόρησε το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ για στηρίξη των τρομοκρατών και «αντισημιτισμό» και μίλησε για νέες συμμαχίες του Ισραήλ με κράτη του Αραβικού Κόσμου. Αναλυτικά: Continue reading

Αποκαλυπτική συνέντευξη της υπ. Δικαιοσύνης του Ισραήλ, Τζίπι Λίβνι

Απίστευτο κι όμως αληθινό... Η υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ καταστρέφει ιδιοχείρως, πανό αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης στις 3 Σεπτεμβρίου 2014

Απίστευτο κι όμως αληθινό… Η υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ καταστρέφει ιδιοχείρως, πανό αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης στις 3 Σεπτεμβρίου 2014. Πηγή φωτογραφίας : Visinokipos & Mondoweiss.

Η 56χρονη υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ Τζίπι Λίβνι, πρώην πράκτορας της Μοσάντ και δικηγόρος, που ήταν μέχρι πριν από πέντε χρόνια επικεφαλής του τότε ισχυρού κόμματος Καντίμα και σήμερα είναι επικεφαλής του μικρότερου συνασπισμού κομμάτων Hatnua ξεδίπλωσε σε μια συνέντευξη-ποταμό στην εφημερίδα “Times of Israel” στις 23 Σεπτεμβρίου τις απόψεις της εφ’ όλης της ύλης. Η Λίβνι εμφανίζεται εναντίον της εποικιστικής δραστηριότητας, επειδή βλάπτει την ασφάλεια του Ισραήλ, διαχωρίζει μεν το Παλαιστινιακό από το ΙΚΙΛ/ISIL αλλά θεωρεί τη Χαμάς εχθρό και οραματίζεται συνεργασίες με τις μετριοπαθείς αραβικές ηγεσίες εναντίον των κοινών εχθρών τους και δηλώνει ότι πάντοτε ήταν ξεκάθαρο πως οποιαδήποτε συμφωνία για παλαιστινιακό κράτος δεν θα περιλάμβανε πλήρη και ολοκληρωτική κυριαρχία, καθώς  και ότι θέλει το Ισραήλ να παραμείνει Σιωνιστικό, Εβραϊκό και δημοκρατικό. Αναλυτικά: Continue reading

Why a sporting BDS on Israel is long overdue – a compilation of sources

There can be no normal sport

in an abnormal society”.

 

Hamilton, New Zealand 1981. Struggle against the South African Apartheid.

Hamilton, New Zealand 1981. Struggle against the South African Apartheid.

 

Racism and apartheid in Israel’s sports:

The case of Beitar Jerusalem and Bnei Sakhnin, Anti-Arab league, Survey

Israeli politics and Sports:

Patriot games, Maccabi and Sayeret Matkal share the same spirit, Ranking the “sports ambassadors” of Israel

Palestinian  football  in the Occupied Territories:

Palestine national football team, Restrictions of movement, Arrests and killings, Women’s Football team, Joint hotline and sleeping quarters, FIFA’s Task Force Israel-Palestine

Sport boycott movement of South Africa apartheid

 

Racism and apartheid in Israel’s sports:

The case of Beitar Jerusalem and Bnei Sakhnin

Beitar football club was founded in 1936 by a nationalist youth movement affiliated with what is now the Likud party of Prime Minister Benjamin Netanyahu. It is the only leading soccer team in the country never to have signed an Arab player since its founding until 2013, because of fan pressure. Arab players have starred on other premier league clubs and on Israel’s national squad. The club’s owner is Arkadi Gaydamak, the controversial Russian-born billionaire with political ambitions. He also gives money to keep Bnei Sakhnin afloat.

Bnei Sakhnin was formed in 1996 and is the team of the “20”: Israel’s Arab Muslims that make up 20 per cent of the population. The small, 25,000-strong town of Sakhnin lies in the northern Galilee region where the Arab population is centered. Unemployment and poverty are worse here than in the rest of the country – a product, many Arab Israelis say, of a latent anti-Muslim racism. For many Israeli Arabs, Bnei Sakhnin is one of the only symbols of Arab Israeli identity. Sakhnin fans see themselves as marginalized outsiders disliked by their fellow countrymen, not to mention their Arab neighbors who view them with suspicion for not going into “noble exile”.

Beitar fans see themselves as the true sons of Israel, and consider Israel’s “20” an aberration, as fifth columnists. Israel’s Arabs, after all, are the most visible example of the oft-quoted demographic time-bomb. The 20 will soon be the 22; the sector is growing at a faster rate than Israel’s Jewish population.

“The rivalry is clearly based on the Arab-Israeli conflict,” explains Jeremy Last, sports editor for the Jerusalem Post. “Beitar is a club whose fans have always had strong links to right-wing political groups and who have a deep distrust, and in some cases hatred, of the Arabs. Sakhnin is the one Arab club which has had success in recent years, and their prominence in Israeli football has fuelled the rivalry.”

One man intimately acquainted with the rivalry is Abbas Suan. Suan was Sakhnin’s talisman and captain until 2006, and led the team to victory through its most successful period. He came to worldwide prominence after scoring the late, late equalising goal against Ireland in the qualifiers for the 2006 World Cup. The goal briefly kept alive Israel’s chances, transforming him overnight to a hero for the whole country. It even got him a nomination as a Time “Man of the Year”. He came to earth with a bump a week later when Sakhnin travelled to Beitar for the next league match. The fans unfurled a banner that proclaimed “Suan, you are not one of us” before singing that they “hoped he would die of cancer soon”. After one derby, he was attacked.

Oddly, Suan almost signed for Beitar in 2006. The club’s owner, Arkadi Gaydamak, sounded out Suan about a move to the Teddy. When the fans heard of this treachery, there were demonstrations and riots. Unsurprisingly, the move fell through and he went to Maccabi Haifa instead.

On 2008 writer James Montague, who spent three years studying Middle East Soccer, writes:

“Beitar Jerusalem … more than any other club in Israel, they possess a large hard core of violent, Arab-hating, right-wing supporters. They are Israel’s most populist club, have strong links to the Likud party and can count the likes of Ariel Sharon, Ehud Olmert and Binyamin Netanyahu as staunch fans. It is said that any politician who can win over Beitar’s notorious fans can win a million votes – quite a prize in a country of only seven million”.

On January 26, 2013, at a Premier League game, Beitar Jerusalem supporters held a banner reading “Beitar will always remain pure” protesting against its owner’s intention Russian-born Russian-Israeli oligarch billionaire Arkady Gaydamak to have two Muslim Chechen players join, Zaur Sadayev and Dzhabrail Kadiyev, from Russian premier league club Terek Grozny, later in the week. A Muslim player, Nigerian defender Ibrahim Nadalla, was on the team briefly in 2005 but left after experiencing consistent hostility from its supporters. Some critics say these actions evoke the banning of Jews from German sports clubs by the Nazis.

The signing of the two Chechen players triggered an outburst of violent protest from the club’s hard-core followers. A group of fans later jeered the Muslim newcomers at a team practice, and on other occasion, arsonists torched the Beitar offices. In March 2012, a crowd of Beitar fans emerging from a game surged through a mall near the stadium, chanting “Death to Arabs!” and beating Arab employees.

On the game in February 2013, when Muslim Dzhabrail Kadiev, would take the field for the first time inside the stadium, the Beitar management had put up a large banner that said: “Violence and racism? Not on our field.” With 10 minutes left to play, Dzhabrail Kadiev, took the field for the first time for Beitar Jerusalem. A chorus of catcalls went up from the stands, quickly drowned out by a welcoming ovation, yet every kick of the ball by the newly signed player was met with jeers and whistles.

“We’re a nationalist club,” said Lior Cohen, a student who wore Beitar’s colors of yellow and black. “Arab Muslims have been trying to kill us for a hundred years, and we’ve gone through plenty of terror attacks. When I cheer my team I don’t want to see someone who represents the other side. Next year they’ll bring an Arab.” “Beitar Jerusalem,” Cohen added, “is not just soccer. We have our ideology and we fight for our principles.” Mai Mitrani, 15, had a similar view. “Beitar has its own special character,” she said. “It represents our identity, which is solely Jewish.”

“Imagine, just imagine what would have happened if (soccer) clubs in England and Germany had announced that a Jew cannot join their teams. We, the Jewish people, who should lead the fight against racism and fascism; we, who will bear the scars of these phenomena on our bodies for generations to come, cannot and must not stay silent in the face of these calls,” Israeli Knesset speaker and a senior ruling Likud member, Reuven Rivlin said on Sunday during an event marking international Holocaust Day in Tel Aviv.

Itzik Kornfein, Beitar’s general manager told Israel Radio that he had been battling fan racism for years, and that these events “have broader implications for Israeli society, and for the way we look to the outside world.” Eli Abarbanel, a deputy state prosecutor and a Beitar fan, said in a separate radio interview that many cases of racist speech he had encountered in his work showed that racism was “unfortunately a broad phenomenon in the Israeli public” and that “soccer is the symptom.” There are raising concerns that the diehard Beitar fans, with their trademark racist taunts and anti-Arab chants, reflect attitudes more prevalent than commonly acknowledged about racism in Israeli society.

From 1976 to 1986 Beitar Jerusalem’s fans had shown “wanton racism”. The Israel Football Association (IFA) said it would take disciplinary action against the club. In a ruling against the team in 2012, an IFA court said that Beitar Jerusalem “had not made an honest effort to combat fans’ racist chants”. There have been calls on the IFA to take firm action against the club. In 2013 Beitar Jerusalem was in fourth place in the Premier League, a position that could earn it a place in European club play next season.

Bnei Yehuda, the Beitar of Tel Aviv

Bnei Yehuda is the Beitar of Tel Aviv: their supporters are largely of Mizrahi (Middle Eastern) descent, vote Likud and are avowedly nationalistic. They have grasped a nettle that Beitar fans refuse to. “We didn’t have any Arabs play for us until four years ago [2004], and the one we signed wasn’t very good,” explains Avi, a member of Bnei Yehuda’s Parliament fan group. “As long as he’s good, we don’t care now. Beitar hate the Arabs, but we are a little more realistic. After all, if someone comes and f***s me in the a***, it hurts, sure. But the second time he does it, it doesn’t hurt so much. We’ve had an Arab [Muslim] player once, next time it’ll hurt a little bit less.”

Anti-Arab league

Every week, 50 observers from New Israel Fund, an über-liberal institution for promoting democratic values, go to the premier league grounds and file reports on racist chanting. All those chants are calculated by a complicated mathematical equation based on the severity of the events, their length and the number of fans taking part; they end up negative points published in a league table.

Anti-Arab chants are the most common. In the stands of Teddy Stadium in Jerusalem the fans of Beitar, can be heard singing songs about the prophet Mohamed that can’t be quoted without the risk of causing another international crisis, and songs championing Yigal Amir, murderer of dovish Israeli Prime Minister Yitzhak Rabin.

The Beitar fans are the most politicised and follow the team in relatively big numbers, but almost every ground is subjected to fans glorifying Dr Baruch Goldstein (a Jewish terrorist who massacred 29 Palestinians in Hebron), monkey chants at black players and the cries of “terrorist” towards Israeli-Arab players, even if they are part of Israel’s national team.

Only one team’s fans avoid the nationalistic chants. Hapoel Tel Aviv was formed by the main trade union body and their fans still boast a socialist image (although the team is owned by a Russia-born oligarch). Instead, their preferred field is the Holocaust and pet hates are Maccabi Tel Aviv and Beitar fans. “May a Holocaust come upon Maccabi” is their song of choice. Meanwhile, Maccabi Tel Aviv’s shambolic performance in a Europa League tie against Stoke in 2012 was accompanied by their fans’ anti-Arab chants, including “may your village burn” and “let the Israeli army win”.

The racism index is regarded as no more than a pathetic joke by racists and many liberals alike. It’s not clear what constitutes racism and chants such as “make us coffee” towards Sakhnin fans, or songs about unemployment directed at fans from poor regions, are also taken into account as well as any attempt at wit or harmless hostility. For the ultràs, making the top of the index is a badge of honor – every week fans’ websites call for greater effort. Others are raising topics that can only be found in Israel, such as justifying anti-Arab racism by claiming it is a response to Arab fans chanting Allahu akbar (God is great).

Survey

“Israeli fans – Who is really the country’s team? [21/03/2012]

The study was conducted by Dr. Avichai Shuv-Ami, head of marketing and publicity at the Business School of the College of Management on the basis of a survey featured 1,350 fans. Maximum margin of error is 2.7 percent.

Who is the country’s team? The first groups is Maccabi Haifa (28 percent) of football fans dream of green because of outgoing state champions in recent years, which is a symbol of excellence in the sport. The second group is the most popular Maccabi Tel Aviv (23 per cent), followed by face Beitar Jerusalem (19 percent) and Hapoel Tel Aviv (19 per cent).

 

Israeli politics and Sports:

Patriot games

In 2012, with general elections expected next year, there had been a deluge of law proposals by Knesset members designed to limit the freedom and integrity of the Supreme Court, press, human rights organizations and top non-Jewish footballers. Knesset member Michael Ben Ari of the right-wing National Union Party proposed that all members of the Israeli national team will have to sing the national anthem HaTikva and sign a declaration of loyalty to the state, its symbols, and its Jewish and democratic values. “This proposal was born in response to the large numbers of talented players from minorities and those who don’t recognize Israel as a Jewish state but take part in international competition and represent Israel,” he said. “It is unacceptable that such players won’t sing the national anthem.”

A storm broke immediately. “It is a populist proposal,” said a spokesman for the Israeli football association. “It is not the duty of the Knesset to pass laws regarding football – that is the role of UEFA and FIFA.” Leading Israeli Arab players joined in the criticism. “It is an unnecessary proposal,” said Celtic midfielder Beram Kayal. Marwan Kabha, of Maccabi Petah Tikva and the Under-21 national team said: “Arab players give their all to the national team and score crucial goals. They play their hearts out just like the Jewish players.” Another Arab player in the domestic league commented anonymously in a website interview: “Arab and Muslim players will not sing this anthem until it changes and mentions our values. If necessary we will not play for the national team.”

For all its faults and weaknesses, Israeli football is still meritocratic. Talented players can progress to the best teams and the national side irrespective of their backgrounds. Since Rifaat Turk, an Arab from Jaffa, led the way and played for Israel in the 1976 Olympics, non-Jewish players have been a constant presence in the national squad.

Muslims and Christian Arab players have been joined by other players from various communities and sects, including Druze, Circassians and Bedouin, as well as immigrants from countries including Argentina and Nigeria. At a recent youth international against Belarus, Israel had seven Arab players. Maccabi Haifa, the leading Israeli club over the last 30 years, has often fielded more Arab and foreign players than Jewish Israelis. In many cases, scouts from the Israeli football association have unearthed Arab players in small lower league teams and launched their careers.

The issue reflects the complexities of Israeli society. Wiyam Amashe, Maccabi Haifa’s leading goal scorer, is a Druze from the Golan Heights, which previously belonged to Syria. The Druze population there is still loyal to Syria. Amashe refuses to take an Israeli passport and so cannot play for the national team. In contrast, his team-mate Sari Falah, a Druze from Galilee, is a soldier in the Israeli army.

Ben Ari received the publicity he was looking for and has been widely supported by website commenters. Even if his proposal does not pass this time, the ground has been laid for another try later. But Israel needs its top non-Jewish players as one of the last shreds of normality. In 2013, when Beitar funs rioted against the joining of Muslim players in the team, Netanyahu said at the weekly meeting of his cabinet, hours before the game: “The last thing we want, and which we absolutely reject, is violence, racism and boycotts. They must be uprooted from the public sphere, and, of course, from the world of sports.”

 

Maccabi and Sayeret Matkal share the same spirit  

When Maccabi Tel Aviv returned to Israel after winning the Euro league championship in May 2014, Prime Minister Binyamin Netanyahu hosted an evening for the members at the Defense Ministry in Tel Aviv.

When Maccabi Tel Aviv Chairman Shimon Mizrahi took the stand he said: “I think that in what you said there are also things relevant to policy, i.e. the power of patience and tolerance, persistence, dedication and team spirit, which is the fighting spirit in units that you are familiar with and, to our sorrow, your late brother as well [He is referring to the elite Israeli army commando unit Sayeret Matkal]. Like you said, we don’t have here stars like we once had. We have David and Guy’s team, and the assistant coaches and the trainers and also Alon Stein, who forged a small fighting unit. They express the spirit of the team. I recall what the late President Chaim Herzog said, that Maccabi is the State of Israel’s best ambassador. We try to do this and will continue to do so and you will continue to lead us for many years to come,” said Mizrahi.

When the then coach of Maccabi Tel Aviv David Blatt spoke, he said, among other that “Part of our mission at Maccabi is to represent the nation”. Perhaps this is exactly what he was doing in the first days of August 2014, when, asked about the Israeli offensive in the Gaza Strip he replied “I absolutely support it”. Surprisingly enough the same person when asked back in 2013 about politics, he replied “Politics? No.” But then added that he had represented Israel as an individual and as a personality through high coaching positions in Russia, Turkey, Greece and Italy and he could see himself working in some capacity in the diplomatic field.

Furthermore, it should be noted that both Macabi Tel Aviv and Macabi Haifa are affiliated with the Jewish Agency and the United Israel Appeal through their “social work” partners, E4E, Appleseeds and Jewish Federation of Greater MetroWest New Jersey, respectively. As stated in United Israel Appeal’s website, “it has been at the forefront of Israel’s growth and progress. Its history has been inextricably intertwined with that of the State of Israel and the Zionist movement”.

In 2014 Maccabi Haifa will be hosted by four NBA teams for a North American tour from 15 to 22 October. During the NBA preseason tour, Maccabi Haifa will hold charity basketball clinics for children in each city through it’s charity program, “Haifa Hoops for Kids”, a joint initiative with the Jewish Federation of Greater MetroWest New Jersey.

During the British Mandate period, the Israeli Football Association representative team competed under the title of Eretz Israel/Palestine, operating as a virtually all-Jewish combination. During this period Jewish teams took international tours in order to promote both football in Mandatory Palestine and the Zionist cause. Such tours include Maccabi Haifa tour of the USA in 1927, Maccabi Eretz Israel tour of Australia in 1939 and Hapoel Tel Aviv tour of the USA in 1947. In return, many internationally famed clubs visited Mandatory Palestine and played Jewish and British clubs.

3 22 January 1938  Greece L 1–3 Tel AvivMandatory Palestine 1938 World Cup Qualifier
4 20 February 1938  Greece L 0–1 AthensGreece 1938 World Cup Qualifier

 

Ranking the “sports ambassadors” of Israel

 

Israel 78th in FIFA Ranking position Last Updated 08 May 2014

Israel 68th in FIFA/Coca-Cola World Ranking Updated 14 August 2014

 

 Maccabi Electra Tel Aviv BC

European competitions

Euroleague Winners (6): 197719812001200420052014

Worldwide competitions

Intercontinental Cup Winners (1): 1980

 

Maccabi Haifa FC

European competitions

UEFA Europa League Group stage (2): 2011–122013-14

UEFA Champions League Group stage (2): 2002–032009–10

UEFA Cup Round of 16 (1): 2006–07

UEFA Cup Winners Cup Quarter Finalists (1): 1998–99 Round of 16 (1): 1993–94

UEFA Intertoto Cup Winners (1): 1985

 

Maccabi Tel Aviv FC 96th UEFA ranking  2014  in

 

Rugby – Israel ranked 46th as of 23 April 2014 IRB World Rankings.

Israeli National Ice Hockey Team 39th as of 2013 by the International Ice Hockey Federation.

(Sources: one, wsc, wiki, alarabiyawp, thejc, wsc2, motaded, wsc3, mundodeportivo, haaretz, maccabi-tlv, uja, jewishpress)

 

Palestinian football in the Occupied Territories

Palestine national football team

The Palestine national football team represents the country in international football. A football federation in Mandatory Palestine was founded in 1928. However, a team for a future Arab state to be called Palestine was first recognized by FIFA in 1998, after the creation of the Palestinian National Authority. Following their recognition by FIFA, the team played no official fixtures in the Palestinian territories due to Israeli security concerns until a match on 26 October 2008 against Jordan in the newly renovated Faisal Al-Husseini International Stadium in Al-Ram north of Jerusalem, which finished in a 1–1 draw. Palestine has not yet qualified for the World Cup, but did qualify for the Asian Cup in May 2014. The team reached an all-time high position of 94th in the FIFA ranking in June 2014 after winning the 2014 AFC Challenge Cup. The previous high the team reached on FIFA ranking was in April 2006 when they were ranked at 115th place. In recognition of their efforts the Palestinian Football Federation was awarded FIFA’s inaugural Development Award.

 

Restrictions of movement

Because of travel restrictions placed by Israel upon people in the West Bank and Gaza Strip and the difficulty in obtaining an exit visa from Israel, many players in the team are drawn from the Palestinian diaspora, from as far away as Chile and the USA. Because of Israeli security restrictions, members of the Palestinian national team are often unable to travel between the West Bank and Gaza for matches. Foreign players and officials have also encountered problems in entering the separate Palestinian territories.

In 2006 (the last match of 2007 AFC Asian Cup qualification group stage is scheduled), all players based inside the West Bank and Gaza Strip were denied exit visas. The AFC cancelled the match since both teams had been eliminated from the competition by virtue of their previous results against China and Iraq. A filmGoal Dreams, was made about the team attempting to overcome obstacles in the qualification for the 2006 World Cup, who were also featured on the BBC documentary series Frontline Football.

In 2007, the second leg of a crucial 2010 World Cup qualifier between Palestine and Singapore was not played because Israel denied exit permits to 18 players and officials from Gaza and they failed to field a full team. The AFC and FIFA decided not to reschedule the match despite protests from the PFA, and Singapore was awarded a 3–0 win in a walkover match.

In May 2008, the team was not allowed to travel to the 2008 AFC Challenge Cup.

After a 2011 World Cup qualifier against Thailand, two starters, Mohammed Samara and Majed Abusidu, were refused entry to the West Bank and therefore could not travel back with the team from Thailand.

 

Arrests and killings

In 2008-2009, during the Operation Cast Lead (27 December 2008 – 18 January 2009) Tariq al Quto was killed by the IDF and three Palestinian footballers Ayman Alikurd, Shadi Shbakhe and Wajeh Moshtahe were among the Palestinian casualties. Striker Ziyad Al-Kord was banned from traveling and had his house destroyed.

In July 2009, Mahmoud Sarsak was administratively detained by Israel as an alleged member of Islamic Jihad. Following a hunger strike and international pressure he was released in July 2012.

In 2012, Olympic Team goalkeeper Omar Abu Rois, 23, was arrested by Israeli security forces. Ahmad Khalil Ali Abu El-Asal, a player for the Aqabat Jaber Palestinian refugee camp soccer team, was detained the day after.

Palestine Football Association (PFA) president Jibril Rajoub, a former Palestinian security chief, in a letter to world soccer body FIFA president Sepp Blatter copied to Asian Football Confederation (AFC) president Zhang Jilong and International Olympic Committee (IOC) president Jacque Rogue, said Mr. Abu Rois was arrested on February 20 and Mr. El-Asal on February 21 in what he described as “another Israeli transgression against Palestinian players.” Mr. Rajoub said the two players had been “abducted” by Israeli occupation authorities. The Palestinian soccer boss asked Mr. Blatter to intervene on behalf of the two players, charging that it “was in total disregard of all agreements signed by the Israeli side and in direct violation to the simplest right of our players.” In an emailed response, FIFA official Guy-Phillipe Mathieu said FIFA would take “adequate steps.”

In April of 2014 Samah Fares Muhamed Marava was arrested after returning with his team from training in Qatar. The Shin Bet accused Marava of exploiting his status as a Palestinian football player to act as a courier for Hamas.

In the summer of 2014, during the recent Israeli war on Gaza, Ahed Zaqqut, a 49-year old Palestinian soccer legend, who once played a French team captained by European football governing body UEFA president Michel Platini, died when his home in Gaza was bombarded. Days after, soccer players Ahmed Mohammed al Qatar and Udai Jaber’s were shot dead by Israeli forces in the West Bank during a protest against the war in Gaza.

 

Women’s Football team

In 1994 some athletes set up a female football team for the first time in Palestinian history in the city of Jericho. The sport movement had started to come back to life in 1994, supported by the Palestinian National Authority but the idea did not receive adequate attention or support because it was novel and froze. In 1996 there are reports for the first football team for women in Gaza. Palestinian journalist Nelly Ismail Yassin Almasry, the daughter of Ismail Almasry, the Football Coach of the National Football Team in Gaza and a sport journalist joined the team in 1996 when she was a student.

She said back in 2009 : “Football is considered by many in Gaza as an unusual field for women, but strangely enough, most of the members of the Gaza women’s soccer team came from conservative Palestinian families, the majority of the members lived in the refugee camps, but still they have proved that they are able to commit themselves to this sport in a way that changed the society’s perception of women football players, and accept the idea to a point that the players started to receive support from the International Federation and the Arab federation, besides the FIFA and other unions.”

The Arab and International Federation of Football encouraged activating the Arab women’s football teams by allocating 10% of its financial support to the union to support the Palestinian women’s football teams.

The Palestinian union adopted the idea of forming a female soccer team and this decision was formally adopted by the International Football Federation. The nucleus of the team started forming at Bethlehem. At the same time another team was forming in the Directorate of Youth and Sports, the two teams were merged into one sponsored team, supervised and trained by Bethlehem University. In 2003 was established the first Palestinian all womens football team. The Gaza women’s soccer team faced many obstacles: limited resources, absence of properly built stadiums, absence of security and the continuous closures of checkpoints by the Israeli occupation forces thus hindering them from practicing or travelling to play against other teams, even though the team wanted badly to represent Palestine on an international, level they were deprived of this dream as they were of many other dreams.

The Palestinian women’s football team participated for the first time ever in a tournament held in Jordan 2004 along with 10 other Arab womens teams. The Palestinian team was formed from a number of players from the teams of Ramallah, the Evangelical Friends, Gaza, and Saryeat Ramallah group. The created team participated again in another event held in April 2005 in Jordan. The following participation was in the 2005 West Asia Championship for Women’s Football in Jordan ( 23th of September – 1st of October), during which the Palestinian team played against Jordan, Syria, Iran and Bahrain. From 14-28 April 2006 the Gaza team participated in the Arab Championship for women’s soccer in Alexandria, Egypt, playing against Syria, Tunisia and Egypt. Unfortunately all forms of sports in Gaza now are totally paralyzed [refers to 2009, still true in 2014].

Journalist Iqbal Tamimi says Israels policies are aimed at killing any hope of Palestinians participating in any sport where they can represent their country on international level.

 

Joint hotline and sleeping quarters

In 2011 Palestine Football Association (PFA) president Jibril Rajoub -a former Palestinian security chief who also heads the Palestinian Olympic Committee– reached an agreement with his counterparts at the Israeli soccer association and Olympic committee on ways to overcome Israeli security obstacles facing Palestinian players and athletes. They agreed to set up a telephone hotline so that Israeli sports bodies could intervene to ease the movement of Palestinian athletes, coaches, and officials if and when they encountered problems at checkpoints or in requests to travel. The effort has so far produced limited results. Palestinian officials say that FIFA shipments are often still delayed at Ben Gurion Airport customs, which incurs storage and other costs that can amount to a multi-fold of the value of the goods shipped.

Though Mr. Rajoub as well as other soccer officials and players conceded that crossing checkpoints had become somewhat easier, another revealing reality is that the PFA has created sleeping quarters in the Faisal Hussein Stadium so that players can get together to train without worrying whether they will be able to return home. The easing of travel also has meant that the Palestinian team had been able to host and travel for Olympic and World Cup qualifiers even though it failed to qualify for the London Olympics.

 

FIFA’s Task Force Israel-Palestine

In May 2013 at the FIFA Congress in Mauritius, Jibril Rajoub, the president of the Palestine Football Association, argued at the event for sanctions against Israel. Later, he called the travel restrictions a “siege on Palestinian sport.”

The same year, more than 60 prominent European players, including Chelsea’s Eden Hazard, Arsenal’s Abou Diaby and Paris Saint-Germain’s Jeremy Menez, protested against Israel’s hosting of the UEFA Under-21 championship. They warned that it would be “seen as a reward for actions that are contrary to sporting values… We, as European football players, express our solidarity with the people of Gaza who are living under siege and denied basic human dignity and freedom,” the players said in a statement.

In July 2013 FIFA’s president Sepp Blatter said Israel has promised to help solve one of Palestinian football’s biggest problems: Travelling in and out of the Palestinian territories. After meeting Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu on Tuesday, Blatter said the Palestinian travel problem was “of national interest” to Israel and Netanyahu agreed to help solve it. “I have asked the prime minister to help me and to help football to try to solve this problem and he said, ‘Yes, I will help you,”‘ Blatter said in a media conference. Neither he nor Netanyahu provided any details on potential Israeli government plans to solve the problem. The meeting between Blatter and Netanyahu also underlined the political value of football. Netanyahu defended the Israeli bombing of a football stadium in Gaza City during Israel’s incursion into Gaza last year, displaying posters of images he said showed the stadium being used to launch rockets at Israel from a civilian neighborhood. Blatter said that while Netanyahu had offered to help, he has requested “that football shall not be used as a leverage of any other activities than football, especially not political movements.”

Blatter said he intends to create a taskforce to find a solution to the travel problem. He suggested Rajoub and Israeli Football Association chief Avi Luzon, along with the heads of football’s European and Asian governing bodies, meet before the next FIFA executive committee meeting in October 2013. He also cautioned that FIFA could not overcome political deadlock. “There are some constraints that we, FIFA, cannot open. We need the help of the authorities,” Blatter said.

However, Israeli Football Association chief Avi Luzon denied there was any problem. He said government data showed that all of the Palestinians’ travel requests for 2013 had been approved. “If they have some claim, I don’t know what it is about,” Luzon said.

In September 2013 the FIFA’s Task Force Israel-Palestine held its first meeting.
Proposals were made. Both associations agreed on the principle of a mechanism under the umbrella of FIFA, including the appointment of two liaison officers between the two federations to the relevant authorities on each side, who shall report to FIFA in order to facilitate the movement of persons and goods. FIFA confirmed that it will act as the intermediary body between the PFA and the IFA in any future challenges facing Palestinian football, in close cooperation with the AFC and UEFA. Furthermore, it was decided that the IFA and the PFA will meet to agree on a memorandum of understanding between both associations to facilitate the movement of persons and goods for football purposes in and out of and within Palestine. This meeting will be staged in Jordan. The signing of the memorandum of understanding was due to the 2014 FIFA Congress.

In February 2014, during the meeting for an evaluation session of the Task Force Israel-Palestine, both associations provided progress reports and agreed on the fact that the new mechanism had improved communication between them while accelerating the decision-making process concerning the movement of football representatives. The commission is scheduled to report back to the FIFA executive committee in December 2014.

Israeli restrictions on travel out of the West Bank and between the West Bank and Gaza appear to have become more stringent since the Gaza war. Israel has barred thousands of Palestinians in recent weeks from leaving the West Bank.

Rajoub, widely believed to be positioning himself as a candidate in Palestinian presidential elections, has stopped short in recent interviews of reviving his call for FIFA suspension of Israeli membership. “We need to try to develop and invest in football in Palestine, despite the difficulties we face… We believe football should remain a tool to build bridges between people. Personally, I’ve been very saddened by the loss of Palestinian life in the conflict,” he said.

In August 11th 2014, Red Card Israeli Racism appealed to UEFA to exclude (West) Jerusalem from hosting EURO 2020. The decision on venues for the 13th EURO 2020 will be taken on 19 September 2014. The letter of the appeal had this Information Sheet attached.

The RCIR is also petitioning FIFA to SUSPEND the Israeli Football Association’s membership, gathering signatories for the appeal through Change.org. So far 17,057 people have signed, 2,943 are still needed.

(Sources: palthinktank, hurriyet, cbc, fifa, fifa2, fifa3, huffingtonpost)

 

 

Sports boycott movement of South Africa apartheid

 There can be no normal sport in an abnormal society”.

 

As more African countries gained independence from their erstwhile colonial masters in the 1960s, the pressure increased dramatically both internally and externally against the racist sports policies of the South African government. The main form of resistance used was an international sports boycott, which became a rallying point for anti-apartheid activists worldwide. Internally, the protest consisted of demonstrations and the refusal to have any contact with those involved in racist sport. Together, these measures comprised the sports struggle. In an interview, former South African Council on Sport (SACOS) president Joe Ebrahim acknowledges the role the sports boycott had in finally ridding the country of apartheid:

“I don’t think one can place sport in such a high category as to say that it was instrumental in bringing about change, but I think what it did, it focused people’s attention on the fact that we couldn’t live almost a dual life in terms of which in everyday society we were denied basic rights, we were denied the opportunity to exercise our universal rights and then go and play sport as if it was a normal world”.

 

Timeline

 

1961 – South Africa was suspended from football’s world body FIFA. The suspension was lifted after a visit to the country by the English president of FIFA and South African football officials suggested they send an all-white team to the 1966 World Cup in England, and an all-black one to Mexico four years later. This idea was rejected and the suspension re-imposed.

1964 – South Africa was banned from Olympic competition of the Tokyo Games.

1968 – The UN General Assembly decided to call upon all States and organizations to suspend sporting exchanges with South African bodies which practice apartheid. The UN Special Committee against Apartheid began actively to promote the sports boycott all over the world. Action by anti-apartheid groups, Afro-Asian countries and the United Nations dealt severe defeats to apartheid sport. Apartheid became a major public issue in countries with which South Africa sought sports exchanges.

 1969 – A rugby tour of Britain in SA proved a disaster because of public demonstrations;

1970 – South Africa was formally expelled from the International Olympic Committee. SA was banned from the International Cricket Council. The British Government was obliged to prevent a cricket tour when Afro-Asian countries threatened to boycott the Commonwealth Games.

1971 – In Australia Massive demonstrations greeted the South African rugby tour. The South African team had to be transported in Australian Air Force planes because of trade union action. More than 700 demonstrators were arrested and many were injured because of police brutality. The State of Queensland declared a state of emergency during the tour, provoking a general strike by the trade unions. The Labour Party Government announced a boycott of apartheid sport.

While tours of South African teams in other countries could be disrupted by public action, it was much more difficult to prevent sports administrators in other countries from organizing tours to South Africa. To overcome the boycotts, South Africa began to send teams abroad with no advance publicity and to spend millions of rand to entice sportsmen and teams from abroad to play in South Africa. It announced “concessions” from time to time, none of which satisfied the Olympic principle of non-discrimination, but were meant to deceive the gullible.

1973 – The South African Council on Sport (SACOS) is established as a non-racial sports federation. Uncompromising on apartheid, it played a crucial role as a partner of South African Non-Racial Olympic Committee (SAN-ROC) in reinforcing the international boycott. Leaders of SACOS suffered persecution but refused to be intimidated. The passport of M. N. Pather was seized when he was preparing to go to New York for consultations at the invitation of the United Nations. The passport of Morgan Naidoo, President of the SA Amateur Swimming Federation, was withdrawn in 1973 to prevent him from attending the meeting of the International Swimming Federation; and he was banned after the apartheid swimming body was expelled by ISF. Sam Ramsamy – a sportsman, administrator and college lecturer in physical education from Durban – a founding member of SACOS, he joined SAN-ROC, linking internal and external resistance, became chairman of SAN-ROC in 1976 and executive chairman in 1978. He accepted an inviation in 1978 to work for three months as a consultant to the United Nations. While performing this assignment, he was able to establish contact with United Nations bodies and many governments. He proved to be ideally suited to lead the campaign in the new stage. A tireless campaigner, he was adept at bringing people together to work as a team. He established excellent relations with African, Indian, Caribbean and other sports federations, and secured recognition for SACOS from the Supreme Council for Sport in Africa. He maintained close contact with anti-apartheid groups around the world. He also developed personal contacts with many sports editors – and South African correspondents in London – so that the boycott received great attention. Above all, he was in constant consultation with colleagues in South Africa and secured close cooperation between SAN-ROC and the ANC leadership in exile.

1974New Zealand. A proposed rugby tour was also aborted because of public opposition and a threat by India and African countries to boycott the Commonwealth Games in Christchurch in 1974.

1976 – FIFA expelled the white Football Association of South Africa , after the Soweto massacre, when police shot and killed unarmed school pupils protesting the use of Afrikaans in schools. Soon after, the New Zealand Rugby Federation toured South Africa. The New Zealand Olympic Committee declined even to express regret. Tanzania led 22 African countries in a boycott of the Montreal Olympics because of the presence of New Zealand.

Concerned about possible disruption of Commonwealth Games, the white Commonwealth countries agreed to the “Gleneagles Agreement” of 1977 to discourage competition with South African teams;

1978 – Sports ministers of the Council of Europe adopt a similar declaration. There was thus the beginning of action at a governmental level in Western countries and of “third party boycott” (of teams and countries collaborating with apartheid sport). A United Nations committee began to draft an international convention against apartheid sport which would provide for action against those continuing to play with South Africa. Its task proved extremely difficult. Many governments which supported boycott of apartheid sport were concerned that the “third party boycott” might disrupt international sport.

1979 – Greece.  The Greek government banned South Africa from the Golf World Cup competition in Athens.

1980 – The UN Special Committee against Apartheid initiated a “Register of Sports Contacts with South Africa”, listing all sportsmen who participated in events in South Africa. Though the United Nations did not recommend specific action against these violators of the boycott, several governments prohibited them from entering or playing in their countries. Those who profited from apartheid, and showed contempt for the majority of the South African people, they said, would not be allowed to make money in their countries. Sam Ramsamy publicized the UN Registers, contacted many government and sports bodies to secure action against collaborators and persuaded scores of listed sportsmen to undertake not to play in South Africa again. The Special Committee also decided, on the suggestion of Sam, to commend sportsmen, sports administrators and others who made significant contributions to the boycott of apartheid sports. Most of the citations were, in fact, given on his recommendation. As revulsion against apartheid spread around the world, more countries began to take action against those on the Registers. Hundreds of city councils and local authorities in Britain and other Western countries denied them use of their sports facilities.

1981 – Focus on HART New Zealand

In 1969 the Halt All Racist Tours movement (HART) New Zealand is formed to oppose the 1970 tour of South Africa by the New Zealand national Rugby team, the All Backs. HART became New Zealand’s main anti-apartheid organization. It worked to end all sporting ties between NZ and SA. In 1980 HART merged with the National Anti-Apartheid Committee, becoming HART: the New Zealand Anti-Apartheid Movement. HART:NZAAM opposed all contact with apartheid South Africa, advocating the political, economic, social and cultural isolation of the regime. In the 1980’s HART also took a stand against racism in New Zealand. That year, 1980, New Zealand again attempted to bring the Springboks to New Zealand.

In 1981 protest against the tour of the South Africa rugby team, the Springboks, in New Zealand resulted in massive protests across the country.

The Springboks arrived on July 19, 1981. Though they were officially welcomed by the New Zealand government, there was a sense of dread and anticipation that surrounded their arrival – perhaps, some thought, the 1981 tour should have been cancelled like the tour in 1972 was. The government officials could not anticipate, however, that the country was about to fall into “near-civil war.” The Springboks played their first game on July 22 in Gisborne. An anti-Springbok rally took place that day, near the rugby pitch. When the campaigners arrived at the arena, they were confronted by pro-rugby demonstrators. The anti-Springbok protesters could not stop the match that day. On July 25, the Springboks were scheduled to play in Hamilton. Anti-Springbok planners had circulated a strategy that would hopefully allow them to tear down the fence, invade the field, and disrupt the match. Protesters had also secured more than 200 official tickets to the match, to make sure that their presence was felt, even in the event that they could not storm the pitch. Despite the presence of more than 500 police officers and a sizable pro-rugby contingent, the anti-Springbok march would prove unstoppable. 5,000 anti-Springbok protesters descended upon the Hamilton pitch, and more than 300 made it onto the field, forcing a match cancellation. Protesters chanted that the whole world was watching. Many of the demonstrators were arrested, and those on the pitch endured a constant bombardment of bottles and other objects from rugby fans in the stands. This entire situation was captured on live TV and shown around the world. Nelson Mandela recalled that when the game in Hamilton was cancelled, it was “as if the sun had come out”. The final match of the tour was in Auckland on September 12. Not only was the match important as a final chance for protesters to demonstrate their opposition to the Springboks, it was the deciding third meeting between the Springboks and the All Blacks. More memorably, Max Jones and Grant Cole commandeered a prop plane, and proceeded to drop flares and flour bombs on the pitch during play in an attempt to stop the game. Though the game continued, the actions of the protesters were again the primary news story in New Zealand and throughout the world. Although the protests failed to stop the tour, no more rugby matches took place between the two teams until the end of apartheid. The anti-Springbok protests were able to raise an incredible amount of awareness for the anti-Apartheid movement. HART would continue protesting until the fall of the Apartheid regime.

1985 – The international convention of the”third party boycott” against apartheid sport that provides for action against those continuing to play with South Africa was finally approved and signed by many countries.

These campaigns strengthened the anti-apartheid movements and provided tremendous publicity to the struggle for freedom in South Africa. But South Africa remained a member of many international sports federations with the help of its Western friends who enjoyed weighted voting in several codes of sport like tennis. The struggle had to be carried on each of these bodies. International boycott of apartheid sport was nearly complete in the 1980’s – South Africa was expelled from most international sports bodies.

1988 – The International Olympic Committee adopted a declaration against “apartheid in sport” for the total isolation of apartheid sport. Sport thus contributed towards the complete isolation of South Africa, which then in turn contributed towards the unbanning of black political organizations.

1994 – First democratic elections in South Africa. Sam Ramsamy was always firm that it was not enough to have mixed sports bodies or teams. The sports bodies must undertake to devote resources to provide facilities and training to the majority of the people who had, for too long, suffered from discrimination. That has been one of his main concerns as head of the national Olympic committee.

 

“Sporting boycotts are a useful weapon in forcing countries to address political issues they would otherwise likely ignore. I think one of the striking examples at the moment is Israel where you find that Israel is accepted internationally in the sports world and yet people don’t recognize that Israel is actually in many ways an oppressor in terms of Palestine and the Palestinian people”

Joe Ebrahim, former president of the South African Council of Sport (SACOS), the major anti-apartheid sporting organization in the country.

(Main source: Sports and the liberation struggle : a tribute to Sam Ramsamy and others who fought apartheid sport other sources: sahistory, mg.co.za, africanactivist, nvdatabase, indiaenews, pacbi)

 

G.M. member of the

Greek Association for Solidarity with the Palestinian People – INTIFADA